نوروز در سایه جنگ؛ «مگر میشود سال نو بدون موسیقی و آواز باشد؟»

منبع تصویر، Getty Images
بیبیسی فارسی میکوشد با تکیه بر روایت افرادی در داخل ایران و همچنین ایرانیان در گوشهوکنار جهان، تجربه نوروز در شرایط جنگی را بازتاب دهد. البته این روایتها تنها بازتابدهنده تجربه بخش کوچکی از جامعه گسترده ایران است.
با گذشت سه هفته از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، مردم در ایران از احساساتشان گفتهاند.
یک مرد بیستساله از تهران گفت که «خیلی خوشحالم. اوضاع خوب پیش میرود.» او افزود که دلیل این احساسش این است که فکر میکند حملات هوایی کمتر شده است: «از زمانی که تهران بهشدت مورد حمله قرار گرفت، چند روزی گذشته است.»
مرد دیگری از پایتخت که در دهه ۳۰ زندگیاش است نیز احساس مشابهی دارد.
او گفت: «همسایهام امروز موسیقی شادی پخش میکرد. فکر کنم این اولین باری بود که بعد از مدتها صدای موسیقی را میشنیدم.»
او افزود: «فکر میکنم مردم کمکم باور میکنند که سال واقعاً عوض شده است.»
اما بعضی دیگر هنوز به دلیل ادامه جنگ، استرس دارند.
یک زن بیستساله از رشت گفت: «وقتی حملات هوایی در جایی اتفاق میافتد که دوستانم ساکن هستند، ناراحت میشوم.»
او گفت وقتی که موفق شد به اینترنت وصل و وارد شبکههای اجتماعی شود و خبر بمبارانها را دید، بیشتر نگران شد و افزود: «بعدا وقتی به اینستاگرام وصل شدم، دیدم غیرنظامیان کشته شدهاند.»

منبع تصویر، Getty Images
مردی در کرج که او هم در دهه ۳۰ زندگیاش است، درباره مرگ علی خامنهای صحبت کرده است.
او گفته است: «این اولین سالی است که ضحاک دیگر وجود ندارد. چه چیزی میتواند از این بهتر باشد؟»
این مرد افزود که فکر میکند سقوط حکومت نزدیک شده است و «به همین دلیل پر از امید و انرژی هستم.»
مرد دیگری که میگوید از تهران است، در شبکههای اجتماعی نوشته است که میخواهد کسانی که در خارج از کشور هستند بدانند مردم با وجود جنگ، بیشترین بهره را از ایام نوروز میبرند.
او در کنار عکسی از گلها و در خیابانی شلوغ، گفت آن بخش از شهر که او آنجاست پرجنبوجوش است و از مردم خواست کمتر غمگین باشند.
فرد دیگری ویدیویی از بازار گل در شیراز را منتشر کرده است و نوشته است که ای کاش دوربین میتوانست بوی این گلها را هم ثبت کند.
افراد دیگری هم عکسهایی از مردم را که در خیابان موسیقی مینواختند منتشر کردهاند. از جمله زنی که هندپن مینوازد و مردی که آکاردئون میزند.
مردی با انتشار ویدیویی از آن نوشته است: «مگر میشود سال نو بدون موسیقی و آواز باشد؟»






























