افراد ترنس‌ بدون مدرک افغان در پاکستان: «پیوسته در معرض تعرض جنسی قرار داریم»

فوزیه (نام تغییر داده شده)، ۲۲ساله، لباس پولک دوزی زرد و مشکی خود را از کمد بیرون می‌آورد، دستبند مشکی خود را به دستانش می‌کند و به آئینه نگاه می‌کند تا مطمئن شود که آماده شب نشینی است.

او پس از بازگشت دوباره طالبان به قدرت در افغانستان در اوت/اگوست ۲۰۲۱ از کشور فرار کرد و به پاکستان پناه برد. او که در محافل «بچه‌بازی» با لباس‌های زنانه می‌رقصید، می‌گوید که ویدئوهایش در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده بود و «مجبور شد برای حفظ جانش» از افغانستان فرار کند.

فوزیه که از شهر جلال‌ آباد در شرق افغانستان است، می‌گوید برگشت به افغانستان ناممکن است: «پس از آنکه از افغانستان فرار کردم، خانواده‌ام اطلاع حاصل کردند که من ترنسجندر هستم و پدرم به من گفت حالا که از خانه فرار کردی، دیگر هرگز برنگردی، درهای خانه برای همیشه به رویت بسته شده‌ است.»

جمیله (نام تغییر داده شده)، ۲۳ ساله، یکی دیگر از پناهجویان ترنسجندر افغان از ولایت لغمان در شرق افغانستان است. او نیز پس از بازگشت دوباره طالبان به قدرت از افغانستان فرار کرد و به پاکستان پناه برد.

افراد ترنس اعضایی از جامعه هستند که هویت جنسیتی خود را متفاوت با آنچه هنگام تولد به آن‌ها نسبت داده شده، می‌دانند.

بازگشت «ناممکن» به افغانستان

جمیله موهای بلند موج‌دار دارد و هر بار که روسری قرمز و زردش بروی شانه‌هایش می‌افتد، او آن را دوباره به سرش می‌کند. او لباس قرمز، بنفش و زرد به تن دارد و زمانیکه حرف می‌زند به زمین نگاه می‌کند.

او می‌گوید: «وقتی خانواده‌ام فیلم‌های رقص مرا دیدند، متوجه شدند که من ترنس هستم، برادرانم مرا به شدت کتک‌زدند، سیاه و کبود شده‌ بودم، پدرم تلاش کرد تا مرا با تبر بکشد، اما زن مامایم (دایی‌ام) دست مرا گرفت و از خانه بیرونم کرد و گفت اگر می‌خواهی زندگی کنی از اینجا برو.» همین بود که به صورت قاچاقی وارد پاکستان شد و اکنون بدون مدرک در آن کشور زندگی می‌کند.

فوزیه هم با چند نفر از جامعه ترنس پاکستانی زندگی می‌کند که خود مورد تبعیض قرار دارند و یافتن شغل برای شان تقریبا ناممکن است. بسیاری از آنها با رقصیدن در مهمانی‌ها و عروسی‌ها کسب درآمد می‌کنند. فوزیه می‌گوید وقتی آنها به این مهمانی‌ها می‌روند، او را نیز با خود می‌برند تا «از وسایل و کیف‌های آنها مراقبت کند». او همچنین می‌گوید که در ازای اسکان و غذا، کارهای خانه‌ این افراد نیز را انجام می‌دهد.

تا پیش از سال ۲۰۱۸، جامعه ترنس پاکستان از بسیاری از حقوق قانونی و اجتماعی محروم بودند. این افراد که در کودکی و نوجوانی اغلب از سوی خانواده‌هایشان طرد می‌شوند، در گذشته از حق آموزش و دسترسی به خدمات بهداشتی نیز محروم بودند. اکنون با وجود مخالفت دادگاه شریعت پاکستان آنها از حقوق نسبی برخوردار هستند. زنان ترنس‌ که به صورت گروهی زندگی می‌کنند، گاهی به تکدی می‌پردازند، زمانی هم در مراسم خوشی می‌رقصند یا هم مجبور می‌شوند تن‌فروشی کنند.

فوزیه و جمیله نیز که با این گروه‌ها زندگی می‌کنند، وضعیت مشابه دارند. فوزیه می‌گوید زندگی برای پناهجویان ترنس و بدون مدرک افغان در پاکستان «ذلت‌بار» است.

خطر بازداشت و اخراج

پاکستان خانه بیش از ۴ میلیون مهاجر و پناهنده افغان است که به گفته اسلام آباد حدود ۱.۷ میلیون نفر از آنها فاقد مدرک هستند و بسیاری از آنها پس از بازگشت طالبان به قدرت، به این کشور آمده اند.

دولت پاکستان در ماه نوامبر کمپینی را برای اخراج «مهاجران غیرقانونی که هیچ توجیهی برای حضور در پاکستان ندارند» آغاز کرد. اما فوزیه و جمیله می‌گویند که اگر به افغانستان بازگردانده شوند، از سوی طالبان یا هم خانواده‌های خودشان به قتل خواهند رسید.

در ژانویه ۲۰۲۲ دیده‌بان حقوق بشر و اقدام بین‌الملل (اوت‌رایت) با انتشار گزارشی گفتند: «افغان‌های لزبین، همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و ترنس‌جندر و افرادی که با هنجارهای سخت‌گیرانه جنسیتی در افغانستان مطابقت ندارند، به صورت روزافزونی با وضعیت ناامیدکننده‌ای رو برو هستند و امنیت و زندگی‌شان تحت حاکمیت طالبان با تهدیدات جدی مواجه است».

جمیله می‌گوید زندگی در پاکستان «رقت‌بار» است و هر لحظه احتمال دارد پلیس پاکستان او را بازداشت و به افغانستان بازگرداند.

هردوی آنها برای تامین نیازهای اولیه و اساسی‌شان مانند غذا و سرپناه با افراد ترنس‌ پاکستانی به عنوان پیش‌خدمت کار می‌کنند.

فوزیه می‌گوید: «اگر آنها غذا بدهند می‌خورم اگر ندهند مجبورم تن فروشی کنم.»

جمیله می‌گوید که هفته‌ یک یا دو بار برای اجرای رقص به مهمانی‌ها و مراسم خوشی می‌رود و هنگام برگشت اکثرا مورد اذیت و آزار گروهی قرار می‌گیرد. او می‌گوید: «اکثرا اتفاق می‌افتد که گروهی از لوفرها (اوباش) به من تجاوز می‌کنند و مرا تهدید می‌کنند که اگر به پلیس یا به کسی دیگری اطلاع بدهم آنها مرا خواهند کشد یا کاملا ناپدیدم خواهند کرد. من نمی‌توانم به پلیس مراجعه کنم چون اسناد ندارم و پلیس مرا به افغانستان باز می‌گرداند، بنابراین مجبورم تحمل کنم.»

فوزیه می‌گوید که یکبار پلیس پاکستان او را دستگیر کرد ولی او پس از پرداخت هزینه سنگینی آزاد شد.

«بچه‌بازی»

فوزیه که سرتاپا مشکی پوشیده است و زمانی‌که صحبت می‌کند ماسک مشکی خود را جابجا می‌کند تا صورت خود را بپوشاند، می‌گوید: «ما به مهمانی می رفتیم که پلیس جلوی ما را گرفت. از ما شناسنامه‌ خواست، چند تن از ترنس‌های پاکستانی که با من بودند مدارک خود را نشان دادند اما من گفتم من از افغانستان هستم و هیچ شناسنامه‌ای با خود ندارم. او مرا با خود به تانه (کلانتری) برد، یک شب در زندان بودم. بسیار زیاد التماس کردم که مرا رها کنند، در نهایت تمام پولم‌هایم را دادم تا آنها مرا آزاد کردند.»

بی‌بی‌سی نمی‌تواند این ادعای فوزیه را به صورت مستقل تایید کند و پلیس پیشاور نیز با وجود تماس بی‌بی‌سی حاضر نشد در این مورد ابراز نظر کند.

فوزیه و جمیله، که هر دو کمی جوانتر از سن واقعی شان به نظر می‌رسند، می‌گویند که از ۱۵ یا ۱۶ سالگی شروع به رقصیدن با لباس زنانه کردند و اغلب توسط مردان مورد آزار جنسی قرار می‌گرفتند. رقص پسران جوان با لباس زنانه در افغانستان «بچه‌بازی» نامیده می‌شود که به معنای بازی با پسران نوجوان است.

گمان می‌رود با توجه به ممنوعیت موسیقی و رقص توسط طالبان، مراسم بچه‌بازی به گستردگی قبل نباشد اما کودک آزاری همچنان ادامه دارد. هزاران کودک خردسال و فقیر، به ویژه پسران، مجبورند در خیابان‌های افغانستان دست‌فروشی و نفقه خانواده‌های تهی دست شان را تامین کنند. اکثرا این کودکان مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌گیرند.

جمیله می‌گوید: «یک بار وقتی طالبان به دنبال من آمدند، من در یک چمدان پنهان شدم. بار دوم، در یک بشکه پنهان شدم و همین بود که خانواده‌ام فهمیدند که من یک ترنس هستم و در مهمانی‌های مردانه با لباس زنانه می‌رقصم.».

برادرانش به او گفتند که به خانه برنگرد، اگر برگردد «او را خواهند کشت یا به طالبان خواهند سپرد».

جمیله می‌گوید: «یکبار دلم برای خانواده‌ام بسیار تنگ شده بود، سعی کردم با آن‌ها تماس بگیرم، اما آنها گفتند که دیگر هرگز با ما تماس نگیر.»

خطر تجاوز گروهی

فوزیه فیلمی را از پنجره های شکسته اش به من نشان داد و گفت: «یک بار حدود ۷ مرد به قصد تجاوز به من به محل زندگی من آمده بودند، من سعی کردم پنهان شوم، آنها پنجره و در اتاق مرا شکستند. من موفق شدم فرار کنم، آنها با افراد ترنس بسیار بد رفتار می‌کنند، من هم انسانم و نباید با من اینطور رفتار شود.»

فوزیه همچنین تلویحا اشاره کرد که وقتی بعد از مهمانی‌ها با مشتری می‌خوابد، خودش پول نمی‌گیرد، او می‌افزاید: «به من کسی پول نمی‌دهد، آنها پول را به افرادی که از من مراقبت می‌کنند، می‌پردازند و آنها حدود ۱۰۰۰ روپیه (۶ دلار) در ماه به من می‌پردازند»

علی توکلی، یک فعال ال‌جی‌بی‌تی افغان و بنیانگذار و رئیس رنگین کمان افغانستان که در آلمان زندگی می‌کند، می‌گوید که از اوایل سال ۲۰۲۲ به مقامات آلمانی کمک کرده‌است تا حدود ۱۵۰ عضو جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیوپلاس را به آن کشور تخلیه کنند.

علی می‌گوید که دولت فدرال آلمان در سال ۲۰۲۳ تغییراتی را در برنامه تخلیه اعلام کرده است که متأسفانه روند تخلیه را بسیار کندتر کرده است.

او می‌گوید که آلمان در سال جاری نزدیک به ۵۰ نفر را از پاکستان تخلیه کرده است و تعداد زیادی هنوز در انتظار هستند.

علی می‌گوید: «متاسفانه، یکی از اشکالات برنامه این است که افراد خارج از افغانستان را شامل آن نمی‌شوند و این افراد باید از داخل افغانستان درخواست بدهند.»

اغراق در مورد وضعیت پناهندگان افغان در پاکستان و جوامع ال‌جی‌بی‌تی دشوار است.

فوزیه می افزاید که منتظر است به آلمان انتقال یابد ولی این انتظار واقعا «دردناک» است. او می‌گوید: «ای کاش هرگز به دنیا نمی‌آمدم، مرگ بهتر از این زندگی ذلت‌بار است. زندگی برای مهاجران افغان در اینجا واقعا سخت است، احساساتی شده‌ام، نمی دانم چه بگویم.»

جمیله که امیدی برای بیرون شدن از پاکستان ندارد‌، می‌گوید: «می‌خواهم به خارج از کشور (کشور سوم) بروم، جایی که بتوانم جای خودم را داشته باشم، آزاد باشم و دیگر مورد سوء استفاده قرار نگیرم.»