اوپن استرالیا ۲۰۲۴؛ کسی حریف «هیولای ملبورن» می‌شود؟

برای اولین بار از سال ۱۹۹۹ اوپن استرالیا بدون دو اسطوره تنیس جهان برگزار خواهد شد، با بازنشستگی راجر فدرر، رافائل نادال قهرمان سال ۲۰۲۲ مسابقات قرار بود در این مسابقات شرکت کند که مصدومیت اجازه نداد.

در غیاب «فدال» سئوال این است که کسی می‌تواند نواک جوکوویچ، پرافتخارترین تنیس‌باز تاریخ این مسابقات را شکست دهد؟ در واقع کارلوس آلکاراس، یانیک سینر و هولگر رونه که به اعتقاد بسیاری «سه بزرگ» جدید دنیای تنیس هستند، قادرند آخرین بازمانده از «سه بزرگ» قبلی را شکست دهند؟

در بخش زنان هم تا حدی وضعیت همین گونه است و باید دید کسی می‌تواند ایگا اشواینتک، زن شماره یک جهان، را ببرد؟ و این که اما رادوکانو و نائومی اوساکا می‌توانند بازگشت به اوج را از اینجا شروع کند؟

ماموریت غیرممکن: شکست دادن تنیس‌بازی که نمی‌بازد

شکست دادن نواک جوکوویچ در هر مسابقه، روی هر زمین و هرچقدر هم که ناآماده باشد، ماموریتی است اغلب غیرممکن، در اوپن استرالیا اما این وضعیت «غیرممکن‌تر» می‌شود.

او با ۱۰ قهرمانی پرافتخارترین بازیکن این تورنمنت است و انگار بلد نیست در ملبورن ببازد.

مصاف با جوکوویج در سال‌های اخیر بیشتر از این که به بازی تنیس شبیه باشد مانند مبارزه با «هیدرا» است. هیدرا، ماری نه سر در اساطیر یونان بود که هربار یکی از سرهایش قطع می‌شد، بلافاصله سری جدید جای آن سبز می‌شد. در واقع سئوال این است که کسی می‌تواند مانند هرکول با قطع کردن سرفناناپذیر هیدرا، او را به زانو درآورد یا نه.

مرد شماره یک تنیس جهان نزدیک به دو دهه است که در مبلورن پارک نباخته است و ۲۸ مسابقه قبلی‌اش در اوپن استرالیا را با پیروزی پشت سر گذاشته است. او در ۱۸ دوره حضورش در این تورنمنت صاحب رکورد حیرت‌انگیز ۸۹ پیروزی در برابر فقط ۸ شکست است.

تنیس‌باز ۳۶ ساله صربستانی، فصل گذشته عملکردی شگفت‌انگیز داشت و به فینال هر چهار گرنداسلم رسید و فقط در ویمبلدون بود که نتوانست پیروز شود.

او که «دیوانه» شکستن هر رکوردی در تنیس است دو هدف عمده در سال ۲۰۲۴ دارد: بدست آوردن بیست و پنجمین قهرمانی در گرند‌اسلم‌ها که او را به تنهایی و بالاتر از مارگارت کورت پرافتخارترین بازیکن تاریخ تنیس جهان می‌کند (و چه جایی بهتر از تورنمنت مورد علاقه‌اش برای رسیدن به این افتخار) و البته قهرمانی در المپیک پاریس و بدست آوردن تنها عنوانی در تنیس که تا کنون از دسترس او دور مانده است.

نوبت «سه بزرگ» بعدی رسیده است؟

حالا هم مثل فصل قبل اگر یک نفر باشد که بتواند جوکوویچ را شکست دهد، تنیس‌باز ۲۰ ساله اسپانیایی است. کارلوس آلکاراس فصل قبل تنها تنیس‌بازی بود که در یک گرند اسلم مقابل «نوله» برنده شد. مرد شماره دو تنیس جهان که یک سر و گردن بالاتر از هم نسلانش است. دوندگی بی‌امان آلکاراس در زمین، گستره مسافتی که در انتهای زمین پوشش می‌دهد و ضربات مهلکی که حتی در سخت‌ترین موقعیت‌ها روانه زمین حریف می‌کند، او را در بهترین موقعیت برای به زانو درآوردن «صربیناتور» قرار داده است.

دو عضو دیگر گروه «سه بزرگ» جدید تنیس جهان نیز سابقه پیروزی مقابل جوکوویچ را در رقابت‌های فصل قبل دارند. هولگر رونه در مسترز رم او را برد و یانیک سینر در فینال جام دیویس. با این حال این دو نفر سخت بتوانند در یک مسابقه پنج ستی، آن هم در استرالیا، جوکوویچ را متوقف کنند.

از دیگر تنیس‌بازهایی که شانسی برای شکست دادن جوکوویچ دارند، می‌توان به دنیل مدودف (قهرمان اوپن آمریکا ۲۰۲۱)، ساشا زورف (قهرمان المپیک) و استفانوس سیتسی‌پاس (نایب قهرمان پارسال) اشاره کرد..

الکس دمینور، تنیس‌باز میزبان که این هفته توانست برای اولین بار به جمع ۱۰ تنیس‌باز نخست رده‌بندی راه پیدا کند، گریگور دمیتروف، که کمی قبل پس از هفت سال نخستین عنوانش را در بریزبین برد و بن شلتون، تنیس‌باز جوان آمریکایی، که پارسال به یک‌چهارم نهایی اوپن استرالیا رسید، از دیگر چهره‌های مطرح این مسابقات هستند.

بدون «فدال» بعد از ۲۴ سال

سال ۲۰۱۷ فدرر پس از مدت‌ها دوری به دلیل مصدومیت وارد ملبورن شد و در حالی که بسیاری از «تمام شدن» استاد سوئیسی صحبت می‌کردند، او درخشید و در فینال هم با عملکردی چشم‌نواز نادال را برد و قهرمان شد.

امسال هم با انتشار تصاویری که از تمرینات رافائل نادال منتشر می‌شد و همچنین تمجید از کیفیت بالای او از سوی بازیکنانی که باهم تمرین کرده بودند، انتظار می‌رفت که ستاره اسپانیایی نمایشی دست‌کم نزدیک به رفیق قدیمی‌اش داشته باشد؛ امیدی که رنگ باخت.

نادال۳۷ ساله که قهرمانی ۲۲ گرند اسلم را در کارنامه دارد، اکثر فصل گذشته را به دلیل جراحی عضله لگن از دست داد و قبل از اوپن فرانسه پارسال، گفت مدتی استراحت خواهد کرد و فقط اگر شرایط مناسب باشد برای یک سال دیگر (۲۰۲۴) در مسابقات شرکت خواهد کرد.

او دو مسابقه نخستش در بریزبین را برد، اما در مسابقه سوم در حالی که به نظر می‌رسید، از مصدومیت رنج می‌برد، شکست خورد. او بعدا اعلام کرد که عضله لگنش دچار پاره‌گی جزئی شده و نمی‌تواند در ملبورن بازی کند. او البته این خبر خوش را به هوادارانش داد که این ربطی به مصدومیت قدیمی‌اش ندارد.

با توجه به وضعیت اسطوره اسپانیایی سخت بتوان تصور کرد که قهرمان دو دوره مسابقات (۲۰۰۹ و ۲۰۲۲) بار دیگر بتواند در اوپن استرالیا بازی کند و به این ترتیب احتمالا تماشاگران استرالیایی آخرین شانس‌شان را برای دیدن او در زمین مسابقه از دست دادند.

همه دنبال ایگا

نه به اندازه جوکوویچ اما تنیس‌باز ۲۲ ساله لهستانی هم در چند سال اخیر خودش را به عنوان بازیکن برتر مسابقات در سال‌های اخیر جا انداخته است. ایگا اشواینتک که به عنوان مدافع قهرمانی وارد دور قبلی اوپن آمریکا شد، با حذف در دور چهارم بسیاری را شگفت‌زده کرد. آن شکست اما انگار او را از خواب بیدار کرد و پس از آن فقط در یک مسابقه باخت و ۱۷ بازی را با پیروزی پشت سر گذاشت.

اشواینتک پس از ناکامی نیویورک در پکن قهرمان شد و سپس در مکزیک برنده مسترز آخر فصل زنان شد. زن شماره یک جهان در مسابقات یونایتد کاپ هم به فینال رسید، اما هفته گذشته او همراه با هربرت هورکاچ به تیم آلمان باخت. اشواینتک البته بیشتر متخصص بازی روی زمین‌های خاک رس است و همین شانس رقبایش را برای به چالش کشیدن او بیشتر می‌کنند. آرینا سابالنکا، مدافع عنوان قهرمانی اوپن استرالیا و کوکو گاف، قهرمان اوپن آمریکا، بیش از سایرین بخت شکست دادن اشواینتک را دارند.

النا ریباکینا که با پیروزی مقابل سابالنکا در بریزبین قهرمان شد، کارولین ووزنیاکی، قهرمان سال ۲۰۱۸ مسابقات که از میانه فصل گذشته پس از به دنیا آمدن دو فرزندش به مسابقات برگشت، همراه با الینا اسویتولینا و جسیکا پگولا از دیگر چهره‌های مطرح تنیس زنان هستند.

بازگشت

تنیس زنان جهان در ملبورن شاهد بازگشت نائومی اوساکا پس از به دنیا آمدن فرزندش در ژوئیه گذشته است. زن شماره یک پیشین جهان و دارنده چهار قهرمانی در گرند‌اسلم‌ها پس از گذراندن یک دوره طولانی افسردگی بازگشتش به سطح اول تنیس جهان را جشن می‌گیرد و اگر به حرف مربیان او اعتماد کنیم ما شاهد تنیس‌بازی هستیم که از نظر انگیزه و میل به پیروزی از نو متولد شده است؛ بازیکنی «با بلندپروازی‌های فراوان.»

او گفته که پس از نخستین قهرمانی گرند اسلم در اوپن آمریکا ۲۰۱۸ «از حمله‌های طولانی افسردگی» رنج برده است. با باردار شدن در پائیز ۲۰۲۲ مسیرش در ورزش با تردید روبرو شد. دخترش شای در ژوئیه به دنیا آمد. تنیس‌باز ژاپنی در مصاحبه‌ای پس از بازگشتش به دنبال ۱۵ ماه دوری از مسابقات تنیس به بی‌بی‌سی گفت که به دنیا آمدن دخترش او را به عنوان یک انسان، «کامل‌» کرده است.

ملبورن می‌تواند سکوی پرتاب یک تنیس‌باز دیگر به اوج نیز باشد: اما رادوکانو.

رادوکانو با قهرمانی در اوپن آمریکا ۲۰۲۱ به ۴۴ سال انتظار بریتانیایی‌ها برای قهرمانی در بخش انفرادی زنان یک گرند اسلم پایان داد و در ۱۸ سالگی هزاران کیلومتر دورتر ازکشورش، دل این ملت را برد.

اما پس از شب رویایی نیویورک رادوکانو به آن اوج حتی نزدیک هم نشد. او بارها و بارها مربی‌اش را عوض کرد و با آسیب‌دیدگی‌های متوالی روبرو شد. رادوکانو پارسال سرانجام تصمیم گرفت قوزک و مچ دستش را عمل کند و به همین دلیل هم اکثر سال ۲۰۲۳ را از دست داد؛ در واقع آخرین حضور او در گرنداسلم‌ها رقابت‌های پارسال اوپن استرالیا بود.

خبر خوب برای طرفداران این تنیس‌باز ۲۱ ساله همکاری مجدد او با مربی دوران بچگی‌اش، نیک کاوادی، است که از ۱۰ سالگی او را می‌شناسد.

کاوادی مردی است که به تنظیم برنامه‌های دقیق و بلند مدت برای بهبود عملکرد تنیس‌بازهای جوان معروف است. رادوکانو البته از یک مسابقه نمایشی در آستانه اوپن استرالیا کنار کشید، اما به نظر می‌رسد که او بیشتر از این که به فکر درخشش در این تورنمنت باشد، مسابقات ملبورن را به چشم سکوی بازگشت دوباره به اوج در نظر می‌گیرد.

رادوکانو گفت: «بزرگ‌ترین هدفم این است که در سلامت و بدون مصدوم شدن به کارم ادامه دهم. از نظر تنیسی برایم خیلی مهم است که هویت بازی‌ام را شکل دهم و نگذارم دیگران آن را به من دیکته کنند. سپس از نظر نتیجه‌گیری دوست دارم که ثبات بیشتری پیدا کنم.»