وجيهه سيار از برنامه های آموزشی بی بی سی برای کودکان افغانستان

جمعی از اطفال با شادمانی در ميدان کوچکی گردهم آمده اند، که چند کوچه را به هم وصل کرده است.

اطفال همه به قيل وقال (سرو صدا) پرداخته اند و ساعت تيری (وقت گذرانی) می کنند و از ته دل می خندند.

برنامه راديويی -- اينجا را کليک کنيد

ولی همين که متوجه صدای بنجاره والا (فروشنده دوره گرد) و آوازغرغرانکش (فرفره) می شوند، که از يکی از کوچه ها سر می رسد، سرورشان دو چندان می شود و شتابان به طرف او می دوند.

بعد از سلام، اطفال از بنجاره والا می پرسند که اين بار با چه تحفه ای به سراغ شان آمده است.

بنجاره والای مهربان با شوخی دستی به خورجينش می برد.

همه اطفال با قيافه های متعجب، آرام و شوخ، بی صبرانه منتظرند تا بنجاره والا برای شان ازخورجين چه برمی آورد.

در همين حال مينا در ميان اطفال متوجه می شود که خورجين بنجاره والا پيوسته شور (تکان) می خورد، انگار چيزی درون خورجين دارد حرکت می کند.

مينا با فتاح برادرش سرگوشی (زيرگوشی) می کند.

	'بعضی از خرگوشهای خانگی هستند'

مينا که بيشتر از همه می خواهد بداند با عجله می گويد حتما پشک (گربه) است. در حاليکه بنجاره والا و فتاح می خندند، يکباره صدای کوچکی از خورجين می شنوند که با سرعت حرف زده در مورد خودش نشانی می گويد.

اطفال همه از حرف زدن حيوان تعجب می کنند. حيوانک می گويد: "برعلاوه اينکه من پشک نيستم، خيلی هم ازپشک می ترسم".

مينا و همه اطفال می پرسند: "پس چه هستی"؟

حيوانک با اضافه نشانی های بيشتر ادامه می دهد که آنچه بيشتر در وجودش جلب توجه می کند دستهای کوتاه و دو دندان جلوی درازش است و درخوردنی ها بيشتر به زردک علاقه زياد دارد.

مينا و اطفال ديگر به کمک فتاح و بنجاره والا نشانی ها را يکبار ديگر تکرار می کنند و جوابهای ضد و نقيضی ارائه می کنند تا اينکه سرانجام مينا جواب درست را درمی يابد که خرگوش است.

خرگوشک کوچک و سفيد و خوشنما از خورجين سرمی کشد و با اينکه همه اطفال را از نظرمی گذراند از آنها می پرسد که آيا همه واقعا او را دوستدارند و می خواهند در موردش چيزی بدانند؟

اطفال همه با يک صدا جواب مثبت می دهند. مينا از خرگوش می پرسد که خرگوش ها بيشتر درکجا پيدا می شوند؟

خرگوش می گويد که خرگوش ها بيشتر وحشی اند و درصحرا ها، دشت ها و جنگلها زندگی می کنند و اما بعضا خرگوش هايی هم هستند که در خانه ها نگهداری شده اهلی می شوند.

فتاح به خرگوش می گويد که آنها بيشتر مضر اند و درخانه ها نقم (نقب :سوراخ های تونل مانند) می زنند.

خرگوش بعد از اينکه قدری جدی حرف می زند درمورد شکافتن خانه ها می گويد: "ما خرگوش ها معمولا سالی دو مرتبه در حدود ۴ تا ۱۲ چوچه (جوجه) و به صورت متوسط ۷ جوجه به دنيا می آوريم، روی همين ملحوظ ضرورت به ساختن خانه احساس می کنيم و اکثرا ته ديوارهای پس خانه ها را نقم می زنيم".

مينا می گويد که خرگوشهای بزرگ بيشتر زردک خوش دارند ولی درمورد تغذيه بچه های خرگوش که نمی دانند، از او می پرسد.

خرگوش درجواب می افزايد: "بله همانگونه که کودکان نوزاد ازغذای بزرگسالان استفاده کرده نمی تواند به همين گونه چوچه های خرگوش هم برای مدت ۴ تا ۶ هفته از مادرشان شير می مکند و بعد که بزرگ شدند از انواع سبزيجات، علوفه ها، ريشه های درخت ها استفاده می کنند. ولی همين که دندان هايشان به کار افتاد به خوردن زردک روی می آورند".

بنجاره والا درمورد طول عمر خرگوش ها می پرسد و خرگوش بلادرنگ پاسخ می دهد که اغلبا خرگوش ها به صورت متوسط حدود ۵ تا ۶ سال زندگی می کنند ولی حداکثر طول عمر قابل انتظار آنها ۱۵ سال است".

فتاح از قول مادر بزرگش روايت می کند که شنيده گوشت خرگوش ها خيلی لذيذ است و برای نفس تنگی هم مفيد است.

خرگوش با شنيدن اين گفته، داخل خورجين می رود. اطفال به ويژه مينا که بيشتر ميل صحبت با خرگوش را داشت از بنجاره والا می خواهد تا زمينه صحبت با خرگوش را برايشان مساعد سازد.

بنجاره والا می گويد که زمينه صحبت را از اين به بعد، نه تنها با خرگوش بلکه با ساير حيوانات فراهم خواهد ساخت تا همه کودکان معلومات خوبتری درمورد حيوانات دلخواه شان دريابند.

بنجاره والا گفته هايش را خاتمه می دهد و خورجينش را پشت کرده با کودکان خدا حافظی می کند و راهی کوچه ديگری می شود.

بازگشت به صفحه افغانستان