مسابقه رزمی که به دلیل احتمال بروز حساسیتهای قومی در افغانستان لغو شد

منبع تصویر، Social Media
- نویسنده, کاوه کرامی
- شغل, بیبیسی
گرچه ورزش معمولا برای ایجاد روحیه وحدت و همدلی، فعالیت و نشاط در جامعه نقش مهمی بازی میکند اما بگومگوهای اخیرا میان دو ورزشکار رزمی در افغانستان، با تعلقات قومی و سمتی/جغرافیایی متفاوت، حکایت از یک واقعیت دیگر میکند.
به دنبال تنشهای لفظی بین باز محمد مبارز و احمد ولی هوتک، دو ورزشکار رزمی افغانستان مقامهای ورزشی کشور گفتند اجازه نمیدهند بین آنها مسابقهای برگزار شود. این دو مبارز فریفایت یا مبارزه آزاد همدیگر را از طریق رسانههای اجتماعی به مقابله فراخواندند.
کمیته ملی المپیک افغانستان گفت در شرایط کنونی افغانستان چنین رقابتهایی به نحوی حساسیتهای قومی را بر میانگیزد و شکاف ایجاد می کند. باز محمد مبارز، تاجیک و از شمال افغانستان است و احمد ولی هوتک، پشتون و از جنوب این کشور.
نزدیک به ۱۰ سال است که در افغانستان این رشته ورزشی فعال است و در ۲۵ ولایت نیز نمایندگی دارد و توانسته در این مدت علاقمندان و طرفداران زیادی را به سوی خود بکشاند.
مبارز و هوتک چه کسانی هستند؟

باز محمد مبارز، قهرمان و بنیانگذار رشته ورزشی مبارزه آزاد "ام ام اِی" است. قبل از آن بازمحمد یک کشتی گیر در رشته ورزش کشتی محلی یا کوراش بود. او دستاوردهای خوبی در پهلوانی کوراش داشت، اما علاقه خاصی به مبارزه آزاد نشان داد و این ورزش را به زودی آموخت و وارد دنیای مبارزه آزاد شد.
بعد از ایجاد این رشته در افغانستان در چارچوب فدراسیون ورزشهای رزمی، این فدراسیون توانست اولین دوره مسابقات مبارزه آزاد را راه اندازی نماید. مبارز در سال ۲۰۱۰ در مسابقات آماتور این رشته در کشور ترکیه اولین مدال طلا را بدست آورد.
او در سالهای ۲۰۱۰ در ایران و ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ در ترکیه چهار مدال طلا آسیا و جهان را بدست آورد. بازمحمد مبارز در اواخر سال ۲۰۱۲ وارد مسابقات حرفه ای این رشته شد و تاکنون ۹ بار وارد رینگ شده است که شش پیروزی و سه شکست در کارنامه دارد.

منبع تصویر، AFG SPORT FEDERATION
احمد ولی هوتک سی ساله است و نخستین مدال خود را در ۲۲ سالگی در همین ورزش مبارزه آزاد به دست آورده است. او مسابقات حرفهای خود را از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد. او در این سال برای اشتراک در مسابقات قهرمانی جهان رهسپار ایران شد در این مسابقات ۴۸ کشور حضور داشتند و او توانست نخستین مدال طلای حرفه ای خود را بدست آورد.
هوتک در این مسابقات حریفانی از کشورهای تاجیکستان، اوکراین و ایران را شکست داد و قهرمان مسابقات شد. این ورزشکار افغانستان در سال ۲۰۰۹ نیز در مسابقات حرفه ای مبارزه آزاد حضور یافت و با شکست دادن حریفان گرجستانی و ایرانی دومین مدال طلای خود را به گردن آویخت.
هوتک تا کنون در ۲۰ مسابقات حرفه ای حضور داشته است و تنها یک شکست در کارنامه دارد و در ۱۸ مسابقه آخر خود بدون شکست بوده و یک رکورد برای خود به ثبت رسانده است.
چه کسی، چه کسی را به مبارزه طلبید؟
احمد ولی هوتک در صفحه فیسبوک خود مدعی شد که "آقای مبارز با چند افراد دیگر راه او را گرفتند و خواستند که با او برخورد فیزیکی کنند" و او آن را "یک عمل ناشایسته، زشت و دور از اخلاق ورزشی" خواند.
آقای هوتک همچنین بدون اینکه جزئیاتی ارائه کند آقای مبارز را متهم به "نژادپرستی و ملیتپرستی" کرد.
او گفت در واقع ترجیح میداد که با یک افغان مسابقه ندهد اما "رفتار اخیر مبارز" او را مجبور ساخت تا او را در فقس MMA به مبارزه بطلبد.
آقای مبارز ضمن رد اتهامهای وارده به او، مبارزه را پذیرفت. او در صفحه فیسبوک خود نوشت "من رسما چلنج شما را از دل و جان قبول نمودم. و آماده هستم که با خودت مبارزه کنم، و بیرحمانه در حضور ملت غیور افغانستان شکست بدهمت".
آقای مبارز تصریح کرد که پیش از این چندین بار از آدرس آقای هوتک به مبارزه فراخوانده شده اما او "گذشت و صبر" کرده و هیچ صدایی از خود بلند نکرده بود. او افزود "حالا صبر حوصله من به پایان رسیده، و مرا مجبور ساختند که چلنچ شان را قبول کنم".

منبع تصویر، Social media
به گفته آقای مبارز، گرچه مقام و دستاوردهای ورزشی او با آقای هوتک قابل مقایسه نیست اما باز هم پس از چلنج های پیاپی میخواهد که ثابت کند که "مقابل شدن با یک مبارز واقعی یک اشتباه بزرگ زندگی آقای هوتک خواهد بود."
او ۳۰ حمل/فروردین را روز مسابقه تعیین کرد و گفت که انتظار حریفش در ورزشگاه ۳هزار نفری ریاست عمومی آموزشی بدنی و ورزش در کابل را میکشد. آقای مبارز پیشنهاد کرد که هر دو طرف حدود ۱۰۰هزار دلار را در میدان بگذارند و هرکه برنده از میدان برآمد پول از آن او خواهد شد.
هر دو ورزشکار گفتند در صورت برنده شدن پول این مسابقه را برای کمک به خانوادههای فقیر و نیازمند به مصرف میرسانند.
"مبارزه طلبی" که سبب ایجاد نگرانی مقامهای دولتی شد
این مبارزه طلبی شماری از مقامهای کنونی و پیشین دولت افغانستان را نگران ساخته و آنها در پی جلوگیری آن برآمدند.
کمیته ملی المپیک افغانستان گفت در شرایط کنونی افغانستان چنین رقابتها به نحوی حساسیتهای قومی را بر میانگیزد و شکاف ایجاد میکند.
ظاهر اغبر، رئیس کمیته ملی المپیک افغانستان پس از موجی از واکنشها در شبکههای اجتماعی در افغانستان با هر دو ورزشکار تماس گرفت و از آنها خواست که برای جلوگیری از ایجاد شکاف و برانگیختن حساسیتهای قومی در جامعه از آن مسابقه صرف نظر کنند.

منبع تصویر، fb/rahmatullahnabil
رحمتالله نبیل، رئیس پیشین امنیت ملی، نیز خاموش ننشست. او گفت ورزشکاران افغانستان باعث بلند داشتن پرچم سه رنگ این کشور شده و "زیبندگی دارد که آنها در برابر حریف خارجی قرار بگیرند و مانند همیشه آنها را شکست بدهند".
آقای نبیل بر رفع سوء تفاهم ها میان این دو ورزشکار تأکید کرده و گفته که او یقین دارد که هر دوی این ورزشکاران افغانستان عاری از خشونت و جنگ را میخواهند.
از سوی دیگر شماری از کاربران خواستار برگزاری یک مسابقه دوستانه میان این دو ورزشکار شدند. عبدالحی خراسانی در فیسبوکش نوشته که "بگذارید مسابقه دوستانه داشته باشند؛ میراثداران شاهنامه این ظرفیت را دارند که از فرزندان ستیغ بلند شجاعت و سپهر درخشان صلابت پاسدارى نمایند".
آقای خراسانی با اشاره به اظهاراتی که گویا برگزاری این مسابقه به وحدت ملی صدمه وارد میکند نوشت: "اگر پایههاى وحدت ملى با یک مسابقه قرار باشد بهم بریزد، بگذار بهم بریزد که این بنیاد لرزان هیچ ارزشی ندارد."
مسابقهای که سرانجام برگزار نشد
رسانههای داخلی افغانستان در این مدت همواره از برگزاری و عدم برگزاری مسابقات گزارش دادند. آقای مبارز چندین بار در رسانهها ظاهر شد و گفت که علیرغم درخواستهای مکرر برای صرف نظر از این مسابقه، او همچنین در موضعش تأکید داشته و انتظار حریفش را در ۳۰ حمل میکشد.

منبع تصویر، fb/bazmohammadmubarez
اما دیروز این دو ورزشکار در یک نشست خبری مشترک اعلام کردند که از برگزاری مسابقه ۳۰ حمل/فروردین به میانجیگری ریاست جمهوری، پارلمان و ریاست آموزش بدنی صرف نظر کردند.
آقایان هوتک و مبارز در این نشست مشترک سخن از صلح و اتحاد و همبستگی میان مردم افغانستان زدند و گفتند که ما جوانان الگویی از وحدت ملی بین اقوام مختلف افغانستان هستیم.
اینکه پیامدهای این مسابقه در صورت برگزاری آن چه بود، لازم به تامل و بحث دارد اما مداخله مقامهای بلندپایه دولتی نشانگر آن است که دولت افغانستان در شرایط کنونی نمی خواهد ریسک کند و بحرانی جدید آفریده شود.











