وجيهه سيار

	خانواده رابعه می خواهند، او از شوهرش طلاق گرفته با آنها زندگی کند.

برنامه را بشنويد

اتاقی تاريک، تنها يک کلکين ، سه بستر و يک بخاری داشت، خانمی که 16 سالی بيش نداشت، ‌با سر وصورت بندا‍ژ پيچ،‌ جلب توجه می کرد.

گمان بردم آنجا سه بيمار بستراست،‌ اما زود دريافتم که دو بيمار اند و سومی مادريست که برای مراقبت از کودک 5 ماهه آن خانم همانجا پائيده .

‌‌هيچ يک حرف دگری را نمی شنيد و پيوسته دعوا می کردند.

اوضاع تيره می نمود، ‌دختر آرام نداشت،‌گه گرد بخاری را د ور می زد، گاه روی چپرکت می نشست و لختی هم روی زمين آرام می گرفت، اما بی قراری امانش نمی داد.

او خودش را رابعه ناميد، در چشمانش ناباوری،‌ بی اعتمادی و خصومت موج می زد،‌گويی حرف های زيادی برای گفتن داشت.

رابعه شوهر و کودکش را سخت دوست داشت، اما می گفت آنچه به ستوه می آوردش،‌ بد رفتاری والدين برای طلاق گرفتن از شوهرش است.

مخالفت با اين امر باعث شد، تا از سوی والدينش تا سرحدی لت و کوب شود که الاشه هايش روی هم بنيشيند و به بيمارستان روانی آورده شود.

	چگونه می شود کنار آمد،‌مشکل را تشخيص داد و چراغ رابطه ها را روشن کرد؟

مادر باچهره يی مظلومانه، خودش را حق به جانب می خواند ‌و گه گاهی هم برای ثبوت حرف هايش به گريه توصل می جست.

معلوم نبود حق باکيست، ولی آنجه مسلم بود،‌ مادر دلسوزی را با مداخله و بدرفتاری به اشتباه گرفته بود. جا داشت که او هم بستر می شد.

‌‌هيچ يک، دگری را تحويل نمی گرفت، نه مادر خاطر دختر بيمار را می خواست و از بد دعا دادن وامی رهيد و نه دختر پاس مادر نگه می داشت و خاموش می ماند.

دختر می خواست با شوهر و کودکش زندگی کند،‌اما مادر می خواست داماد را در کنار داشته باشد.

شايد مشکل اقتصادی وی را براين کار وامی دا شت، ‌چون پسر14 ساله اش حمال بود ‌ و داماد در موسسه يی خارجی کار می کرد و شايد هم حرفی دگری در ميان بود که حسادت رابعه را بر می انگيخت.

آنجه مسلم بود،‌ مادر دلسوزی را با مداخله و بدرفتاری به اشتباه گرفته بود.

در اين ميان تنها کودک معصومی قابل ترحم بود که بی خبر از دنيای جدال، دست و پا زده بر آنها می خنديد و می پرسيد تکليف من چه می شود، گناه من چيست؟ کاش می شد کنار آمد، مشکل را تشخيص داد و چراغ رابطه ها را روشن کرد.