Historia ya jamii ya Waarabu na matumizi ya Mvinyo na divai

Rasi ya Kiarabu inajulikana kwa mvinyo tangu mwanzo wa historia, na hii inaoneshwa na hadithi zilizotajwa katika Agano la Kale katika Biblia, ambazo zilitaja mizabibu au miti ya zabibu na kunywa divai katika hadithi za manabii waliokaa eneo hilo maelfu ya miaka iliyopita.

Imesemwa katika kitabu “Symbols and Rituals: Studies in Ancient Mythology” cha Jan Sadaqa kwamba “mti wa uzima na mauti ndani ya Taurati ulikuwa mzabibu,” jambo ambalo linapatana na baadhi ya tafsiri za Qur’ani, ambayo ilisema kwamba mti ambao Adamu, baba wa wanadamu, alikula ulikuwa mzabibu au zabibu.

Alihusisha sababu ya upendo huo na ukweli kwamba divai ni “udhihirisho wa mimea wa kutoweza kufa,” kama vile divai katika dini za kale ni ishara ya ujana na uzima wa milele, na ilifananisha hekima katika vitabu vya kale.

Injili pia inasimulia muujiza wa Kristo kugeuza maji kuwa divai baada ya divai iliyokuwapo kwisha, kwenye arusi katika mji wa Kana ya Galilaya, ambao leo uko Lebanoni.

Kupitia picha za miti ya mizabibu iliyochorwa kwenye makaburi ya Ufalme wa Nabataea, ambao uliunda makabila ya kwanza ya Waarabu yaliyokaa kaskazini mwa Peninsula ya Arabia zaidi ya karne nne kabla ya kuzaliwa kwa Kristo, kiwango cha hamu ya Waarabu katika mti huu unaohusishwa na vinywaji na pombe ni dhahiri.

Mustafa Abu Dhaif Ahmed anasema, katika “Masomo katika Historia ya Waarabu kuanzia Kabla ya Uislamu hadi Kuinuka kwa Bani Umayya,” kwamba Wanabataea “walipenda vinywaji na vileo, na walionesha ustadi mkubwa katika kuchora sanamu za mizabibu na vishada vyake. juu ya vibao vya mawe.”

Waarabu waliimba kuhusu mvinyo katika mashairi yao ambayo yalipitishwa kwetu zaidi ya miaka 1,400 iliyopita, tangu enzi ya kabla ya Uislamu. Mwanahistoria wa Iraq, Hadi Al-Alawi anasema kwamba divai ilikuwa “kinywaji pendwa cha nyakati za kabla ya Uislamu.”

Miongoni mwa Waarabu, divai ilihusishwa na burudani na ukarimu, na vikombe vyake vilitolewa katika mikusanyiko. Al-A’sha na Tarfa bin Al-Abd walikuwa miongoni mwa watu mashuhuri walioimba kuhusu mvinyo katika mashairi yao.

Al-A'sha aliielezea mvinyo kwa upana na akataja maelezo yake, ili aonekane kama "imamu" wa Al-Akhtal katika zama za Bani Umayya na Abu Nawas katika zama za Abbas, ambao walikuwa maarufu kwa mashairi yao yanayohusu mvinyo.

Mwandishi wa vitabu na mtafiti wa Yemen Ali Al-Muqri anasema katika kitabu chake “Wine and Wine in Islam” kwamba wafanyabiashara wa Levant walikuwa wakileta divai nzuri kwa wafanyabiashara wa Makka ili kuiweka kwenye meza zao zilizojaa watu.

Mwanahistoria Al-Raqiq Al-Qairawani, aliyeishi zama za Fatimid, alitaja katika kitabu chake “Qutb Al-Surur fi Awsaf Al-Nabah na Al-Wahkour” kwamba Waarabu wa Peninsula “walijua mzabibu na kukamua zabibu huko Wadi. Al-Yaman, Tihama, Al-Taif, Yathrib, na Wadi Al-Qura. Mashamba ya mizabibu yakatawanyika, mitende ikaibuka.

Wanasayansi wanaamini kwamba mashinikizo ya zamani zaidi ya mvinyo katika eneo hilo ilikuwa kaskazini mwa Mesopotamia, iliyoanzia zaidi ya miaka 2,700 chini ya jimbo la Ashuru, ambalo lilijumuisha Iraq.

Mwanahistoria wa Iraq Jawad Ali anasema katika kitabu chake, “Al-Mufassal fi Tarikh al-Arab before Islam,” kwamba nyumba za watawa zilikuwa miongoni mwa sehemu ambazo watu waliotaka kunywa mara nyingi walikimbilia, “wakifurahia kwa kunywa mvinyo mkuukuu ndani yake ambayo ilikuwa bora.”

Jawad Ali ameongeza kuwa Wakristo na Wayahudi waliendelea kunywa pombe na kufanya biashara ndani yake katika Peninsula, Yemen, Iraq na Levant.

"Mvinyo wa jiji umetengenezwa kwa vichipukizi na tende."

Imetajwa katika sura ya pombe au "vinywaji" na Imam Ahmad Ibn Hanbal, ambaye alikuwa mmoja wa maimamu wanne wa fiqhi ya Sunni, na ambaye alikuwa katika zama za Abbasiyya, kwamba swahaba Omar Ibn Al-Khattab alisema: "Vinywaji ni vilivyotengenezwa kwa vitu vitano: zabibu, tende, asali, ngano, na shayiri.”

Alaa al-Din al-Kasani, mmoja wa mafaqihi wa shule ya fikra ya Hanafi katika zama za Seljuk, alitaja majina ya mvinyo, ikiwa ni pamoja na “al-Sukar, al-Fadhikh, utiaji wa zabibu kavu, al-Ta’la, al- Badhaq, al-Mansif, al-Muthuluth, na al-Jumhuri, na inaweza kuitwa Abu Suqiya, al-Khalitan, al-Mizr, al-Bi'ah, na al-Bita'.

Al-Kasani anaeleza katika kitabu chake, “Bada'i' al-Sana'i' fi Tartib al-Sharā'i'," kwamba mvinyo ni maji ya zabibu, sukari ni maji ya rutāb kutoka kwenye tende, na fadikh ni maji ya basr.

Michanganyiko miwili ni mvinyo iliyotengenezwa kwa mchanganyiko wa tende na zabibu kavu, au kati ya basr na rutab, na ale ni divai ya nafaka, bia ni ngano na divai ya shayiri, na bataa ni divai ya asali.​

Biashara ya vileo miongoni mwa Waarabu

Makka kilikuwa kituo kikubwa zaidi cha kibiashara ndani ya Rasi ya Uarabuni kabla ya Uislamu, kwa sababu kilikuwa katikati ya mojawapo ya njia kuu mbili za biashara za kisiwa hicho, ambayo ni barabara kati ya Yemen na Levant, na kwa sababu iliunganishwa na Najd, Iraq, na Uajemi kwa misafara, na bandari yake ya Jeddah iliiunganisha na Bahari ya Shamu.

Saeed Al-Afghani alisema katika kitabu chake Markets of the Arabs in Pre-Islamic times and Islam, “Mvinyo ni moja ya vitu muhimu sana ambavyo Waarabu walifanya biashara,” akieleza kwamba kulikuwa na miji fulani ambayo ilikuwa maarufu katika zama za kabla ya Uislamu. kwa divai yao "nzuri na ladha".

Miongoni mwa miji hiyo, Al-Afghani ilitaja Gaza, Ad-Dhraaat, Andarin huko Levant, Al-Hira huko Iraq, na miji mingine "ambayo divai yake ilibebwa na misafara ya kibiashara ya Waarabu."

Baadhi ya Waarabu maarufu walijulikana kufanya biashara ya mvinyo. Imeelezwa katika kitabu Al-Mahasin wa Al-Adidad, kilichonasibishwa na Al-Jahiz, kwamba Uqba bin Abi Al-Muait, mmoja wa viongozi wa Maquraishi, alikuwa ni mkulima wa zabibu.

Pia imeelezwa katika Sahih Al-Bukhari kwamba mmoja wa masahaba aliuza mvinyo katika zama za Khalifa Omar bin Al-Khattab, kabla ya kuzuiwa kufanya hivyo.

Ufalme wa Fatimid na Ayyubid na Ufalme wa Hejaz

Inaonekana kwamba kupatikana kwa mvinyo kuliendelea baadaye kupitia kwa Wafatimidi au Ubaydid, ambao walitawala Misri, Levant, na Hijaz.

Hili liliendelea katika jimbo la Mamluk, kulingana na kile ambacho Mufid al-Zaidi aliripoti katika Encyclopedia of Islamic History.

Katika Ukhalifa wa Uthmaniyya, ambao ulipanua udhibiti wake juu ya Rasi ya Uarabuni, ilitajwa katika sehemu ya pili ya kitabu “The Ottoman State - Factors of Rise and Causes of its Fall” na mwanahistoria na mwanafikra wa Libya Ali Al-Sallabi, kwamba, Sultan Murad III, mjukuu wa Suleiman Mkuu, “aliamuru kupigwa marufuku kwa pombe baada ya kuenea miongoni mwa watu na kupindukia.”

Kulikuwa na askari, hasa wa Janissaries, kwa hiyo Janissaries waliasi na kumlazimisha aondoe amri yake ya marufuku,” ambayo ina maana kwamba pombe iliruhusiwa kabla ya hapo.

Iliripotiwa katika gazeti la Al-Qibla, lililochapishwa huko Hejaz, kwamba mnamo Machi 1917, Sharif Hussein, mwanzilishi wa Ufalme wa Hejaz, alipiga marufuku kuingia kwa pombe katika nchi za Hejaz kwa amri ambayo ina maana pia kwamba ilikuwa katika mzunguko kabla ya hapo.

Mtafiti katika kumbukumbu za Saudia, Mahmoud Abdel-Ghani Sabbagh, aliripoti kutoka gazeti hilo kwamba serikali wakati huo ilinunua chupa zote za mvinyo walizokuwa nazo kutoka kwa wafanyabiashara wa kigeni huko Jeddah, kuzivunja, na kumwaga zilizokuwa ndani ya maji ya bahari.

Gavana wa jiji hilo, Prince Ali, pia aliidhinisha aina ya adhabu ya kunywa pombe kwa kupelekwa jeshini na kutumwa kwa nguvu kujenga upya Reli ya Hejaz kutoka kaskazini mwa Tabuk hadi Stesheni ya Ma’an.