ملی گرايان تندرو طرح سازمان ملل را ناکافی دانسته و خواستار استقلار کامل کوزوو شده اند

اين جلسه با حضور نمايندگان دولت صربستان و رهبران آلبانيايی تباران کوزوو و به رياست مارتی آهتيساری، نماينده ويژه سازمان ملل، در وين آغاز به کار می کند و محور گفتگوها را بررسی پيشنهاد سازمان ملل در باره آينده منطقه کوزوو تشکيل می دهد اما به نتيجه اين مذاکرات اميد چندانی نمی رود.

براساس پيشنهاد سازمان ملل، کوزوو، که تا سال 1999 يکی از استان های صربستان محسوب می شد، بسياری از امکانات و اختيارات يک کشور مستقل را کسب می کند اما رسما استقلال نخواهد يافت.

اين امکانات شامل قانون اساسی، دولت محلی، پرچم و سرود ملی و حق پيوستن به سازمان های بين المللی است اما کوزوو به عنوان يک کشور مستقل شناخته نخواهد شد.

صربستان که کوزوو را يکی از استان های اين کشور می داند، پيشنهادهای سازمان ملل را نخستين گام در راه جدايی کامل و استقلال اين سرزمين توصيف و آن را رد کرده است اما طرح سازمان ملل با استقبال رهبران آلبانيايی تباران کوزوو مواجه شده است.

سخنگوی آقای آهتيساری تاييد کرده است که بين دو طرف گفتگو اختلاف نظر عمده ای وجود دارد و انتظار نمی رود مذاکرات وين به نتيجه قطعی برسد اما اين گفتگوها فرصت ديگری را برای تبادل نظر به دو طرف خواهد داد.

مارتی آهتيساری گفته است که در هر حال طرح پيشنهادی خود را تا نيمه دوم ماه مارس به شورای امنيت تسليم می کند و شورا در مورد تاييد يا رد آن تصميم می گيرد.

در هفته جاری، ملی گرايان تندرو در کوزوو به تظاهرات خشونت آميزی عليه سازمان ملل و طرح پيشنهادی آقای آهتيساری دست زدند و با ماموران انتظامی درگير شدند.

مساله کوزوو

از سال 1999 و در پی مداخله نيروهای سازمان پيمان اتلانتيک شمالی - ناتو - در جنگ داخلی کوزوو، اين بخش از يوگسلاوی سابق به عنوان منطقه تحت حمايت سازمان ملل متحد اداره می شود.

	آهتيساری انتظار ندارد شرکت کنندگان در اجلاس وين به توافق برسند

تا سال 1999، کوزوو از جمله استان های جمهوری صربستان به شمار می رفت و اين کشور گفته است که هيچ تغييری در اين وضعيت را نمی پذيرد هرچند اعلام آمادگی کرده است که با برقراری حاکميت خود بر اين منطقه، خودمختاری بيشتری به ساکنان آن بدهد.

در مقابل، رهبران اکثريت آلبانيايی تباران کوزوو خواستار کسب استقلال و تشکيل يک جمهوری مستقل هستند.

صربستان نسبت به وضعيت صرب های ساکن کوزوو، که چند هزار تن از آنان به صربستان گريخته اند، ابراز نگرانی کرده و گفته است که ادامه وضعيت کنونی يا استقلال کوزوو به سرکوب اقليت صرب ها منجر خواهد شد.

در سال 2004، نا آرامی هايی در کوزوو روی داد و طی آن خانه های صرب های ساکن يکی از شهرها مورد حمله آلبانيايی تباران قرار گرفتند که انتقاد شديد صربستان از پاسداران صلح سازمان ملل را در پی آورد.

کشورهای عضو گروه تماس، که از سوی سازمان ملل نظارت بر اوضاع کوزوو را بر عهده دارند، گفته اند که بازگشت شرايط قبل از سال 1999 به کوزوو را قابل قبول نمی دانند اما از تاييد درخواست استقلال اين سرزمين نيز خودداری ورزيده اند.

جنگ داخلی

منطقه موسوم به کوزوو در قرن پانزدهم تحت تسلط امپراتوری عثمانی قرار گرفت و در سده های بعد، شاهد گسترش دين اسلام، ورود گسترده آلبانيايی ها و مهاجرت مسيحيان به ساير نقاط بود.

در سال 1912، کوزوو برای مدتی به اشغال نظامی صربستان در آمد که يک دوره پاکسازی قومی و کشتار و اخراج آلبانيايی تباران را در پی داشت.

	صدها هزار تن از ساکنان کوزوو در جريان جنگ داخلی آواره شدند

در سال 1974، دولت مرکزی يوگسلاوی با اعطای اختيارات داخلی نسبتا گسترده به کوزوو موافقت کرد اما از اواسط دهه 1980، يوگسلاوی اعلام داشت که کوزوو يکی از استان های اين کشور است و اقداماتی برای محدود کردن اين اختيارات آغاز شد که واکنش ساکنان آلبانيايی تبار کوزوو را به همراه آورد.

از سال 1996، نيروهای صرب با حمايت دولت مرکزی يوگسلاوی اقداماتی را برای آنچه که پاکسازی قومی خوانده شده در کوزوو به اجرا گذاشتند که با مقاومت استقلال طلبان به رهبری ارتش آزاديبخش کوزوو مواجه شد.

گفته می شود در جريان پاکسازی قومی کوزوو، بيش از دوازده هزار تن از آلبانيايی تباران کشته شدند و تا هشتصد هزار تن از آنان به آلبانی گريختند.

در سال 1999، نيروهای ناتو به منظور خاتمه دادن به سرکوب آلبانيايی تباران کوزوو را اشغال و اداره آن را به سازمان ملل متحد واگذار کردند.

کوزوو در مجاورت جمهوری صربستان، جمهوری مونته نگرو، جمهوری مقدونيه و آلبانی قرار دارد، مرکز آن شهر پريستينا است و جمعيت آن به حدود يک ميليون و دويست هزار نفر می رسد که حدود 90 درصد از آنان را آلبانيايی تباران تشکيل می دهند.