نود درصد مردم کوزوو، آلبانيايی تبار هستند

به گفته برخی منابع، در طرح مارتی آهتيساری که روز جمعه ۲ فوريه به بوريس تاديک رييس جمهور صربستان ارائه شد، جدايی کوزوو از صربستان تاييد شده، اما حرفی از استقلال اين منطقه به ميان نيامده است.

آقای آهتيساری که طرح خود را "مصالحه" توصيف کرده، گفته است در طرح جديد، کوزوو دارای يک ناظر بين المللی خواهد بود و حضورش در پيمان ناتو ادامه خواهد يافت.

استان مسلمان نشين کوزوو، که اکثريت ساکنان آن را آلبانيايی تبارها تشکيل می دهند، از زمان خروج نيروهای صرب در سال ۱۹۹۹ در پی مداخله نظامی ناتو، تحت نظارت سازمان ملل متحد بوده است.

گفتگو با سعيد محمودی، کارشناس حقوق بين الملل و استاد دانشگاه در سوئد

نيروهای بين المللی حافظ صلح در کوزوو در آستانه اعلام طرح سازمان ملل متحد درباره وضعيت نهايی اين منطقه، تدابير امنيتی شديدی را به اجرا گذاشتند.

نشانه های ملی

در طرح پيشنهادی گفته شده کوزوو بايد دارای پرچم مخصوص به خود و نيروی مسلح ويژه باشد و حق داشته باشد در سازمانهای بين المللی همچون سازمان ملل متحد دارای نماينده باشد.

	سربازان نانو و سازمان ملل در کوزوو باقی خواهند ماند

خبرنگار بی بی سی می گويد در طرح نماينده سازمان ملل متحد، نامی از استقلال برده نشده، اما مفهوم آن در طرح مشاهده می شود.

صربستان تاکنون با استقلال کوزوو مخالفت کرده و آن را بخشی از سرزمين خود می داند، اما آلبانيايی تبارهای اين منطقه، خواهان استقلال هستند.

نود درصد جمعيت دو ميليون نفری منطقه کوزوو را، مسلمانان آلبانيايی تبار تشکيل می دهند.

بر اساس آمار ارايه شده از سوی سازمان ملل متحد، بيش از ۲۲۰ هزار تن از مردم غير آلبانيايی کوزوو، به ديگر مناطق در صربستان و مونته نگرو آواره شده اند.

در طرح سازمان ملل متحد، کوزوو تقسيم نخواهد شد و همچنين اجازه نخواهد داشت به هيچ کشور ديگری بپيوندند، بنابراين، اين طرح تلويحاً مخالف تشکيل "آلبانی بزرگ" است.

يک منبع غربی به بی بی سی گفت که طرح سازمان ملل متحد، به معنای استقلال کوزوو نيست، اما نماينده ای از سوی جامعه جهانی در اين منطقه مستقر خواهد شد. اين نماينده، دارای اختياراتی خواهد بود تا مانع فراتر رفتن کوزوو از محدوده های پيشبينی شده شود.

در عين حال، نيروهای سازمان پيمان آتلانتيک شمالی (ناتو)، برای تامين امنيت در اين منطقه باقی خواهند ماند.

مساله کوزوو

	در جريان جنگهای داخلی، صدها هزار تن از مردم کوزوو آواره شدند

گرچه در اين مدت، تشکيلات اداره کوزوو به برگزاری انتخابات و تشکيل پارلمان انتقالی کوزوو مبادرت کرده است، اما موقعيت حقوقی اين سرزمين همچنان نا مشخص است و مذاکرات برای تعيين سرنوشت کوزوو ادامه دارد.

صدها هزار تن از ساکنان کوزوو در جريان جنگ داخلی آواره شدند

تا سال 1999، کوزوو از جمله استان های جمهوری صربستان به شمار می رفت و اين کشور گفته است که هيچ تغييری در اين وضعيت را نمی پذيرد هرچند اعلام آمادگی کرده است که با برقراری حاکميت خود بر اين منطقه، خودمختاری بيشتری به ساکنان آن بدهد.

در مقابل، رهبران اکثريت آلبانيايی تباران کوزوو خواستار کسب استقلال و تشکيل يک جمهوری مستقل هستند.

صربستان نسبت به وضعيت صرب های ساکن کوزوو، که چند هزار تن از آنان به صربستان گريخته اند، ابراز نگرانی کرده و گفته است که ادامه وضعيت کنونی يا استقلال کوزوو به سرکوب اقليت صرب ها منجر خواهد شد.

در سال 2004، نا آرامی هايی در کوزوو روی داد و طی آن خانه های صرب های ساکن يکی از شهرها مورد حمله آلبانيايی تباران قرار گرفتند که انتقاد شديد صربستان از پاسداران صلح سازمان ملل را در پی آورد.

کشورهای عضو گروه تماس، که از سوی سازمان ملل نظارت بر اوضاع کوزوو را بر عهده دارند، گفته اند که بازگشت شرايط قبل از سال 1999 به کوزوو را قابل قبول نمی دانند اما از تاييد درخواست استقلال اين سرزمين نيز خودداری ورزيده اند.

جنگ داخلی

در سال 1912، کوزوو برای مدتی به اشغال نظامی صربستان در آمد که يک دوره پاکسازی قومی و کشتار و اخراج آلبانيايی تباران را در پی داشت.

پس از جنگ اول جهانی و سپس تشکيل کشور يوگوسلاوی، کوزوو در اختيار اين کشور قرار گرفت و پس از ايجاد جمهوری فدرال يوگوسلاوی در خاتمه جنگ دوم جهانی، همچنان بخشی از خاک اين کشور باقی ماند.

در سال 1974، دولت مرکزی يوگوسلاوی با اعطای اختيارات داخلی نسبتا گسترده به کوزوو موافقت کرد اما از اواسط دهه 1980، يوگوسلاوی اعلام داشت که کوزوو يکی از استان های اين کشور است و اقداماتی برای محدود کردن اين اختيارات آغاز شد که واکنش ساکنان آلبانيايی تبار کوزوو را به همراه آورد.

از سال 1996، نيروهای صرب با حمايت دولت مرکزی يوگوسلاوی اقداماتی را برای آنچه که پاکسازی قومی خوانده شده در کوزوو به اجرا گذاشتند که با مقاومت استقلال طلبان به رهبری ارتش آزاديبخش کوزوو مواجه شد.

گفته می شود در جريان پاکسازی قومی کوزوو، بيش از دوازده هزار تن از آلبانيايی تباران کشته شدند و تا هشتصد هزار تن از آنان به آلبانی گريختند.

در سال 1999، نيروهای ناتو به منظور خاتمه دادن به سرکوب آلبانيايی تباران کوزوو را اشغال و اداره آن را به سازمان ملل متحد واگذار کردند.

کوزوو در مجاورت جمهوری صربستان، جمهوری مونته نگرو، جمهوری مقدونيه و آلبانی قرار دارد، مرکز آن شهر پريستينا است و جمعيت آن به حدود يک ميليون و دويست هزار نفر می رسد که حدود 90 درصد از آنان را آلبانيايی تباران تشکيل می دهند.