هارادينای با کناره گيری از نخست وزيری آمادگی خود را برای رفع اتهامات اعلام داشته است

راموش هارادينای، که هفته گذشته به منظور حضور در دادگاه بين المللی لاهه از سمت نخست وزيری کوزوو کناره گرفت، در نخستين جلسه دادگاه ادعانامه دادستان در مورد ارتکاب خشونت و قتل و آزار اهالی صرب تبار، کولی ها و آلبانيايی تباران متهم به همکاری با صرب ها در جريان جنگ داخلی سالهای 1989 را 1999 را رد کرده و خود را بی گناه دانسته است.

در صورت اثبات هر يک از اين اتهامات، نخست وزير سابق کوزوو با حکم حبس ابد مواجه خواهد شد.

آقای هارادينای، که سی و شش ساله است و در جريان جنگ داخلی کوزوو از فرماندهان ارتش آزاديبخش آلبانيايی های کوزوو بود، اعلام کرده بود که برای زدودن اتهام جنايات جنگی در دادگاه حاضر می شود.

دادستان دادگاه رسيدگی به جنايات جنگی سی و هفت مورد اتهام جنايت جنگی و جنايت عليه بشريت را عليه وی مطرح کرده است.

در دادخواست دادستانی آمده است که آقای هارادينای در برنامه ريزی و اجرای عملياتی شرکت داشت که به قتل، تجاوز جنسی، آدم ربايی و آزار در خلال جنگ داخلی منجر شد.

هفته گذشته، دو تن از همکاران سابق راموش هارادينای نيز خود را همراه وی تسليم دادگاه لاهه کردند.

در حال حاضر، دادگاه رسيدگی به جنايات جنگی در يوگوسلاوی سابق به پرونده چندين تن از مقامات ارشد صرب از جمله اسلوبودان ميلوشوويج، رييس جمهوری سابق يوگوسلاوی رسيدگی می کند.

برای بسياری از اهالی آلبانيايی تبار کوزوو، راموش هارادينای يک قهرمان ملی در نهضت استقلال طلبانه کوزوو تلقی می شود.

وی هنگام تصميم به استعفا و حضور در دادگاه لاهه از هموطنان خود خواستار حفظ نظم و آرامش شد تا تشکيلات مورد حمايت سازمان ملل متحد بتواند در اداره امور اين سرزمين مشارکت کند.

جنگ داخلی

سرزمين کوزوو تا سال 1918 بخشی از امپراتوری عثمانی بود و در آن سال، بخش اعظم آن به کشور آلبانی واگذار شد که تحت نفوذ ايتاليا بود.

با خاتمه جنگ دوم جهانی و شکست نيروهای محور، از جمله ايتاليا، کوزوو در سال 1946 به عنوان بخشی از جمهوری فدراسيون يوگوسلاوی به اين کشور ملحق شد اما دولت يوگوسلاوی برای اين سرزمين، که اکثر اهالی آن را آلبانيايی تباران مسلمان تشکيل می دادند، شرايط خودگردانی قايل شد.

صربهای کوزوو ارتش آزاديبخش را به ارتکاب جنايات جنگی عليه اقليت صرب متهم کرده اند

از سال 1990، حرکت استقللال طلبانه اکثريت آلبانيايی تبار کوزوو آغاز شد و جنگ داخلی را در پی آورد.

با انتشار اخبار قتل عام آلبانيايی تباران توسط نيروهای صرب، سازمان ييمان اتلانتيک شمالی - ناتو - در سال 1999 به حملات هوايی عليه يوگوسلاوی مبادرت ورزيد که به تصميم آقای ميلوشوويج به خروج نيروهای نظامی خود از کوزوو و موافقت ارتش آزاديبخش کوزوو با خلع سلاح منجر شد.

در همان سال، سازمان ملل متحد ماموريت حدود يکهزار سرباز ناتو را به عنوان نيروهای پاسدار صلح در کوزوو تاييد کرد و نظارت بر اداره امور اين سرزمين را موقتا در اختيار گرفت.

قرار بوده است موضوع موقعيت سياسی کوزوو، روابط آن با جمهوری صربستان و مونته نگرو - به عنوان جانشين يوگوسلاوی سابق - و حقوق اقليت صرب ساکن کوزوو در گفتگوهای بين دو طرف حل و فصل شود.

در سال 2002، ابراهيم روگوا با برنامه ای حاوی استقلال نهايی کوزوو به عنوان نخستين رييس جمهوری اين سرزمين انتخاب شد و پارلمان کوزوو در سال 2004 مجددا وی را به اين سمت و راموش هارادينای را به مقام نخست وزيری برگزيد.

در حاليکه اقليت صرب تبار کوزوو از مشارکت در انتخابات خودداری ورزيده و نسبت به حقظ حقوق خود در صورت استقلال کامل کوزوو ابراز نگرانی کرده است، هنوز موقعيت اين سرزمين به طور نهايی حل و فصل نشده است.