گابريل پارتوس خبرنگار بی بی سی در امور جنوب شرقی اروپا

اين سخنان که پيش از ورود او به آلمان در جمعه ۳ فوريه، برای شرکت در کنفرانسی امنيتی در مونيخ منتشر شد، نگرانی هايی در ناتو برانگيخته است.

اظهارات آقای رامسفلد درباره کاهش نيرو در کوزوو قدری مبهم بود. او در مصاحبه با روزنامه فايننشال تايمز با اشاره به اين که آمريکا و متحدان اروپايی اش در ناتو با هم وارد کوزوو شده و باهم بيرون خواهند آمد، گفته است: "من شخصا اميدوارم که بتوانيم برخی از نيروهايمان را در آنجا کاهش دهيم."

اظهارات مبهم آقای رامسفلد دو جنبه مهم دارد. نخست، مشخص نيست اشاره وی به کاهش نيرو، مربوط به سربازان آمريکايی است يا کل نيروهای حافظ صلح که در کوزوو مستقر شده اند.

دوم، هيچ جدول زمانی برای اين کاهش نيرو ارايه نشده، حال آن که تعيين زمان، اهميت دارد زيرا جامعه بين المللی اين هفته از طريق گروه موسوم به "تماس" اعلام کرد که قويا ترجيح می دهد امسال درباره تعيين وضعيت درازمدت کوزوو توافق شود.

به نوشته روزنامه فايننشال تايمز، برخی از اين ابهامها، دستکم درباره اين که نيروهای چه کشوری در کوزوو کاهش خواهند يافت، از بين رفته زيرا يک مقام ارشد پنتاگون توضيح داده واشنگتن اميدوار است ناتو توافق کند که آمريکا بتواند نيروهايش را سريعتر بيرون بکشد.

از آنجا که نيروهای آمريکايی در عراق و افغانستان حضوری پررنگ دارند، ايالات متحده تلاش می کند کشورهای اروپايی عضو ناتو را ترغيب کند مسئوليت بيشتری در قبال حفظ امنيت بخصوص در حياط خلوت اروپا يعنی بالکان بر عهده بگيرند.

آلبانی های ساکن کوزوو آمريکايی ها را برای خود آزاديبخش می دانند زيرا اين حملات هوايی سال ۱۹۹۹ به رهبری آمريکا بود که به عقب نشينی سربازان صرب انجاميد و به حکومت بلگراد بر کوزوو پايان داد

اين روند تازه ای نيست. حتی پيش از انتخاب جورج بوش به رياست جمهوری آمريکا در سال ۲۰۰۰، برخی از مشاوران ارشدش علنا توصيه می کردند آمريکا بايد نيروهای خود را از بالکان بيرون بکشد.

کالين پاول اولين وزير خارجه دولت آقای بوش تا حدودی مانع از اين اقدام شد، ولی نيروهای آمريکايی در پنج سال گذشته در بالکان کاهش قابل ملاحظه ای داشته اند، تا حدودی به اين دليل که حجم نيروهای حافظ صلح با افزايش ثبات اين منطقه افزايش يافته و اروپاييان نقش بزرگتری برای رهبری نيروهای باقيمانده برعهده گرفته اند.

بزرگترين جابجايی در بوسنی و هرزگوين صورت گرفت و در اواخر سال ۲۰۰۴ فرماندهی نيروهای حافظ صلح تحت رهبری آمريکا به اتحاديه اروپا واگذار شد. حتی در کوزوو، ۱۷۰۰ سرباز باقيمانده آمريکايی تنها ۱۰ درصد نيروهای امنيتی اين منطقه را تشکيل می دهند.

با توجه به شمار اندک نيروهای آمريکايی در کوزوو، اهميت آنها بيشتر سياسی است تا نظامی. آلبانی های ساکن کوزوو آمريکايی ها را برای خود آزاديبخش می دانند زيرا اين حملات هوايی سال ۱۹۹۹ به رهبری آمريکا بود که به عقب نشينی سربازان صرب انجاميد و به حکومت بلگراد بر کوزوو پايان داد، هرچند کوزوو هنوز رسما به صربستان و مونته نگرو تعلق دارد.

برای همين ادامه حضور نيروهای آمريکايی نيت دوگانه ای دارد: تعهد واشنگتن به منطقه و تسهيل انتظار آلبانی های کوزوو برای پيشرفت روند ديپلماتيک تا به آنها کمک کند برای دستيابی با هدف استقلال.

شايد انتظارشان به درازا نکشد زيرا نتيجه احتمالی مذاکرات تعيين وضعيت، چيزی شبيه استقلال است.

اين هفته گروه تماس خواست که وضعيت کوزوو پيش از پايان سال جاری تعيين شود و برای همين حساسيت قابل توجهی درباره جنبه دوم ابهام اظهارات آقای رامسفلد وجود دارد.

فايننشال تايمز از قول يکی از مقامات ناتو نوشته که الان زمان حرف زدن درباره کاهش نيروها نيست.

با توجه به اين نگرانی ها بسيار بعيد است امسال نيروهايی از کوزوو بيرون کشانده شوند. اما اگر توافقی درباره وضعيت دراز مدت کوزوو حاصل شود، واشنگتن مسلما سعی خواهد کرد از آن برای خروج نيروهای خود از کوزوو و کاهش فشار بر نيروهايش در جاهای ديگر بهره بگيرد.