پاسداران صلح سازمان ملل متحد به رهبری ناتو حفظ امنيت کوزوو را بر عهده دارند

قرار است اجلاس وزيران خارجه اتحاديه اروپا روز جمعه، 10 مارس، با حضور وزيران خارجه تعدادی از کشورهای اروپای مرکزی که خواستار عضويت در اين اتحاديه هستند در اتريش تشکيل شود و انتظار می رود وضعيت کوزوو نيز در دستور کار اين اجلاس قرار داشته باشد.

منطقه کوزوو، که قبلا از استان های يوگوسلاوی سابق محسوب می شد، از سال 1999 به عنوان منطقه تحت الحمايه سازمان ملل اداره می شود اما در ماه ژانويه سال جاری، کشورهای عضو گروه موسوم به تماس کوزوو - شامل آمريکا، آلمان، ايتاليا، بريتانيا، روسيه و فرانسه - اعلام داشتند که وضعيت اين منطقه بايد به زودی روشن شود.

ووک دراسکوويج، وزير خارجه صربستان گفته است که اين کشور استقلال کوزوو را، که اکثريت جمعيت آن را آلبانيايی تباران تشکيل می دهند، به رسميت نخواهد شناخت زيرا اين منطقه همچنان از نظر حقوقی بخشی از خاک صربستان محسوب می شود.

قرار است وزيران خارجه اتحاديه اروپا در اجلاس خود اوضاع خاورميانه را نيز مورد بحث و مذاکره قرار دهند.

روابط اسرائيل و فلسطينيان به خصوص پس از به قدرت رسيدن حماس در تشکيلات خودگردان و نحوه ادامه کمک مالی اتحاديه اروپا به تشکيلات خودگردان بدون اينکه اين منابع دراختيار گروه حماس قرار گيرد از جمله موضوع های مورد بررسی است.

بحران هسته ای ايران و موضعگيری اتحاديه اروپا در اين زمينه نيز در دستور کار اجلاس وزيران خارجه اتحاديه اروپا قرار دارد.

مساله کوزوو

از سال 1999 و در پی مداخله نيروهای سازمان پيمان اتلانتيک شمالی - ناتو - در جنگ داخلی کوزوو، اين بخش از يوگوسلاوی سابق به عنوان منطقه تحت حمايت سازمان ملل متحد اداره می شود.

گرچه در اين مدت، تشکيلات اداره کوزوو به برگزاری انتخابات و تشکيل پارلمان انتقالی کوزوو مبادرت کرده است، اما موقعيت حقوقی اين سرزمين همچنان نا مشخص است و مذاکرات برای تعيين سرنوشت کوزوو ادامه دارد.

	صدها هزار تن از ساکنان کوزوو در جريان جنگ داخلی آواره شدند

در مقابل، رهبران اکثريت آلبانيايی تباران کوزوو خواستار کسب استقلال و تشکيل يک جمهوری مستقل هستند.

صربستان نسبت به وضعيت صرب های ساکن کوزوو، که چند هزار تن از آنان به صربستان گريخته اند، ابراز نگرانی کرده و گفته است که ادامه وضعيت کنونی يا استقلال کوزوو به سرکوب اقليت صرب ها منجر خواهد شد.

در سال 2004، نا آرامی هايی در کوزوو روی داد و طی آن خانه های صرب های ساکن يکی از شهرها مورد حمله آلبانيايی تباران قرار گرفتند که انتقاد شديد صربستان از پاسداران صلح سازمان ملل را در پی آورد.

کشورهای عضو گروه تماس، که از سوی سازمان ملل نظارت بر اوضاع کوزوو را بر عهده دارند، گفته اند که بازگشت شرايط قبل از سال 1999 به کوزوو را قابل قبول نمی دانند اما از تاييد درخواست استقلال اين سرزمين نيز خودداری ورزيده اند.

جنگ داخلی

منطقه موسوم به کوزوو در قرن پانزدهم تحت تسلط امپراتوری عثمانی قرار گرفت و در سده های بعد، شاهد گسترش دين اسلام، ورود گسترده آلبانيايی ها و مهاجرت مسيحيان به ساير نقاط بود.

در سال 1912، کوزوو برای مدتی به اشغال نظامی صربستان در آمد که يک دوره پاکسازی قومی و کشتار و اخراج آلبانيايی تباران را در پی داشت.

پس از جنگ اول جهانی و سپس تشکيل کشور يوگوسلاوی، کوزوو در اختيار اين کشور قرار گرفت و پس از ايجاد جمهوری فدرال يوگوسلاوی در خاتمه جنگ دوم جهانی، همچنان بخشی از خاک اين کشور باقی ماند.

در سال 1974، دولت مرکزی يوگوسلاوی با اعطای اختيارات داخلی نسبتا گسترده به کوزوو موافقت کرد اما از اواسط دهه 1980، يوگوسلاوی اعلام داشت که کوزوو يکی از استان های اين کشور است و اقداماتی برای محدود کردن اين اختيارات آغاز شد که واکنش ساکنان آلبانيايی تبار کوزوو را به همراه آورد.

از سال 1996، نيروهای صرب با حمايت دولت مرکزی يوگوسلاوی اقداماتی را برای آنچه که پاکسازی قومی خوانده شده در کوزوو به اجرا گذاشتند که با مقاومت استقلال طلبان به رهبری ارتش آزاديبخش کوزوو مواجه شد.

گفته می شود در جريان پاکسازی قومی کوزوو، بيش از دوازده هزار تن از آلبانيايی تباران کشته شدند و تا هشتصد هزار تن از آنان به آلبانی گريختند.

در سال 1999، نيروهای ناتو به منظور خاتمه دادن به سرکوب آلبانيايی تباران کوزوو را اشغال و اداره آن را به سازمان ملل متحد واگذار کردند.

کوزوو در مجاورت جمهوری صربستان، جمهوری مونته نگرو، جمهوری مقدونيه و آلبانی قرار دارد، مرکز آن شهر پريستينا است و جمعيت آن به حدود يک ميليون و دويست هزار نفر می رسد که حدود 90 درصد از آنان را آلبانيايی تباران تشکيل می دهند.