انتخابات بریتانیا: قماری که هیچ مشکلی را حل نکرد

به نظر می‌رسد چشم‌انداز یک پارلمان معلق، اکثر بریتانیایی‌ها را غافلگیر کرده است. یک چنین پارلمانی چه تاثیری در نحوه اداره بریتانیا خواهد داشت؟

از آنجا که دوره تشنج‌های سیاسی هنوز تمام نشده، شاید همه پاسخ به این سؤال را می‌دانند.

نتیجه این انتخابات فقط تعجبی که با تغییر برخی از چهره‌های سیاسی تمام می‌شود و به دنبال آن اوضاع آرام خواهد شد، نیست.

باید گفت که نتیجه این انتخابات پیش درآمد یک دوره بلاتکلیفی و بی اطمینانی است که ادامه خواهد داشت.

هدف ترزا می، نخست وزیر بریتانیا از انتخابات زودتر از موعد این بود که در جریان مذاکرات برای خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، دست باز و اختیارات کامل داشته باشد و در واقع اجازه مصالحه هایی را که می دانست لازم خواهد بود به دست آورد؛ ولی نتیجه انتخابات درست معکوس بود.

یک دولت در اقلیت، محکوم است روز به روز زندگی کند و همواره نگران رأی‌های پارلمانی مهم بعدی باشد.

خانم می، نه تنها خودش را در رأس مبارزات انتخاباتی حزب محافظه کار قرار داده بود- تا حد زیادی در این انتخابات به موقعیت شخصی خودش فکر می‌کرد و به نظر می‌رسید با لباس رزم وارد کارزار شده.

مثل این که به رأی دهندگان می‌گوید اکثریت به من رای بدهید. ولی آنان به درخواست او پاسخ منفی دادند.

با روشن شدن نتیجه انتخابات، او به پیروزی که برایش بیش از حد گران تمام شده بود، فکر می‌کرد. این که هنوز نخست وزیر است ولی بخش قابل توجهی از قدرتش را از دست داده.

از مدت ها قبل تا کنون، در بریتانیا هیچ انتخاباتی یک چنین نتیجه گیج کننده‌ای نداشته است.

قرار است مذاکرات برای خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا در کمتر از دو هفته شروع شود. ولی یک دولت اقلیت در پارلمان تجهیزات لازم را برای انجام یک چنین گفتگوهایی ندارد.

و نباید فراموش کرد که گروه قابل توجهی از اعضای محافظه کار پارلمان بریتانیا از همان ابتدا هرگز موافق با برگزیت نبودند و شاید برخلاف تصورعمومی، ناکامی حزبشان در کسب اکثریت لازم در پارلمان آنها را خوشحال کرده باشد.

البته در کنار همه این عوامل جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر را هم نباید فراموش کرد.

وی که نسخه بریتانیایی برنی سندرز، سناتور لیبرال آمریکایی است، در ابتدا مورد تمسخر اعضای حزب خودش قرار گرفت- از نظر آنان جرمی کوربین یک غیر خودی بود که به روی کار آمدن حزب کارگر به طور جدی فکر نمی‌کرد. اما او توانست تعداد قابل توجهی از جوانان را برای اولین بار تشویق به شرکت در رأی گیری کند.

تعداد کرسی‌های حزب او در مجلس عوام به مراتب کمتر از محافظه کاران است ولی با توجه به این که سایر احزاب کوچکتر مخالف دولت، حاضر به همکاری با او هستند قدرت پارلمانی نیرومندی خواهد بود.

با توجه به این پیش بینی، می‌توان گفت که اکنون ترزا می، شخصیتی است که تا حد زیادی قدرتش را از دست داده است.

حتی اندرو ترنبال، رئیس سابق کارمندان دولت، در حالی که نتایج آراء مشخص می‌شد علنا گفت ترزا می، باید استعفا دهد.

برای درک علت این درخواست باید همان جواب تکراری را داد: خانم می، صلاحیت نخست وزیر بودن را ندارد.

شماری از محافظه کاران که از شکست خود در مقابله موثر با چپگراترین حزب کارگر در تاریخ اخیر، شوکه شده‌اند از این بیم دارند که برای تعیین رهبر جدیدشان بار دیگر با یک انتخابات تفرقه برانگیز مواجه شوند.

شماری از آنان به رفراندمی که همه چیز در پاسخ بی نهایت ساده "آری" یا "نه" خلاصه شده بود، فکر خواهند کرد.

رأی سال گذشته به خروج از اتحادیه اروپا، بریتانیا را عملا دو نیمه کرد. دیوید کامرون نخست وزیر وقت کناره گیری کرد و جانشین او ترزا می، به فکر تسریع در برگزاری انتخاباتی افتاد که نتیجه‌اش محکوم شدن دولتش به ادامه حیات در شرایط بسیار دشوار بود.

فرانسوا میتران، رئیس جمهور پرتجربه پیشین فرانسه، معتقد بود که اشکال رفراندوم‌ها این است که عده بسیار زیادی باید به سؤالی که از آنها نشده، پاسخ دهند.

قرار بود انتخابات اخیر بریتانیا به همه چیز سر و سامان دهد ولی عملا هیچ مشکلی را برطرف نکرده.

بریتانیا در حالی مذاکره با ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا را شروع می‌کند که هیچ ایده‌ای در باره انتظارش از نتیجه این گفتگوها ندارد و دولتی بر سر کار است که با وضعیت نامطمئنی دست به گریبان است.

در واقع هنگامی که نتایج این انتخابات مهم ولی خلاف انتظارمعلوم می‌شد، خوشحال ترین مردم آنانی بودند که علاقه داشتند به منظور کند شدن روند مذاکرات با اتحادیه اروپا، نتایج انتخابات موجب سردرگمی و به هم ریختن وضعیت کنونی شود.

شاید زمینه برای یک همه پرسی دیگر- یا اگر چه ممکن است اکنون خیلی زود باشد- یک انتخابات دیگر، فراهم شود.

همه چیز دائما در حال تغییر است.

برای ترزا می، تنها بارقه امید در این شرایط غم انگیز، عملکرد مثبت محافظه کاران در اسکاتلند است. در این انتخابات، ملی گرایان اسکاتلند ۲۱ کرسی از ۵۶ کرسی خود را از دست دادند و برگزاری همه پرسی دیگری برای استقلال اسکاتلند مسلما در حال حاضر منتفی شده.

ولی این غرامت ناچیزی است.

ممکن است آن دسته از کسانی که شاهد رفراندوم برگزیت و کمی پس از آن پیروزی دونالد ترامپ و متعاقبا رأی ۱۱ میلیون فرانسوی به یک حزب راست افراطی بودند، فکر می‌کردند دیگر همه چیز را تجربه کرده‌اند.

ولی اتفاقات بیشتری در راه بود.

یک نخست وزیر خواستار رأی اعتماد مردم شد ولی مردم به او گفتند "نه".

هر کسی که فکر می‌کند دوره وضعیت‌های بغرنج و تعجب آور تمام شده، در اشتباه است.