حزب جنجالی ایرلند شمالی در بازی قدرت بریتانیا

بعد از انتخاباتی که به جای تامین ثبات به پارلمانی معلق منجر شد، به نظر می‌رسد عزم حزب اتحادگرای دموکراتیک (از ایرلند شمالی) جزم است که معامله قدرت را جوش بدهد.

ترزا می گفته است که با حمایت حزب اتحادگرای دموکراتیک تشکیل کابینه خواهد داد، هر چند روشن نیست این حمایت چه تمهیداتی را می‌طلبد.

هرچند آرلین فاستر، رهبر حزب، درباره امکان ادامه کار نخست وزیر هشدار داده است، بی شک پشت پرده مذاکراتی در جریان است.

با وجود نقش کلیدی که این حزب در صحنه سیاسی بریتانیا گرفته، بسیاری با آن آشنایی ندارند.

حزب اتحادگرای دموکراتیک طرفدار اتحاد است، اما نه اتحادیه اروپا یا اتحاد ایرلند، بلکه اتحاد پادشاهی متحده بریتانیا و ماندن ایرلند شمالی در این اتحاد.

این حزب، که ۱۰ نماینده به پارلمان بریتانیا فرستاده، باورهایی محافظه‌کارانه دارد و همچنین طرفدار خروج از اتحادیه اروپا است.

اتحادگرایان دموکراتیک به داشتن مواضع جنجالی مشهورند.

آنها مخالف ازدواج همجنسگرایان و مخالف سقط جنین هستند. در ایرلند شمالی سقط جنین جز در موارد پزشکی خاص هنوز غیرقانونی است.

سمی ویلسون، یکی از نمایندگان حزب، که سرسختانه منکر نقش انسان در تغییرات اقلیمی است، دوره‌ای وزیر محیط زیست ایرلند شمالی بود.

مروین استوری، سخنگوی سابق آموزش و پرورش حزب، کسی است که خواسته بود در کلاس‌های علوم مدارس در کنار نظریه تکامل، باید عقیده به آفرینش نیز تدریس شود، این باور زندگی بشری طی میلیون‌ها سال تکامل پیدا نکرده بلکه توسط خدا خلق شده است.

او به برگزاری نمایشگاهی درباره تکامل در موزه حوزه انتخابیه‌اش معترض بود و می‌گفت علایمی که در یکی از مکان‌های توریستی ایرلند شمالی عمر آن را چند میلیون سال معرفی می‌کردند باید عوض شوند.

با توجه به سابقه درگیری‌های مرگبار در ایرلند شمالی، موضوع رابطه حزب با گروه‌های شبه نظامی وفادار به بریتانیا هم از مسایل جنجالی مرتبط با آن است.

بزرگترین گروه‌های شبه‌نظامی وفادار به بریتانیا در کارزار انتخاباتی حزب اتحادگرای دموکراتیک از آن حمایت کردند.

هرچند که خود حزب گفت حمایت این گروه‌ها را نمی‌پذیرد، یکی از نمایندگان حزب هنگام سخنرانی پیروزی به طور ویژه از برخی که در محلات کارگرنشین و به شدت وفادار به بریتانیا به او رای داده بودند تشکر کرد.

برگزیت

پس از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا (برگزیت)، مرز میان ایرلند شمالی و جمهوری ایرلند تبدیل به مرز بریتانیا با اتحادیه اروپا می‌شود و حزب اتحادگرای دموکراتیک حامی مرزی به اصطلاح سخت نیست. این یعنی آنها نمی‌خواهند هیچ ایست بازرسی یا اقدام امنیتی سختگیرانه‌ای در مرز با ایرلند شمالی وجود داشته باشد.

هرچند که این حزب با مرز سخت مخالف است، دیدگاه سرسختانه‌ای درباره برگزیت دارد. پیش از قدرت گیری حزب استقلال بریتانیا (یوکیپ) اتحادگرایان بیش از هر حزب دیگری در بریتانیا منتقد اتحادیه اروپا بود.

اتحادگرایان خواهان خروج از اتحادیه گمرکی اروپا هستند و مانیفست انتخاباتی‌شان به دنبال توسعه تجارت آزاد با بقیه جهان (غیر از اتحادیه اروپا) است. اتحادگرایان می‌گویند دادگاه‌های اروپایی نباید حق داشته باشند که احکام دادگاه‌های بریتانیایی را لغو کنند و در بریتانیا نباید قانونی مافوق قوانین بریتانیا وجو داشته باشد.

یکی از خطوط قرمز این حزب این است که پس از تحقق برگزیت، ایرلند شمالی صاحب نوعی "وضعیت ویژه" شود - حزب اتحادگرای دموکراتیک هیچ تمهیدی را که به طور فیزیکی این منطقه را از هر جای دیگری در بریتانیا جدا کند تحمل نخواهد کرد.

در مانیفست سال ۲۰۱۷ این حزب مواضعی مشابه مواضع حزب محافظه‌کار دارد، هرچند نظر آنها با محافظه‌کاران درباره حذف مالیات ارزش افزوده برای مشاغل توریستی و مدیریت مستمری بازنشستگان متفاوت است.

حزب اتحادگرای دموکراتیک در دولت اقلیت محافظه‌کار چه نقشی ایفا خواهد کرد؟

پس از شبی پر فراز و نشیب برای محافظه‌کاران، نخست وزیر ترزا می اکثریتش در مجلس عوام را از دست داده است، همچنین آن پشتیبانی و حمایتی را که از مردم بریتانیا انتظار داشت.

اما این حزب با داشتن بیشترین کرسی‌ها اولین فرصت را برای تشکیل یک دولت دارد، ولی باید در مجموع حمایت یک اکثریت ۳۲۶ نفری را داشته باشد تا بتواند قوانین مورد نظرش را به تصویب برساند.

حزب اتحادگرای دموکراتیک با ۱۰ نماینده‌ای که از ایرلند شمالی به پارلمان فرستاده نقشی کلیدی در این امر ایفا می‌کند و می‌تواند زمینه‌ساز تشکیل دولت از طرف خانم می شود.

پیش از انتخابات، بزرگترین حزب ایرلند شمالی روشن کرد که ترجیحش دولتی محافظه‌کار است تا دولتی کارگر. ارشدترین اعضای پارلمان حزب اتحاد‌گرا از جمله رهبر آن در وست‌مینستر نایجل دادز، هموار منتقد رهبر حزب کارگر جرمی کوربین بوده‌اند به ویژه به خاطر ارتباط‌های سابقش با شین فن و موضع او درباره مسایل امنیتی.

اتحادگرایی تندرو

حزب اتحادگرای دموکراتیک از یک حزب معترض به حزبی در قدرت تبدیل شده است. این حزب دهه‌ها تحت رهبری بنیان‌گذارش پدر روحانی ایان پیزلی بوده است که تجسم و عینیت اتحادگرایی تندروانه است.

طی مذاکرات صلح ایرلند شمالی این حزب در اعتراض به حضور شین فن و جنبش جمهوری‌خواه در مذاکرات، از گفت‌و‌گوها کنار کشید.

اما به مرور زمان روابط ملایم‌تر شد و حزب اتحادگرای دموکراتیک هم به حزبی در دولت تبدیل شد.

در سال ۲۰۰۷، آقای پیزلی وزیر اول ایرلند شمالی و مارتین مک‌گینس از شین فین قائم مقام او شد.

آقای پیزلی چنان رابطه خوبی با فرمانده سابق ارتش جمهوری‌خواه ایرلند برقرار کرد که به آن‌ها لقب "برادران خنده‌رو" دادند.

حزب تحت هدایت رهبر بعدی‌اش پیتر رابینسون برتری انتخاباتی‌اش را حفظ کرد ولی روابط میان ملی‌گرایان در دولت ایرلند شمالی رو به سردی رفت.

پس از این‌که در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۵ آقای رابینسون کرسی‌اش در وست‌مینیستر را از دست داد، خانم فاستر به عنوان رییس حزب در دسامبر ۲۰۱۵ جای او را گرفت و در سال ۲۰۱۶ به عنوان وزیر اول جانشین او شد.

اما رهبری خانم فاستر درگیر جنجال بر سر معامله مشوق گرمای تجدیدپذیر شد که منجر به فروپاشی قوه‌ اجرایی تقسیم قدرت در سال ۲۰۱۷ شد و باعث انتخابات پیش‌رس در استورمونت شد.

پس از این‌که شین فن در انتخابات ایرلند شمالی پیروزی‌های قابل توجهی به دست آورد، حزب اتحادگرا مبارزات انتخاباتی‌اش برای پارلمان را حول دفاع از اتحادیه بریتانیا شکل داد - و می‌گفت که اتحادگرایان باید باید به میدان انتخابات بروند تا مطالبات جمهوری‌خواهد برای همه‌پرسی درباره اتحاد ایرلند را شکست دهند.

هنوز دولت ایرلند شمالی تشکیل نشده و سیاستمداران حزب اتحادگرای دموکراتیک حالا باید پشت دو میز برای تقسیم قدرت مذاکره کنند: هم در دولت بریتانیا و هم در ایرلند شمالی.