از دو سه هفته پیش روشن بود که این دوشنبه ۱۸ اوت رافائل نادال پس از بیش از سه سال انتظار در ردیف دوم رده بندی جهانی تنیس حرفهای مردان، به صدر این رده بندی صعود میکند و راجر فدرر را که بیش از ۴ سال قهرمان جهان بود به ردیف دوم میفرستد. اما نادال میخواست صبح دوشنبه که برای اولین بار به عنوان نفر اول رده بندی جهانی از خواب بیدار میشود، مدال طلای المپیک را هم بر گردن داشته باشد. این روزها کمتر کاری در زمین تنیس هست که نادال بخواهد انجام دهد و نتواند. او با اینکه در آستانه المپیک پکن، به سبب خستگی مفرط نتوانست در تورنمنت سینسیناتی پیروز شود، تجدید قوا کرد، به پکن رفت و با ارائه ۶ بازی زیبا در ۷ روز، مدال طلای المپیک را برای خودش و اسپانیا به دست آورد. تنیسی که نادال در نیمه نهائی در برابر نوواک جوکوویچ، نفر سوم جهان از صربستان، و در فینال در مقابل فرناندو گونزالس از شیلی بازی کرد، نمونه کاملی از قدرت، مهارت، اراده قوی و اشتیاق به پیروزی بود. او که تا چند ماه پیش به بازیکن متخصص بازی در زمین خاک رس شهرت داشت، چند هفته پیش با قهرمانی در کوئینزکلاب لندن و ویمبلدون نشان داد که بر روی چمن هم بدون رقیب است و حالا با قهرمانی در المپیک که سه هفته پس از پیروزی در تورنتو به دست می آید، گویا روی زمین سفت یا سخت، هر اسمی خودتان دلتان میخواهد روی این زمینها که معمولا یا پلاستیک یا آسفالت هستند بگذارید، هم کسی حریفش نیست. نادال امسال در ۸ تورنمنت پیروز شده که دوتایش، جام آزاد فرانسه و ویمبلدون، گرن اسلم یا از تورنمنتهای عمده و پرامتیاز جهان بودند و یکی هم المپیک. ۵ تورنمنت دیگری هم که نادال در آنها پیروز شد در زمینهای مختلف بود که نشان می دهد او بیخود و بیجهت قهرمان جهان و المپیک نشده است. قدم بعدی برای نادال جام آزاد آمریکا است که دوشنبه دیگر در نیویورک شروع میشود. این اولین تورنمنتی است که فدرر در آن حضور دارد اما نادال سید شماره یک است. البته با افول ستاره اقبال راجر فدرر، بیشتر کارشناسان تنیس معتقدند که جوکوویچ بخت خوبی برای قهرمانی در آن جام دارد. اما اگر نادال بتواند این آتشی را که در وجودش روشن شده شعلهور نگاه دارد و خستگی او را از پای در نیاورد، من مطمئنم که میتواند در نیویورک دست کم به فینال برسد و به احتمال زیاد پیروز هم بشود. اتفاق خوب دیگری هم که در المپیک افتاد، مدالهای طلائی بود که راجر فدرر و خواهران آمریکائی ویلیامز در قسمت دوبل به دست آوردند، بخصوص مدال فدرر که خیلی بجا بود. این بازیکن سالهای متمادی به ورزش تنیس خدمت کرد و آرزویش دستیابی به طلای المپیک بود. حتما او بیشتر دلش میخواست در قسمت انفرادی مدال بگیرد اما همین طلای دوبل هم افتخار بزرگی برای اوست. ونوس و سرینا ویلیامز هم در حال حاضر بهترین بازیکنان دوبل در میان زنان هستند. آنها در سال ۲۰۰۰ هم در المپیک سیدنی که ونوس طلای انفرادی را برد، در دوبل طلا گرفتند. امسال هردوی این خواهرهای آمریکائی در یکچهارم نهائی از دور مسابقات انفرادی حذف شدند اما در دوبل بار دیگر برای آمریکا طلا گرفتند و با روحیه عالی عازم نیویورک شدند که بختهای اصلی قهرمانی هستند. در پایان این را هم اضافه کنم که در ورزشگاه تنیس المپیک پکن جای بوریس یلتسین رئیسجمهور پیشین و مرحوم روسیه خالی بود که ببیند زحماتش برای تنیس کشورش در دورانی که رئیسجمهور بود نتیجه داد و در قسمت انفرادی زنان ۳ بازیکن روس بر روی سکو رفتند و مدالهای طلا و نقره و برنز را درو کردند. | 
پرسپولیس از بحران خارج شد
