افشین امیرزاده بخش فارسی سرویس جهانی بی بی سی

	در هشت سال گذشته 6 بار یکی از این خواهران ویلیامزقهرمان ویمبلدون شده

این را هم همینجا، قبل از اینکه مرا به اعمال خلاف متهم کنید، اضافه کنم که عاشق چشم و ابروی هیچکدام از این چهار نفر هم نیستم و بطور کلی از نظر من قیافه و اندام و بدن بلوری و هیکل سکسی زنان و بازوی کلفت مردان اصلا مهم نیستند. آنچه که من را به این چهارتا بخصوص نادال علاقمند کرده، تنیس فوق‌العاده‌ای است که بازی می‌کنند. به زبان دیگر از نظر من اینها بهترین بازیکنان تنیس جهانند.

امسال این نظر من در اینجا ثابت شد. البته فدرر و نادال هنوز یک گام دیگر با فینال فاصله دارند اما بازیهایی که این دو تا رسیدن به نیمه‌ نهایی انجام دادند نشان داد که هیچ کسی حریف اینها نیست و من فکر نمی‌کنم در نیمه ‌نهایی هم اشکالی برایشان پیدا شود.

در قسمت زنها هم در میان بازیکنانی که امسال در ویمبلدون بازی می‌کردند، تنها کسی قبلا تنها یک بار توانسته بود ونوس را در اینجا شکست دهد، ماریا شاراپووا بود که همان یک سال هم قهرمان شد و همین بود و همین. غیر از آن در هشت سال گذشته 6 بار یکی از این دو خواهر قهرمان ویمبلدون شده، 4 بار ونوس و دو بار سرینا، که اگر دو قهرمانی در دوبل را هم اضافه کنیم می‌شود 8 بار در 8 سال.

امسال هم این دو تا نه تنها در انفرادی به فینال رسیدند بلکه در دوبل هم تا بحال به نیمه‌ نهائی راه یافته ‌اند. امروز هم ونوس حساب النا دمنتیوا نفر پنجم جهان از روسیه را رسید و سرینا هم جیجنگ پدیده چینی این دوره از مسابقات را شکست داد.

من دلم برای این دختر چینی سوخت، نه تنها بخاطر اینکه خوب بازی کرد و شکست خورد، بلکه به‌خاطر اینکه بعدش گفت سهم خود از 180 هزار پاوند جایزه‌ای را که به او تعلق می‌گیرد اختصاص به زلزله ‌زدگان چین داده است. معلوم شد که این بیچاره چینی‌ها در ورزش حرفه ‌ای هم اسیر دولتشان هستند که جایزه‌ها را می ‌گیرد و به اینها حقوق می ‌دهد.

ونوس کار دیگرش طراحی لباس است و اکنون سالن مدی دارد و لباسهای دوخته شده در سالن خودش را می‌پوشد

برگردیم سر حرف خودمان. اگر بخواهید زرنگی کنید و بپرسید اگر ونوس و سرینا بهترین بازیکنان تنیس جهان هستند، چرا در رده بندی جهانی ششم و هفتم‌اند، جوابم این است که اولا این دو هرکدام زمانی نفر اول رده بندی بوده‌اند و ثانیا اینها برخلاف بعضی بازیکنان که زندگی خود را وقف تنیس کرده‌اند و در همه تورنمنتها بازی می‌کنند، سرگرمیهای دیگری دارند و فقط در مسابقاتی که خودشان انتخاب می‌کنند شرکت دارند.

ونوس کار دیگرش طراحی لباس است و اکنون سالن مدی دارد و لباسهای دوخته شده در سالن خودش را می‌پوشد. سرینا هم بیشتر وقت خود را صرف طراحی داخلی می‌کند و درس هنرپیشگی هم می‌خواند و با این حساب طبیعی است که اینها فقط در تعدادی از تورنمنتها شرکت کنند که از سوی سازمان تنیس حرفه‌ای زنان بعنوان حداقل تعیین شده و بهمین جهت کمتر از بازیکنان دیگر امتیاز کسب کنند.

چرا اینقدر اذیت

با این همه من نمی‌دانم این دو خواهر خوش‌اخلاق بیچاره‌ ها چه هیزم تری به روزنامه‌های انگلیسی فروخته‌اند که از همان روز اول سربه ‌سرشان گذاشته‌اند و دست هم برنمی‌دارند. من واقعا نمی‌دانم که به خاطررنگ پوست اینهاست، به خاطر پیشینه آنهاست که در یک محله فقیرنشین و پرجرم و جنایت لس‌آنجس بزرگ شده و به اینجا رسیده‌اند یا به‌خاطر این است که این دو اعتنای زیادی به روزنامه‌های انگلیسی ندارند. والله من که در حیرتم.

از همان سالی که این دو در ویمبلدون درخشیدند، خواهر بودنشان برای روزنامه‌ها مشکل ساز شد و مرتبا تا به امروز می‌پرسند وقتی اینها با هم بازی می‌کنند، آیا رقابتشان واقعی است، آیا گاوبندی نمی‌کنند، آیا به نوبت برنده نمی‌شوند؟ در باره هر لباسی که می ‌پوشند چیزهای عجیب و غریب نوشته می‌شود.

امسال هم که برگزارکنندگان ویمبلدون کار عجیبی کردند و در دور چهارم مسابقات این دو را که هر دو قهرمان سابق هستند و ونوس مدافع عنوان قهرمانی هم هست در یکی از زمینهای کناری برگزار کردند در حالیکه راجر فدرر مدافع عنوان قهرمانی مردان تمام مسابقاتش را در زمین اصلی مرکزی برگزار می‌کند.

ونوس و سرینا خودشان با اینکه خوشحال نبودند اعتراضی با این موضوع نکردند، اما رئیس سازمان جهانی تنیس زنان رسما به ویمبلدون شکایت کرد که این کار آنان بی‌احترامی به قهرمانان تنیس زنان بوده است.

در هرحال روزنامه نگاران و مدیران ویمبلدون بهتر است بدانند که امسال حتما یک ویلیامز قهرمان ویمبلدون در قسمت انفرادی زنان است و احتمالا دو ویلیامز در دوبل زنان. و تا وقتی هم که بازیکنانی مثل شاراپووا و ایوانوویچ و یانکوویچ در صدر تنیس زنان هستند، دست کم در ویمبلدون قهرمانی ویلیامزها ادامه خواهد داشت.