افشین امیرزاده بخش فارسی سرویس جهانی بی بی سی

	رافائل نادال اسپانیایی از مسئولین بازی ها خواست بازی اش را جلو بیندازند تا به تماشای فوتبال برسد

به مردم که نگاه می کنی یکی در میان بلوز تیم های اسپانیا، روسیه و آلمان تنشان است. بیچاره ترکها که یا به تنیس علاقه ندارند و به ویمبلدون نمی آیند یا این که اگر هم می آیند، بلوز ندارند. پرچم هم فراوان است. البته چون بازیکن تنیس از این سه کشور در ویمبلدون کم نیستند، می شود گفت که پرچم برای آنان است اما بلوز فوتبال با شماره و اسم بازیکنان تیم ملی فوتبال دیگر ربطی به تنیس ندارد.

این حال و هوا فقط مربوط به مردم نیست. اتاق خبرنگاران که معمولا هر شب تا ساعت هشت و نه که هنوز هوا روشن است و بازی ادامه دارد، از جمعیت موج می زند، دیشب ساعت هفت سوت و کور شده بود و غیر از من پشه هم در آن پر نمی زد، آن هم به این خاطر که من منزلم نزدیک ویمبلدون است و می توانستم کمی بیشتر بمانم. اما من هم چند دقیقه بعد رفتم که به فوتبال آلمان و ترکیه برسم.

هم زمان بوریس بکر قهرمان پیشین ویمبلدون که آلمانی است و هرسال در جریان ویمبلدون با تلویزیون بی بی سی همکاری می کند با علامت مخصوص تیم ملی فوتبال آلمان در تلویزیون ظاهر شد و تحلیل خود را با عجله پایان داد تا به فوتبال برسد. بوریس که قبل از تنیس باز شدن فوتبال بازی می کرد و دروازه بان بود و حالا هم جزو هیات مدیره باشگاه بایرن مونیخ است، حتما امروز خیلی خوشحال است که تیم کشورش دقیقه ۹۰ ترکیه را شکست داد.

امروز هم که قرار است اسپانیا با روسیه بازی کند، رافائل نادال اسپانیایی از برگزارکنندگان مسابقات خواست که مسابقه او را جلو بیندازند که تا قبل از شروع فوتبال تمام شود. او دو هفته پیش هم در جریان مسابقات آرتوا در کوئینز کلاب لندن چنین تقاضایی کرد که قبول شد. امروز هم به حرفش گوش دادند و بردندش سر صف. او هم، البته با کمی مشکل، ارنست گولبیس از لتونی را شکست داد و حدود ۴ ساعت قبل از شروع فوتبال رفت که جلوی تلویزیون پایش را دراز کند.

همه این ها را سر هم کردم که بگویم فوتبال در جهان تا چه حد فراگیر و محبوب است و چگونه به راحتی حتی رویداد بزرگ ورزشی چون ویمبلدون را تحت الشعاع خود قرار می دهد. اما این وسط ها خودم هم جوگیر شده ام و نمی توانم راجع به مسابقه دیشب حرف نزنم چون خون آذربایجانی در رگ هایم جاری است بالاخره یک جوری ترک هستم و دیشب هم خیلی دلم سوخت.

دلم سوخت چون در تمام مدت بازی با اینکه ۹ بازیکن اصلی تیم ترکیه به سبب محرومیت یا مصدومیت در زمین حاضر نبودند، ترک ها خیلی بهتر از آلمان ها بازی کردند. در طول تورنمنت هم ترک ها نشان دادند که با غیرت ترین تیم هستند. البته غیرت تنها کافی نیست اما این ها از لحظ تکنیکی و تاکتیکی هم خوب بودند و معلوم بود که فاتح تریم، مربی شان که در ترکیه امپراتور می نامندش خیلی برایشان زحمت کشیده.

اما دیشب آلمان ها در دقیقه آخر تمام این زحمت ها را نقش بر آب کردند و همان بلایی را که ترک ها در دقیقه آخر سر چک ها و کروات ها آورده بودند در دقیقه آخر سر خودشان آوردند. البته روشتو دروازه بان لایق و ارزنده ترکیه در این شکست بی تقصیر نبود. او که معمولا به ندرت اشتباه می کند دیشب دو بار بی جهت از دروازه بیرون آمد که هر دو بار گل خورد و بعد از بازی بازنشستگی خود از تیم ملی را اعلام کرد. قیافه های درهم و چشمان پر از اشک ترک های حاضر در ورزشگاه نشان دهنده غم عمیق مردم ترکیه بود ولی این مردم واقعا باید به این تیم افتخار کنند و با چنگ و دندان تریم را نگاه دارند و نگذارند آن طور که اعلام کرده برای کار به یک کشور دیگر اروپا برود.