افشین امیرزاده

	سونگا نه تنها چهره، رنگ پوست و هیکلش مثل محمد‌علی است، که اخلاق و رفتاش هم بی شباهت به آن بوکسور افسانه‌ای نیست

در جریان مسابقات او را ندیدم، گویا قبل از آن حذف شده بود. نامش را هم نمی‌دانستم تا این که یکی دو ماه بعد در تلویزیون بازی‌اش را با رافائل نادال در مسابقات تنیس جام آزاد آمریکا تماشا کردم. این بار هم فقط شباهتش به محمدعلی نظرم را جلب کرد، چون تمام حواسم به نادال بود که آن بار پیروز از زمین بیرون آمد. اما در هرحال اسمش را یاد گرفتم: ژو ویلفرید سونگا.

دو سه روز پیش همکارم بابک که دستی در صفحه ورزشی بی بی سی دارد، با هیجان از سونگا صحبت کرد که به قول او بازیکنانی چون اندی موری، ریچارد گسکه و میخائیل یوژنی را لوله کرده بود.

من چون ذاتا آدمی خونسرد و به اعتقاد دوستان بی‌خیال هستم باز هم فکر کردم بابک چون جوان است هیجان‌زده شده و بیش از حد به این بازیکن 22 ساله فرانسوی بها می‌دهد. به او گفتم که هر سال یکبار در مسابقات مهم تنیس بازیکن گمنامی پیدا می‌شود که دو سه تا بازیکن بالاتر از خودش را شکست می‌دهد اما به جایی نمی‌رسد و بعدها هم دیگر کسی اسمش را نمی‌شنود.

امروز که در تلویزیون بازی سونگا با نادال در نیمه‌نهایی جام آزاد استرالیا را دیدم، فهمیدم که بابک درست می‌گفت و من خیلی بی‌خیال بودم. سونگا بقدری راحت نفر دوم رده‌بندی جهانی، یا بقولی نایب قهرمان جهان، را شکست داد که فکر می‌کنم خودش هم باور نکرد.

	سونگا در سطح بالای تنیس خبر خوبی برای تمام طرفداران این ورزش است

وقتی که مسابقه را برد چند ثانیه‌ای عکس‌العملی نشان نداد اما پس از اینکه با نادال و داور مسابقه دست داد و حوله و راکتش را روی صندلی‌اش گذاشت تازه متوجه شد که چه کار مهمی کرده و شروع کرد به بالا و پائین پریدن و فریاد زدن.

بگذریم از اینکه شکست نادال من را که خیلی طرفدارش هستم و اصلا در رابطه با او بیطرفی‌ای را که در بی بی سی یادمان داده‌اند رعایت نمی‌کنم، ناراحت کرد اما ظهور سونگا در سطح بالای تنیس خبر خوبی برای تمام طرفداران این ورزش است، بخصوص در این عصر و زمانه که تعداد بازیکنانی که به‌غیر از بازی خوبشان، شخصیت گیرایی هم دارند، زیاد نیست.

فراموش نکنیم که در قرن بیست و یکم، حرف اول و آخر در ورزش حرفه‌ای را تلویزیون می‌زند و برنامه بسیاری از مسابقات ورزشی را مسئولان تلویزیون تعیین می‌کنند. بسیاری از جوانان از طریق تلویزیون با ورزش و ورزشکاران آشنا و به آن علاقمند می‌شوند. هر چه تعداد ورزشکارانی که می ‌توانند با توانایی و شخصیت خود تعداد بیشتری را جلب ورزش خود کنند بیشتر شود، ورزش استفاده‌‌اش را می‌برد.

در تنیس پس از بازنشستگی بازیکنانی چون مک‌انرو، بکر و آغاسی از این نوع بازیکنان خیلی کم دیده می‌شود، تنها نادال و دو سه بازیکن سطح بالای دیگر هستند که بازی وشخصیت‌‌شان حالت سرگرم‌کننده هم دارد که مردم را پای تلویزیون میخکوب می‌کند یا آنان را وادار می‌کند که در مقابل در ورزشگاه‌ها صف بکشند.

حالا با آمدن سونگا یک نفر به تعداد بازیکنان، بقول بنده جذاب اضافه شد. او نه تنها چهره، رنگ پوست و هیکلش مثل محمد‌علی است، که اخلاق و رفتارش هم بی شباهت به آن مشت‌زن افسانه‌ای نیست. مثل محمد‌علی از خودش خوشش می‌آید و خودش را تشویق می‌کند. مثل او پر انرژی و پرسروصدا است. و بالاخره مثل او خوش‌اخلاق و خوشرو است.

انشاالله که ژو ویلفرید سونگا یک جرقه زودگذر نباشد و ده سالی علاقمندان تنیس را جذب خود کند. البته به شرطی که قول بدهد در فینال هم راجر فدرر قهرمان جهان را شکست دهد و باز هم قول بدهد دیگر در مقابل نادال برنده از زمین بیرون نیاید.