افشین امیرزاده از ویمبلدون

	سرانجام روز چهارشنبه نادال توانست قبل از اینکه باران بازیها را مختل کند، با شکست سادرلینگ به دور چهارم صعود کند

مثلا وقتی که بازیهای هفته اول به سبب باران عقب افتادند، گردانندگان برای اینکه رسم قدیمی را برهم نزنند که در یکشنبه اول ویمبلدون مسابقه ای انجام نمی شود، اجازه ندادند که این یکشنبه هم، با اینکه هوا خوب بود، بازیهای عقب مانده برگزار شود. حالا در وضعی گرفتار شده اند که نگو و نپرس.

این اخلال در بازیها بیش از همه برای خود بازیکنان مضر است. بیچاره ها هی وارد زمین شدند، تا دوتا توپ زدند که گرم شوند، باران گرفت و دوباره بیرون رفتند.

تنها دیروز (سه شنبه) شش بار بازیها قطع شد و از همه بدتر، معطلی بازیکنان بود که از ساعت 11 صبح تا 8 شب در رختکن سرگردان بودند.

راجرفدرر خوش شانس

تنها کسی که شانس آورد، راجر فدرر بود که بازیش در دور سوم را روز جمعه انجام داد و بعد حریفش در دور چهارم، تامی هاس، به سبب آسیب دیدگی کنار کشید و فدرر سوئیسی بدون بازی به یک چهارم نهائی رسید.

او از روز جمعه تا امروز، مجموعا 5 روز، راحت در محل اقامتش در لندن نشسته، تلویزیون تماشا و استراحت می کند، گوئی که به تعطیلات آمده. خدا شانس بدهد، آنهم به کسی که در مقام قهرمان جهان و قهرمان ویمبلدون در چهار سال گذشته، آنقدر بازیش خوب است که نه به شانس نیاز دارد، نه به امداد غیبی.

در مقابل، رافائل نادال اسپانیائی که همه امیدوارند در فینال در برابر فدرر بایستد، کمال بدشانسی را آورد. او قرار بود روز شنبه با رابین سادرلینگ از سوئد بازی کند اما باران نگذاشت. بازی این دو، روز دوشنبه شروع شد اما باز باران نگذاشت که تمام شود.

روز سه شنبه با اینکه شش بار وارد زمین شدند، تنها چند گیم بازی کردند و دوباره باران مزاحمشان شد. سرانجام امروز صبح نادال توانست قبل از اینکه باران بازیها را مختل کند، از پس سادرلینگ برآید و تازه به دور چهارم برسد. یعنی 5 روز پشت هم بازی و معطلی و اتلاف وقت و، قطعا، خستگی فراوان.

نادال، فردا در دور چهارم بازی می کند. اگر ببرد پس فردا بازی یک چهارم نهائیش را برگزار می کند و بازهم اگر برنده شود شنبه در نیمه نهائی و در صورت پیروزی یکشنبه در فینال بازی می کند، یعنی هشت روز بازی سنگین و فشرده پشت سرهم. آنوقت مردم توقع دارند که این بیچاره بتواند فدرر را هم شکست دهد، فدرری که استراحت کامل داشته و از همیشه سرحالتر است.

از این که بگذریم، پیروزی امروز نادال خیلی برای ویمبلدون مفید بود و در واقع تورنمنت را نجات داد چون در میان خیل عظیم بازیکنانی که به بازیکنان مکانیکی معروف هستند و با اینکه همگی تنیس بسیار خوبی بازی می کنند، دیدن بازیشان تماشاچی را سرگرم نمی کند، تنها دو سه بازیکن هستند که بقول اینها کاراکتر دارند که یکیشان نادال است.

نقش بازیکنان بزرگ

در دو دهه اخیر، بازیکنانی در عرصه تنیس ظهور کردند که حضورشان باعث علاقمند شدن مردم جهان به این ورزش شد که در نتیجه آن تنیس به یکی از پولسازترین و موفقترین ورزشهای جهان تبدیل شد. بازیکنانی چون بیون بورگ، جان مک انرو، بوریس بکر، آندره آغاسی و گوران ایوانیسویچ. اینها کسانی بودند که، گذشته ازسطح بالای تنیسی که بازی می کردند، هیجان و احساسات از خود نشان می دادند و تماشاچی نه تنها بازی آنها را تحسین می کرد، بلکه جلب اخلاق و شگردها و ادا و اصولهایشان هم می شد.

اکنون همه اینها از دور مسابقات حرفه ای کنار رفته اند. اما نامشان هنوز باقی است. در هر مسابقه تنیسی که از تلویزیون تماشا می کنی گزارشگر مرتب در مقام مقایسه از آنها یاد می کند.

هربار که یکی از بازیکنان تنیس مدل دروازه بانان فوتبال شیرجه می رود، مردم به یاد بوریس بکر می افتند. هر ضربه روی خط، آغاسی را به یاد آنها می آورد، هر ضربه سریع و محکم یاد ایوانیسویچ را زنده می کند و هر اعتراض به داور، با اعتراضهای مک انرو مقایسه می شود. خلاصه تنیس هنوز با نام این بازیکنان زنده است.

متاسفانه در میان بازیکنان امروزی، کمتر از این نمونه ها پیدا می شود. اگر نادال و اندی رادیک آمریکائی و مارکوس باگداتیس قبرسی نباشند، بقیه بازیکنان بقدری جدی و روی حساب و کتاب و بدون هیجان و احساسات بازی می کنند که یکبار تماشای بازیشان، برای یک عمر کافی است.

خوشبختانه فعلا هر سه اینها در جدول مسابقات باقی هستند و ویمبلدون تا بحال از خسته کننده بودن نجات پیدا کرده است.