افشین امیرزاده از ویمبلدون

	پدر ارغوان کار و زندگی خود را رها کرده و تمام وقت خود را وقف موفقیت فرزندش کرده است

از آن گذشته من در این ولخرجی از گنجینه ام، شرطی هم گذاشته بودم. نوشته بودم "من مطمئن هستم که اگر ارغوان اعتماد به نفس دو روز گذشته اش را در مقابل ایوانوویچ هم حفظ کند، حریف صرب او روز مشکلی در پیش خواهد داشت."

ارغوان روز شنبه که این مسابقه شروع شد این اعتماد به نفس را از خود نشان داد و با این که ست اول را باخت، به قدری خوب و مطمئن بازی کرد که خبرنگاران صرب هوادار ایوانوویچ به من گفتند که هیچ اطمینانی ندارند که ایوانوویچ بتواند به سلامت از سد ارغوان بگذرد.

شاید از بخت خوب ایوانوویچ و شاید از بخت بد ارغوان، در آغاز ست دوم باران گرفت و چون بند نیامد ادامه بازی به امروز، دوشنبه، افتاد. امروز از آن اعتماد به نفس ارغوان خبری نبود و با چنان بی تفاوتی به بازی ادامه داد که حریف صربش با سرعت و سهولت ست دوم را هم برد و ارغوان را از جدول مسابقات حذف کرد.

در هرحال آنچه که ارغوان در ویمبلدون از خود نشان داد برای کسی که برای اولین بار روی چمن بازی می کرد، دستاورد کمی نیست. او دو بازیکنی را شکست داد که هر دو تجربه بازیشان در ویمبلدون و بر روی چمن از او بیشتر بود و از کسی شکست خورد که در رده بندی جهانی زنان 54 ردیف از او بالاتر است. آنچه که ارغوان به آن نیاز دارد تمرین بیشتر بر روی چمن است تا سال آینده حضور باثمرتری در ویمبلدون داشته باشد.

ارغوان سخت کوش

در رابطه با همین ارغوان خانم دو مطلب در اینترنت خواندم که مقایسه اش جالب است. یکی مصاحبه خودش با رادیو زمانه بود که در آن گفته بود موفقیتش در تنیس را مدیون از خود گذشتگیهای خودش و پدر و مادرش است.

شرح داده بود که چگونه وقتی در مسابقات شرکت می کرده چون به علت مشکلات مالی نمی توانسته با هواپیما سفر کند یا در هتل بماند، به همراه پدر و مادرش با یک وانت سرپوشیده سر می کردند که در همان هم می خوابیدند. اتفاقا سایت یوتیوپ هم ویدیویی از ارغوان دارد که این داستان در آن نشان داده می شود.

	اکثر بازیکنان مشهور تنیس، مثل ارغوان، سختی کشیده اند تا به جایی رسیده اند

حالا یک وبلاگ فارسی همین ویدیو را برداشته و تفسیری در کنار آن نوشته که این زندگی سخت به سبب استبداد و خودخواهی پدر ارغوان است وگرنه چرا دیگران این کار را نمی کنند. نویسنده این وبلاگ به گمان من کوچکترین اطلاعی از وضع بازیکنان تنیس ندارد و فکر می کند که تمام این کسانی که الان میلیونر شده اند از روز اول پدر و مادر پولدار داشته اند و لای زرورق بزرگ شده اند.

نخیر، اینطور نیست. اکثر این بازیکنان، بغیر از معدودی مثل بوریس بکر یا گابریلا ساباتینی که از خانواده های مرفه بودند، زندگیهائی مثل زندگی ارغوان داشته اند، در ماشین خوابیده اند و سختی کشیده اند تا به اینجا رسیده اند.

مثلا مارتینا هینگیس که وقتی بچه بود مادرش، ملانی مولیتور، که استعداد او را درک کرده بود دستش را گرفت و از چکسلواکی آن زمان گریخت تا در محیط آزاد سوئیس او را پرورش دهد. سالهای سال ملانی با کارهای پست زندگی خود و دخترش را تامین کرد تا او را قهرمان جهان کرد.

نمونه دیگر ریچارد ویلیامز، پدر ونوس و سرینا، است که کاسب معمولی و کم پولی بود که در یکی از محلات فقیرنشین لس آنجلس، که مرکز فحشا و موادمخدر و گروههای تبهکار بود، زندگی می کرد. او کسب و کار خود را رها کرد، خانه اش را گرو گذاشت و تمام وقتش را صرف این دو دختر کرد که هر دو هم قهرمان جهان شدند.

پدر ارغوان هم کاری را می کند که ریچارد ویلیامز و ملانی و هزاران پدر و مادر دیگر کردند. کار و زندگی خود را رها کرده و تمام وقت و سرمایه خود را وقف موفقیت فرزندش کرده است. درست است که در صورت موفقیت، پول فراوانی بسوی خانواده سرازیر خواهد شد. اما بالاخره هرکاری اگر با موفقیت به انتها برسد همین است.

حالا من انتظار ندارم که همه وبلاگ نویسان و کسانی که وب سایت دارند، از صبح تا شب از ارغوان و پدرش تعریف کنند. اما ایراد بیخودی گرفتن به قصد خراب کردن آنها هم کار جوانمردانه ای نیست. خداوند همه ما را به راه راست هدایت فرماید.

بازگشت به صفحه ورزش