افشین امیرزاده از ویمبلدون

	ایرانیان علاقمند به تنیس ارغوان را، نه فرانسوی، بلکه ایرانی می دانند و می گویند که او تنها نماینده ایران در تور حرفه ای تنیس زنان است

ارغوان که پدر و مادرش ایرانی هستند، متولد فرانسه است و بهمین جهت به عنوان یک فرانسوی در تور تنیس حرفه ای زنان شرکت می کند. پدرش ارسلان مربی اوست، برادرش انوشیروان مربی حرفه ای تنیس است و مادرش نوشین هم همیشه همراهش است.

ایرانیان علاقمند به تنیس ارغوان را، نه فرانسوی، بلکه ایرانی می دانند و می گویند که او تنها نماینده ایران در تور حرفه ای تنیس زنان است.

تا سال گذشته ایرانیها آندره آغاسی ستاره آمریکائی تنیس که پدرش ایرانی است را نماینده خود در تنیس جهان می شناختند اما حالا که او تنیس را کنار گذاشته چشم امیدشان به ارغوان دوخته شده. حالا ارغوان حداقل فارسی هم صحبت می کند، آندره که آنرا هم بلد نبود چون مادرش آمریکائی بود و خودش هم در بین آمریکائی ها بزرگ شده بود.

همان جوانانی که در ایران در برابر کویت و هنگ کنک شکست می خورند، وقتی در خارج از ایران تربیت می شوند و آموزش می بینند آندره اغاسی، ارغوان رضائی یا ده ها نوجوان ایرانی تبار می شوند که در رده های مختلف تنیس مشغول پیشرفت هستند اما نام ایران بر رویشان نیست

واقعیت این است که تنها بازیکنی که تاکنون با نام ایران در میان حرفه ایها ظاهر شده، منصور بهرامی، بازیکن قدیمی ایرانی است که بیش از ۲۵ سال است نام کشور خود را در میادین بین المللی تنیس زنده نگاه داشته و حالا هم سنش از ۵۰ سال گذشته همچنان در مسابقات پیشکسوت ها شرکت دارد و با شگردهای شگرف و شوخ طبعی ویژه اش هواداران زیادی در سرتا سر دنیا پیدا کرده است.

سوال اینجا است که چرا ایران تا این حد در تنیس بین المللی فقیر است که اگر فردا منصور تصمیم بگیرد که دیگر تنیس بازی نکند، نام این کشور یکباره از مسابقات بین المللی حذف می شود.

یادم می آید که حدود سی سال پیش هرسال تهران میزبان یک جام بین المللی تنیس حرفه ای به نام جام آریامهر بود که در زمین های تنیس باشگاه شاهنشاهی آن زمان برگزار می شد. در آن مسابقات بازیکنان درجه یک آن دوران از جمله نامدارانی چون گیلرمو ویلاس و ایلی نستازی شرکت می کردند و جوایز نقدی تورنمنت هم قابل توجه بود.

	منصور بهرامی تنیس باز سرشناس و کهنه کار ایرانی با شگردهای شگرف و شوخ طبعی ویژه اش هواداران زیادی در سرتا سر دنیا پیدا کرده است

در کنار این بازیکنان بین المللی، بازیکنان جوان ایرانی هم در جام آریامهر شرکت می کردند تا آموزش ببینند و تجربه پیدا کنند. از این رو بود که تیم ملی تنیس ایران بازیکنانی چون همین منصور بهرامی و برادران اکبری داشت که در مسابقات دیویس کاپ منطقه آسیا قدرتی محسوب می شدند. اما حالا کار بجائی رسیده که تیم ایران به پائینترین دسته دیویس کاپ آسیا سقوط کرده و در برابر کشورهائی شکست می خورد که در گذشته تصورش را هم نمی شد کرد.

چندی پیش در جائی خواندم که مربی تیم تنیس ایران که خودش از همان بازیکنان قدیمی تنیس همدوره بهرامی و اکبری است گفته بود که در ایران به تنیس به چشم یک ورزش طاغوتی نگاه می شده و بهمین جهت جزو الویت های ورزشی ایران نبوده است. مگر ورزش هم طاغوتی و غیرطاغوتی و یا انقلابی و غیرانقلابی دارد؟

چرا گلف که ورزش پولدارها است یا چوگان که به ورزش شاهزادگان شهرت دارد طاغوتی نیستند اما تنیس که یکی از محبوبترین ورزشهای جهان است طاغوتی شده است؟

در هر حال به نظر می رسد علت ناکامی تنیس ایران نوع نگاهی است که به آن در داخل کشور وجود داشته است. همان جوانانی که در ایران در برابر کویت و هنگ کنک شکست می خورند، وقتی در خارج از ایران تربیت می شوند و آموزش می بینند آندره اغاسی، ارغوان رضائی یا ده ها نوجوان ایرانی تبار می شوند که در رده های مختلف تنیس مشغول پیشرفت هستند اما نام ایران بر رویشان نیست.