افشین امیرزاده از ویمبلدون

	سانیا میرزا از هند و شاهار پیر از اسرائیل در مسابقات دو نفره تنیس هم تیمی بودند

بقول معروف ابتدا دوزاریم نیفتاد و سرسری گذشتم و به خواندن برنامه ادامه دادم. اما ناگهان به خاطرم آمد که سال گذشته خبرنگاران هندی که هرسال به ویمبلدون می‌آیند، می گفتند که سانیا تنها دختر مسلمانی است که در مسابقات شرکت دارد و می‌گفتند که مسلمانان هندی برایشان ایرادی ندارد که دخترانشان با دامن کوتاه در زمین‌های ورزشی ظاهر شوند.

اینجا بود که سرانجام دوزاری افتاد: دختر مسلمان هندی با دختر اسرائیلی در یک تیم دوبل زنان و البته برای اولین بار در تاریخ ویمبلدون که یک مسلمان و یک اسرائیلی در کنار هم توپ بزنند، شادی کنند، در صورت پیروزی یکدیگر را از خوشحالی در آغوش بگیرند و در صورت شکست با هم غصه بخورند و به یکدیگر دلداری بدهند.

در نگاه اول، بویژه برای کسانی دیدی ورزشی از ورزش دارند، این واقعه نمی تواند اهمیت چندانی داشته باشد. دو بازیکن حرفه ای در مسابقاتی که جنبه ملی ندارد تصمیم گرفته اند که همبازی شوند و مقام و جایزه ای را که به دست می آورند با هم تقسیم کنند. از ان گذشته سیاست و دین و مذهب چه کاری با ورزش دارد؟

فکر می کنیم که اگر باهم باشیم مسابقاتمان را می بریم. بهمین جهت تصمیم گرفتیم که با هم در مسابقات نام نویسی کنیم و برایمان هم مهم نیست که یکی اسرائیلی و دیگری مسلمان هندی است سانیا میرزا، تنیس باز هندی

اتفاقا دیدم همین سوال را در مصاحبه مطبوعاتی از سانیا کرده اند و او گفته "ما دو تنیس باز هستیم که با هم خوب بازی می کنیم و فکر می کنیم که اگر باهم باشیم مسابقاتمان را می بریم. بهمین جهت تصمیم گرفتیم که با هم در مسابقات نام نویسی کنیم و برایمان هم مهم نیست که یکی اسرائیلی و دیگری مسلمان هندی است."

شاهار هم در مصاحبه خود با تکرار صحبتهای سانیا گفته "من و سانیا از نوجوانی با هم بزرگ شده ایم و مثل دو خواهر می مانیم. سیاستمدار نیستیم و کارمان بازی تنیس است. با این کارمان هم نمی خواهیم هیچگونه پیام سیاسی برای کسی بفرستیم یا در نزدیک شدن ورزشکاران مسلمان با ورزشکاران اسرائیلی پیشقدم شویم. ورزشکار حرفه ای هستیم و به مذهب و سیاست فکر نمی کنیم."

من و سانیا از نوجوانی با هم بزرگ شده ایم و مثل دو خواهر می مانیم. سیاستمدار نیستیم و کارمان بازی تنیس است شاهار پیر، تنیس باز اسرائیلی

این حرفها همه منطقی به نظر می آید اما وقتی به آنچه در جهان ورزش میان اسرائیل و بعضی مسلمانان به حمایت از اعراب می گذرد نگاه می کنیم، می فهمیم که سانیا و شاهار چه تصمیم شجاعانه و مهمی گرفته اند.

اگر دیگران هم در دنیای ورزش قدمهائی اینچنینی بردارند، شاید که رفته رفته محیط ورزش از تبعات نامطبوع سیاست پاک شود و ورزشکاران بتوانند آزادانه و با خیال راحت با هم به رقابت پاک و جوانمردانه بپردازند.

این مطالب نامربوطی که نوشتم نیم ساعتی پیش احساساتی شده بودم و برای همکار هندی ام که اتفاقا مسلمان هم هست به حالت سخنرانی ای داغ و پرهیجان بیان می کردم. نگاه عاقل اندر سفیهی بر من انداخت و با لبخندی پر معنا گفت "تو چقدر ساده ای. مطمئن باش که اگر اینهائی که سنگ تحریم مسابقات ورزشی را به سینه می زنند اگر کمترین امیدی داشتند که در این مسابقات پیروز می شوند در آن شرکت می کردند تا بتوانند بعدا سینه را جلو دهند و بگویند که چنین و چنان کردیم و دشمن را به خاک و خون کشاندیم."

متل اینکه بد هم نمی گوید.