افشين اميرزاده از ويمبلدون

	فدرر بالاخره رکوردش را با بورگ برابر کرد و پنج بار پیاپی قهرمان ویمبلدون شد

فدرر در پایان گفت که امروز خدا با او بوده و شانس آورده است. من نمی دانم که چرا شانس و امداد غیبی همیشه به سراغ کسانی می آید که نیازی به آن ندارند. با این همه باید این را هم بگویم که این مسابقه فدرر و نادال یکی از جالب ترین و پرهیجان ترین فینالهای ویمبلدون بود که من طی این چند سال دیده بودم.

خوب فدرر قهرمان جهان است و بخت اول قهرمانی بود اما باید به نادال اسپانیائی با مزه هم آفرین گفت که هفت روز پشت هم تنیس بازی کرد، در فینال مصدوم شد ولی از رو نرفت و تا یک میلیمتری پیروزی پیش رفت. این سیزدهمین رویارویی نادال با فدرر بود که در سیزدهمین روز ویمبلدون انجام شد. شاید نحسی سیزده او را گرفت. انشاالله که نحسی سیزدهمین یادداشت یقه من را نگیرد.

حالا رکورد فدرر سوئیسی با بیون بورگ سوئدی برابر شد: پنج قهرمانی پیاپی در ویمبلدون. مثل اینکه این بابا فکر و ذکر دیگری ندارد. همه چیز را ول کرده و هی رکورد می شکند. اگر کسی جلویش را نگیرد دیگر رکوردی در تنیس برای شکستن باقی نمی ماند. بقول مرحوم ساعد مراغه ای کسی هم نیست که جریمه اش کند.

	نادال به نسبت سال گذشته پیشرفت محسوسی داشته و برای فدرر بسیار دردسر ساز بود

شکی نیست با نتایجی که فدرر در پنج سال گذشته به دست آورده بحق می شود او را بهترین بازیکن تنیس جهان در دست کم سی سال گذشته نامید، اما از یاد نبریم که نادال هم فقط ۲۱ سال دارد و روز به روز بهتر می شود. اگر سطح تنیس فینال امسال را با فینال پارسال مقایسه کنیم متوجه می شویم که نادال چه پیشرفتی داشته. راجر، مواظب سال دیگر باش!

باران و این سنت های دردسر ساز ...

بالاخره ویمبلدون تمام شد، سر موقع هم تمام شد، اما به چه قیمتی؟ بی اعتنائی کمیته برگزارکننده به خواست بازیکنان و مردمی که پول های گزاف خرج کرده بودند تا بازیکنان مورد علاقه خود را ببینند، سر و صدای همه را درآورد.

درست است که مشکل اصلی که برنامه ها را قاطی پاطی کرد باران بود، اما می شد با برنامه ریزی بهتر فشار روی بازیکنان را کمتر کرد. مثلا می شد یکشنبه پیش چند مسابقه را برگزار کرد تا بازیکنانی مثل نادال مجبور نشوند هر روز بازی کنند و پدرشان دربیاید. اما آنها سنت را بهانه کردند و گفتند سنت شکنی در شأن ویمبلدون نیست، یعنی که در یکشنبه وسط مسابقات بازی ممنوع است. چرا، خدا می داند. آنها سنت را به بازیکن ترجیح دادند و بازیکنان هم با اینکه مجبور بودند برنامه را رعایت کنند، نارضائی خودشان را با صدای بلند اعلام کردند.

تنها کسی که نه تنها صدایش در نیامد بلکه از برگزارکنندگان دفاع هم کرد و گفت سنت را باید رعایت کرد، فدرر بود. من هم جای او بودم دفاع می کردم چون حریفش کنار رفته بود و پنج روز استراحت بهش خورده بود و مثل بازیکنان دیگر که زیر باران عرق می ریختند، نگرانی نداشت. بی جهت نبود که بازیکن پشت بازیکن دچار آسیب دیدگی شد و از دور بیرون رفت. تمامش در اثر فشار زیاد و بی جهت بود.

	باران بسیاری از بازیهای ویمبلدون را چندین مرتبه متوقف کرد

اصلا این ویمبلدونیها همیشه از دنیا عقب هستند. ده سال است که به آنها می گویند بابا مثل جام آزاد استرالیا یک سقف متحرک روی زمین مرکزی بگذارید که بشود زیر باران اقلا چند تا بازی را انجام داد. دو سال پیش بالاخره کوتاه آمدند اما اینقدر اینکار را یواش انجام می دهند که قرار است سال ۲۰۰۹ تمام شود. خنده دار اینکه امسال در وسط عملیلت ساختمانی سقفی را هم که روی قسمت تماشاچیها بود برداشتند و آنها هم که خیس نمی شدند امسال شدند.

به هرحال مسوولان ویمبلدون به هدفشان رسیدند و مسابقه ها سر موقع تمام شد و شاید بهترین بازیکنان هم قهرمان شدند. اما ویمبلدون آن جایگاه ویژه ای را که در قلب بازیکنان داشت از دست داد.

با تمام شدن مسابقات کار من هم تمام شد و از شرم راحت شدید. من کارم رادیو است و نویسندگی بلد نیستم و فقط این پرت و پلاها را نوشتم که خطم خوب شود. می بخشید.

اگر بلائی سرم نیاید سال دیگر خدمت می رسم. خدا نگهدار.