افشین امیرزاده بخش فارسی سرویس جهانی بی بی سی

	ونوس خواهر بزرگتر برای اولین بار توانست خواهر کوچکتر سرینا را در فینال ویمبلدون شکست دهد

اما این پایان کار امسال آنها نیست و این دو خواهر که همچنان تشنه پیروزی‌اند، امشب بار دیگر به زمین مرکزی می‌روند تا این بار در کنار هم در فینال دوبل زنان بازی کنند. اگر پیروز شوند سومین قهرمانی آنان در دوبل ویمبلدون خواهد بود.

اما موفقیتهای امسال ونوس و سرینا و این واقعیت که فردا فینال مردان برای سومین سال پیاپی میان راجر فدرر و رافائل نادال نفرات اول و دوم جهان برگزار می‌شود، نشان می دهد که چه شکاف عمیقی در تنیس جهان بوجود آمده است. این شکاف بخصوص در تنیس مردان بین دو نفر اول و سایر بازیکنان بسیار مشهود شده است.

شما تصور کنید که راجر فدرر از اوائل سال ۲۰۰۴ یعنی بیش از چهار سال پیش نفر اول جهان است و نادال که نزدیک به ۵ سال از او کوچکتر است از ژوئیه ۲۰۰۵ یعنی دقیقا سه سال پیش در ردیف دوم رده بندی جهانی ایستاده. فدرر در این مدت در ۱۲ و نادال در ۴ گرنداسلم قهرمان شده‌اند. یعنی از سال ۲۰۰۴ فقط در ۳ گرنداسلم کسی غیر از این دو قهرمان شده است، گاستون گودیو در فرانسه ۲۰۰۴، مارات سفین در استرالیای ۲۰۰۵و نوواک جوکوویچ امسال در استرالیا.

	فردا فینال مردان برای سومین سال پیاپی میان راجر فدرر و رافائل نادال نفرات اول و دوم جهان برگزار می‌شود

از آن گذشته در سه سال اخیر تمام فینالهای ویمبلدون و جام آزاد فرانسه بین این دو نفر بوده و در این دو جام بزرگ جهان هیچ بازیکن دیگری حتی به یک قدمی آنان نرسیده. اگر این اسمش استیلا بر تنیس جهان نیست، پس چیست؟

صربها کجا رفتند

من یکی از کسانی بودم که فکر می‌کردم پیشرفت جوانان صرب در تنیس، جوکوویچ در میان مردان و آناایوانوویچ و یلنا یانکوویچ در میان زنان، به اضافه بالا آمدن دختران روس، خبر خوبی برای تنیس است که می‌تواند با ایجاد رقابت بیشتر در میان بازیکنان چهره مطلوب‌تری به این ورزش محبوب در جهان بدهد.

اما تجربه یک سال اخیر نشان داد که امثال من کمی عجله کرده بودند. جوکوویچ پس از پیروزی در استرالیا و رسیدن به ردیف سوم رده بندی جهانی چنان هوا برش داشت که در مصاحبه‌هایش دیگر هیچکس را قبول نداشت. اما پس از شکست در مقابل نادال در نیمه نهائی فرانسه و فینال جام آرتوا در کوئینزکلاب لندن چنان سرخورده شد که در دور دوم ویمبلدون با شکست در مقابل سفین، دمش را روی کولش گذاشت و رفت.

	ونوس ویلیامز توانست برای پنجمین بار قهرمان این جام عمده تنیس جهان شود

در میان زنان هم که ایوانوویچ و یانکوویچ پس از بازنشستگی زودهنگام ژوستین انن قهرمان بلژیکی جهان و حذف زودهنگام ماریاشاراپووا از جام آزاد فرانسه، اول و دوم جهان شدند، وضع بهتر از این نیست. با اینکه ایوانوویچ قهرمان جام آزاد فرانسه هم شد، در ویمبلدون دیدیم که اینها هنوز تاب تحمل فشار بعنوان بزرگان تنیس جهان را ندارند.

از آن گذشته کشورهائی که بطور سنتی قدرتهای بزرگ تنیس جهان بودند مثل آمریکا و استرالیا، چندسالی است که افت کرده‌اند. استرالیا که بعد از لیتون هیوویت و پت رفتر قهرمان دیگری نداشته و آمریکا هم اگر خواهران ویلیامز در تنیس زنان و اندی رادیک نفر پنجم جهان در میان مردان بازنشسته شوند کسی را ندارد که جایگزین آنها کند.

بنا بر این برخلاف انتظاری که داشتیم و امیدی که به صربهای جوان بسته بودیم، فعلا به نظر می‌اید که فدرر و نادال و ویلیامزها به ریشمان چسبیده‌اند. من که ناراضی نیستم چون اینها بازیکنان مورد علاقه‌ام هستند. بقیه باید فکری به حال خودشان بکنند.