نظرات شما

از مجموعه گزارش های جالب شما درباره کشور کانادا بسيار لذت بردم. من دوازده سال است در منطقه ايرانی نورت يورک همان جايی که شما چند روزه واژه تهرانتو را برای آن انتخاب کرديد زندگی می کنم و اين برای اولين بار بود که جمله تهرانتو را شنيده بودم. اين منطقه به تمام ايرانيان ساکن تورنتو تعلق دارد و فکر نمی کنم واژه تهرانتو برای اين منطقه مناسب باشد. همه ايرانيان در ساختن اين منطقه نقش دارند. بهمن - تورنتو

بهتر است در مورد مهاجرت عميق تر فکر کنيد، نياز ها و توانايهای خود را بسنجيد، انتظارات واهی نداشته باشيد و رويايی فکر نکنيد. جامعه کانادا برای اين دومين قطب صنعتی جهان شده است که همه مردم آن به شدت کار می کنند. بر خلاف ما که به شدت از کارمان می زنيم و بر خلاف ايران به راحتی پولدار نخواهيد شد ولی هر کاری انجام بدهی زندگيت به راحتی می گذرد، پول مفت به کسی نمی دهند فقط بايد اعتماد به نفس قوی داشته باشی و توانايهای خود را بالا ببريد و عجله ای برای بدست آوردن موقعيت نداشته باشی. خود کانادايی ها می گويند قدم به قدم جلو برويد. تمام زندگيتان زير ذره بين است برای اينکه هيچکس نمی تواند حتی يک سنت از درآمدش را پنهان کند و از دادن ماليات شانه خالی کند بر خلاف ايران که ماليات را فقط افراد کم درآمد می دهند وقتی دولت به همه افراد به يک چشم نگاه می کند آنوقت اين پول بقول بعضی ها زور صرف مسائل رفاهی مردم می شود و مجبور نيستی هواپيمای چهل سال پيش را سوار شوی و در موقع خريد بليط بايد کپی وصيت نامه را هم ارائه بدهی برای اينکه معلوم نيست زنده برگردی. اين يعنی رفاه اجتماعی و امنيت جانی که متاسفانه در ايران نداريم. در کجای دنيا وقتی به بيمارستان مراجعه ميکنی بايد برای خودت سرنگ، دارو و از همه مهمتر همراه بيمار ببری اين يعنی رفاه اجتماعی؟! می گويند در کانادا دولت به زنان و بچه ها اهميت فراوان می دهد و به اين دليل زنان ايرانی در کانادا از شوهرانشان فرمانبری نمی کنند برای اينکه در ايران برای همه عادت شده است به زنان زور بگويند. خوب معلوم است بعد از قرنها وقتی می خواهند اين امتياز بزرگ مرد ايرانی را بگيرند می گويد دولت کانادا در زندگی خصوصی افراد دخالت می کند. شما در کانادا از يک عدالت مساوی برخوردار هستيد و هيچکس حق زورگويی به شما را نخواهد داشت و برای اينکه به شما حق می دهند لزومی ندارد شما حقتان را بگيريد. حالا با همه اين موارد که قبلاً هم مواردی را عنوان کرده ام وضعيت کار در کانادا با ايران کمی متفاوت است. قرار نيست همه جا مدينه فاضله باشد. همه خوبيها و بديها را در کفه ترازو بريزيد و هر طرف سنگين تر بود تصميم بگيريد در کجا زندگی کنيد. کانادا خوب است، ايران خوب است، توقع ما از زندگی چيست؟ احمد - گوهردشت

من برای اولين بار اين بخش را مطالعه کردم جالب بود آدم را با خيلی از واقعيات آشنا می کنه. من قبلا مثلا از کانادا تصورم مثل تصور از بهشت بود اما حالا می بينم تهران را برای فعلا ترجيح می دم البته اگر بگذارن با دوستام باشم! تيما - تهران

من ايرانی نيستم ولی با ديدن ايرانی های کانادا همواره يک موضوع مرا ناراحت می کند و آن هم اين که خانم های ايرانی به جز رنگ کردن موهای شان ديگر کاری ندارند. بيش از نود و نه درصد شان از داشتن موهای سياه ( که در حقيقت خيلی زيبا است) خجالت می کشند و با رنگ دادن به آن فکر می کنند که خيلی با شخصيت و با دانش جلوه می کنند که چنين نيست. آيا در ايران هم زن ها همين طور فکر می کنند؟ باران - مونترال

من در ايران هستم ولی معتقدم دو گروه از افراد فکر ميکنن زندگی در ايران خوبه:۱- اونهايی که مدتهاست از ايران خارج شدن و از زندگی در ايران تصوير درستی ندارن،۲- کسانی که هرگز در کشورهای پيشرفته زندگی نکردن. پدرم هميشه ميگه، گوسفندان به رهبری شير، پيروزند بر شيران به رهبری گوسفند و شيران اين مرز و بوم هم در کشورهای پيشرفته می توانند استعداد هاشونو نشان بدن. انوشه - تهران

به عقيده من مهاجرت ايرانيان به کانادا تشابه زيادی به مهاجرت ايرانيان زرتشتی به هند به علت عدم قبول اسلام در زمان حمله اعراب به ايران دارد. در هر دو مورد ايرانيان متخصص و با جسارت عزم به هجرت کردند. در حال حاضر پارسيان هند موقعيت ممتازی در آن کشور دارند و در مورد آينده ايرانيان در کانادا نيز همينطور فکر می کنم. به هر حال با توجه به وضعيت فرهنگی و دينی و حکومتی در ايران ماندن برای نخبگان، در جا زدن و افسرده شدن است. بايد حرکت کرد و جامعه ای متمدن ساخت. در اروپا و آمريکا ايرانيان چنين فرصتی ندارند. مهرداد - تهران

مهاجرت از کشور ايران پديده ايست غير قابل انکار در سالهای اخير. بسته به سيستم ارزشگذاری فکری ما برای مسائل مختلف از جمله آزادی بيان، پول، علم و تحقيق، زندگی آرام و يا بسياری ارزش های ديگر، يک مهاجر می تواند خشنود و يا نا خشنود باشد. کسی که در زندگی خود هدف را بر پول دار شدن با حداقل زحمت می گذارد مسلما با مهاجرت تحقق خواسته خود را به تعويق می اندازد. حال آنکه فردی که به دنبال دانش و تحقيق است و يا آزادی بيان را به اندازه حق غذا خوردن خود اساسی می داند از مهاجرت بهره بسياری می برد! ماندانا - مونترال

اين مسئله مهمی است که تمامی افرادی که قصد مهاجرت دارند بايد مد نظر داشته باشند. اينکه توقعات و نيازهای افراد با گذشت زمان تغيير ميکند. شما با تحمل سختيهای بسيار به کانادا مهاجرت ميکنيد و چند سال اول را نيز به سختی ميگذرانيد ولی موقعيکه به درصدی از خواسته هايتان ميرسيد متوجه عدم رضايت به دليل تغيير نگرش و اهداف ميشويد. نيازهای قبلی شما رنگ ميبازد و به دنبال اهداف ديگری هستيد. در حاليکه برده سيستم غريبی بوده ايد که حتی ۱۰% زحماتتان را به شما بازنگردانيده است. آزاديهای اجتماعی سرکوب شده شما در وطن قابل انکار نيست ولی چه زمان و به چه قيمتی ميخواهيد به آن برسيد؟ زمانيکه ديگر برای شما جاذبه ای ندارد و رمقی جهت استفاده از آن برای شما باقی نمانده؟ بنده نيز مثل اکثر دوستان مراحل مهاجرت را طی نمودم ولی شايد طولانی بودن پروسه پذيرش نعمتی باشد که سهوا" به ما توسط اداره مهاجرت کانادا اعطاء شده چرا که در اين مدت پس از سفرهای کوتاه مدت کاری که به بسياری از کشورها داشتم اين حقيقت را روشن نمود که "اين خانه قشنگ است ولی خانه من نيست؛ آن خاک فريباست ولی خاک وطن نيست." به هرحال مطمئن باشيد با آن توان و زمان و انرژی که ميخواهيد در کانادا بگذاريد اگر در مملکت خودتان آنرا صرف کنيد ميتوانيد با سفرهای تفريحی روحيه خود را بازسازی نمائيد و از کشورهائی مثل کانادا استفاده نمائيد.... فرزاد - تهران

اين عادت ما ايرانيهاست که هميشه بدنبال اسطوره سازی و يک مدينه فاضله باشيم که خود را موظف می کنيم تا برای رسيدن به آمال و آرزوهامان به آنجا برويم، ولی هيچگاه به اين فکر نمی کنيم که چکار کنيم تا محيطی را که الان در آن زندگی می کنيم درست کنيم، من تا بحال خارج کشور نرفته ام ، ولی می توانم شرايط را تصور کنم. من دوستان زيادی دارم که برای درس خواندن به شهرستان می روند و دائماً از مشکلات زندگی در محيط جديدشان می گويند با آنکه آنجا هم ايران است با آداب و سنن ايرانی مگر با کمی تفاوت. حالا شما اين را با مقداری تفاوت تعميم بدهيد به مهاجرت تا خودتان مشکلات را متوجه شويد. ولی کسانی هم هستند که در هر محيطی باشند اول خود را اصلاح می کنند. فرض کنيد حکومت ايران غير دموکراتيک ترين حکومت دنيا باشد ولی مردمش دموکرات باشند ، ولی ما حتی بعضی مواقع نمی توانيم خود را ملزم به رعايت قوانين رانندگی کنيم چه برسد به اصلاح کشور. مسعود م. - تهران

اگر ميخواهيد در کانادا موفق شويد بايد زبان انگليسی را در حد عالی بدانيد تحمل سختی کشيدن را برای سه سال داشته باشيد ، از کار کردن هيچ ابايی نداشته باشيد ، گذشته کاری خود را فراموش کنيد ، به آينده نگاه مثبتی داشته باشيد ، به توصيه های اداره مهاجرت عمل نماييد ، انتظار نداشته باشيد همه چيز را دولت کانادا برای شما فراهم نماييد فقط به دنبال يک زندگی بدون دغدغه باشيد که هيچکس به شما نخواهد گفت چه بکنيد و چه نکنيد و برای همه چيز زندگی خودتان تصميم خواهيد گرفت.آنوقت مطمئنا" در کانادا زندگی راحتی خواهيد داشت . مطمئن باشيد از ايران راحت تر زندگی خواهيد کرد. احمد - گوهر دشت

من تقريباً نظرات تمامی دوستان را به دقت مطالعه کردم که طيف تقريباً کاملی از نظرات از کاملاً مثبت تا کاملاً منفی را نسبت به پديده مهاجرت شامل می شد. خود من هم در حال حاضر از يکی از دانشگاههای کانادايی پذيرش دارم و عليرغم اينکه امکان ادامه تحصيل در داخل کشور هم برايم فراهم است قصد دارم برای ادامه تحصيل (البته به طور موقت) به کانادا بروم. به عقيده من عامل اصلی ضعف و عقب ماندگی ممالکی مثل ايران در درجه اول "ضعف خودآگاهی و آگاهی" در بين عامه افراد جامعه به خصوص جمعيت جوان جامعه ماست. بدين معنا که عامل اصلی که در اين کشور مانع پيشرفت درخور شان اقتصادی، علمی و زمينه ساز بسياری از انحرافات در بين جوانان است نخست، عدم آگاهی درست و اصولی مردم اين کشور از گذشته تاريخی اين مملکت است و در وهله بعد عدم آشنايی درست و عميق ما با مفاهيم جديد در حيطه علم و تکنولوژی روز است. به عقيده من اين مملکت به جوانان و متخصصان دلسوزی نياز دارد که پس از يادگيری و تحصيل تکنولوژی روز دنيا و از آن مهمتر کسب فرهنگ سخت کوشی و تلاش در ممالک پيشرفته دنيا به کشور خود بازگشته و تمام تلاش خود را وقف بکارگيری و ترويج آموخته های خود در اين مملکت بکنند.... نسلهای بعد از خود نيز باشيم و يادمان باشد اگر مبارزات و تلاشهای بزرگانی چون نيوتون، انيشتين، گاليله و ... نبود هيچ زمان تمدن مدرن غرب در جايگاهی که امروز قرار دارد نبود! ارژنگ - تهران

قبل از آمدنم به کانادا فکر می کردم که چه رازی در اقتصاد اين کشور نهفته است که باعث شده جزو يکی از هفت کشور صنعتی جهان باشد. و اين راز بر من معلوم شد... در واقع هيچ رازی نبود به غير از کار کردن بی وقفه و مفيد در طول روز. روزی هشت ساعت کار مفيد. اگر اغراق نباشد حداقل ۵۰ درصد کسانی که از ايران به اينجا می آيند دارای مشاغلی بوده اند که مستلزم کار طاقت فرسای ۸ ساعت مداوم در روز نبوده است ( نمونه های آن لااقل در بين دوستان خودم فراوان است که بنا به اظهار خودشان مديريت فلان شرکت يا بهمان کارخانه را داشته اند و غير از تسلط کامل به بروکراسی اداری و گرفتن وامهای آنچنانی کار ديگری نمی کرده اند) اما حال همين عده تن به هر کاری ميدهند. محض اطلاع، فارغ التحصيل عمران دانشگاه شريف تهران پيتزا دليوری می کند. فارغ التحصيل صنايع دانشگاه علم وصنت تهران فروشنده کلوچه و قهوه است و... معتقدم همين افراد و ميليونها جوان ايرانی ديگر اگر با همين شدت و حدتی که اينجا به کار مشغول می شوند در ايران هم کار کنند شاهد مقصود را به راحتی به آغوش خواهند کشيد. در اين باره شکی به خودتان راه ندهيد. سخنی هم با دوستدران مهاجرت به کانادا، اينجا به مثابه هرمی است که اجازه ورود شما تنها از قاعده هرم می باشد و بعد از آن اجازه صعود به راس هرم را خواهيد داشت. و اين به معنی از صفر شروع کردن است. کسانی که نمی توانند تمام غرور و موقعيت شغلی قبلی خود را کنار گذارده و برای شروع يک زندگی جديد از پايه شروع کنند در اينجا محصولی به غير از ياس، سرخوردگی و نااميدی درو نخواهند کرد. احد - تورنتو

آيا ونکوور جز آدميزاد نبود که هيچ صحبتی ازش نکرديد؟ آن هم در حالی که بنا بر برخی آمار، تا ۶۰ هزار ايرانی در آن ساکنند؟ به هر حال ونکوور سومين شهر بزرگ کانادا و بزرگترين شهر در غرب اين کشور است. امير - ونکوور

من در سال ۱۹۹۹ به کانادا مهاجرت کردم. ابتدا خيلی تو ذوقم خورد و با افسردگی به ايران برگشتم ولی بعد از چند سال و چند بار سفر مجدد به آنجا الان تصميم گرفته ام که به کانادا برگردم. به نظر من کسی که مهاجرت می کنه بايد به خودش زمان کافی بده و عجله نداشته باشه. فرشيد - تهران

برای مهاجرت بايد يک دليل قوی و محکم داشت که به چه علت بايد رنج مهاجرت را قبول کند که بعدا پشيمان هم نشود و بعد هم بايد قبول کرد که هم خود فرد بايد تا حدودی در فرهنگ کشور جديد حل شود و هم قبول کند که فرزندانش کلا دارای فرهنگ کشور جديد شده و ممکن است از گفتن اينکه پدر و مادرش ايرانی هستند ناراحت بشود و اصلا حاضر نشود به ايران بيايد! در هر حال به نظر من بهترين سن مهاجرت قبل از سی سالگی و يا بعد از شصت سالگی است! البته در شرايط فعلی ايران من با مهاجرت کامل مخالف و صرفا درس خواندن و مدتی تجربه زندگی در غرب را به صورت دانشجويی می پسندم. گرچه بنده نيز دنباله رو تعدادی از دوستان و تب مهاجرت به کانادا اقدام و تا مدتی ديگر بايد به آنجا بروم! عادل - تهران

من از کسانی بودم که درست بعد از انقلاب برای تحصيل به کانادا آمدم و در اينجا ماندگار شدم. آن زمان نه فروشگاه ايرانی بود و نه کاميونيتی ايرانی. تعداد ايرانی های تورنتو شايد از دو سه هزار نفر هم نمی گذشت که بيشترشان هم ديگر را می شناختند. خود من به همراه تعدادی دوستان يکی از اولين انجمن های ايرانی را در دانشگاه يورک به راه انداختيم. موضوعی که در مورد ايرانی های مقيم تورنتو نظر مرا جلب کرده اين نکته است که در اوايل بخاطر نيازهای خاصی که داريم که شامل نيازهای زبانی، اجتماعی و غيره می شود به دور يکديگر جمع می شويم. ولی اين تجمع تنها تا زمانی ادامه پيدا می کند که احساس کنيم به يکديگر نياز داريم. زمانيکه حس کنيم می توانيم به روی پای خود به ايستيم، نيازهای زبانی و اجتماعی نداشته باشيم و بطور خلاصه جايی برای خودمان در جامعه کانادايی پيدا کنيم، آن زمان است که کم کم روابط مان با هموطنان مان سست می شود. همه رابطه مختص می شود به چند شب نشينی در سال، خريد از فروشگاه های ايرانی و همين. دوستان تازه وارد قدم شان روی چشم. خيلی ها خيال بازگشت به ايران دارند که اين خيال را همه ما داشتيم و داريم. ولی بهتر است به سرما عادت کنند که باحتمال قوی تا آخر عمر را بقول يکی از دوستان وبلاگ نگار در «قطب شمال» به سر خواهند برد. محمد - تورنتو