گروگان اسرائیلی آزاد شده از جهانیان می‌خواهد برای رهایی سایر گروگان‌ها بیشتر بکوشند

یکی از گروگان‌های اسرائیلی که سه ماه پیش از غزه آزاد شد، جهانیان را متهم کرده است که کسانی را که هنوز در دست حماس اسیر هستند فراموش کرده و از دولت اسرائیل خواسته است تا برای بازگرداندن آنها به وطنشان هر آنچه را می‌تواند انجام دهد.

ایتای رگو، ۱۹ ساله، به ‌بی‌بی‌سی گفت که ربایندگانی «بسیار شرور» در شرایطی «هولناک» او را حبس کرده بودند و فکر نمی‌کرد زنده از دست آنان رهایی یابد.

ایتای رگو همراه با خواهر و یکی از دوستانش در حمله حماس به جشنواره موسیقی نوا ربوده شد.

مذاکره درباره آتش‌بس و تبادل گروگان‌ها هفته‌ها ادامه داشته اما هنوز توافقی به دست نیامده است.

در مورد روند مذاکرات گزارش‌ها حاکی از آن است که مشکلاتی از جمله خواست حماس برای برقراری آتش‌بس دایم و خروج نیروهای اسرائیل از غزه مانع از دستیابی به توافق شده است.

بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، این خواسته‌ها را «توهم‌آمیز» توصیف کرده است.

ایتای- که در جریان آتش‌بس موقت ماه نوامبر همراه خواهرش، مایا، و ۱۰۳ گروگان دیگر در برابر آزادی حدود ۲۴۰ زندانی فلسطینی آزاد شد، می‌گوید که مشخص است چه باید روی دهد.

او در اولین مصاحبه‌اش در بریتانیا به بی‌بی‌سی گفت که «به نظر من، ما باید هر کاری که ممکن است انجام دهیم تا گروگان‌ها را از آنجا نجات دهیم، به هر قیمتی که باشد ... چون موضوع جان مردم در میان است.»

او افزود: «من مطمئن هستم که اگر کسی فرزندش ربوده شده باشد، واقعا به قیمتی که باید پرداخت شود اهمیت نمی‌دهد. ما باید گروگان‌ها را به هر قیمتی که شده برگردانیم.»

حدود ۱۳۰ گروگان، از جمله دوست ایتای، اومر شم-توو، هنوز در غزه اسیر هستند.

مقامات اسرائیلی گفته‌اند که بر این باورند که حدود ۳۰ نفر از گروگان‌هایی که به غزه برده شدند، کشته شده‌اند.

ایتای در لندن است تا شرایط وخیم آنها را با نمایندگان پارلمان بریتانیا مطرح کند.

او گفت که به لندن آمده تا «فریاد گروگان‌ها را از غزه به گوش دیگران برساند» و افزود از جامعه بین‌المللی می خواهد که برای آزادی آنها تلاش بیشتری کند.

او گفت: «گروگان‌ها پنج ماه است که در آنجا هستند. مساله روشن است، به اندازه کافی برای رهایی آنها کار نمی‌شود.»

ایتای گفت: «به مدت پنج ماه نور خورشید را نبینی و ندانی بر خانواده‌ات چه می‌گذرد، به مدت پنج ماه در شرایطی وحشتناک به سر ببری و گرسنه باشی... باید هر چه سریع‌تر آنها را از آنجا نجات دهید. اینکه نمی‌دانند یک ثانیه بعد چه بر سرشان خواهد آمد احساس هولناکی را در دل آنها ایجاد می‌کند.»

ایتای در توصیف ۵۴ روز اسارت خود گفت که بایست با این واقعیت کنار می‌آمد که هر لحظه ممکن است کشته شود.

او گفت: «ما خیلی خیلی گرسنه بودیم. من ۵۴ روز دوش نگرفتم. کسانی که ما را اسیر کرده بودند افرادی بسیار بسیار شرور بودند و به وضعیت ما هیچ اهمیتی نمی‌دادند. پایم زخمی شده بود و سوراخ‌ بزرگی در پایم بود.»

ایتای می گوید: «تو اونجا با حس وحشتناک ترس دایم زندگی می‌کنی، هر ثانیه‌ای که می‌گذرد این احساس هولناک را داری که واقعا نمی‌دانی فردا زنده از خواب بیدار می‌شوی یا اینکه یک دقیقه دیگر چه خواهد شد. آیا کسی وارد خواهد شد و با کلاشنیکف همه را به گلوله خواهد بست یا یک موشک به اینجا اصابت می‌کند. شرایط در آنجا خیلی خیلی سخت است.»

جنگ کنونی زمانی آغاز شد که افراد مسلح حماس در روز ۷ اکتبر به جنوب اسرائیل حمله کردند و حدود ۱۲۰۰ نفر را کشتند و ۲۵۳ گروگان را ربودند و با خود بردند.

وزارت بهداشت حماس می‌گوید که از آن زمان تاکنون بیش از ۳۱۲۰۰ نفر هم در غزه کشته شده‌اند.

مهاجمان حماس در حمله صبحگاهی خود از جمله به محل برگزاری یک جشنواره موسیقی جوانان در نزدیکی حصار امنیتی اسرائیل و غزه یورش بردند.

بیش از ۳۶۰ جوان که در این جشنواره شرکت داشتند با گلوله یا زیر ضربات مهاجمان کشته یا در آتش سوزانده شدند و جان خود را از دست دادند. مهاجمان ۴۰ نفر دیگر از جمله ایتای را به گروگان گرفتند و با خود بردند.

او به یاد می‌آورد که وقتی افراد مسلح جشنواره را محاصره کرده بودند، صدای شلیک راکت و تیراندازی و سپس صدای فریاد به گوش ‌رسید.

وی می‌افزاید: «ما با یک وسیله نقلیه قصد فرار از محل را داشتیم اما پس از ۵ دقیقه با ون تروریست‌ها مواجه شدیم که بدون هیچ ترحمی همه خودروها را به گلوله می‌بستند. یک گلوله به پای من اصابت و آن را سوراخ کرد. سپس تروریست‌ها از ون‌ها پیاده شدند، مرا بیرون کشیدند، دست‌هایم را بستند و به سوی غزه حرکت کردند.»

این جوان اسرائیلی می‌گوید افراد حماس با کشیدن دست به روی گلوی خود اشاره می‌کردند که می‌خواهند او را بکشند و او هم فکر می‌کرد به زودی به قتل می‌رسد.

ایتای می‌گوید: «خواهرم مایا را دیدم که زخمی شده و گریه می‌کند. مایا آن روز از من خداحافظی کرد و به من گفت که اگر از اینجا زنده بیرون رفتم به پدر و مادرمان بگویم که آنها را دوست دارد. این روزی است که تا زنده‌ام هرگز فراموش نخواهم کرد.»

ایتای می‌گوید ابتدا او را به یک خانه در غزه بردند که داخل آن ورودی یک تونل بود و فکر می‌کند بعدا او را به یک بیمارستان منتقل کردند.

او می‌گوید: «ما وارد غزه شدیم و تروریست‌ها شروع کردند به سروصدا و جیغ و فریاد شادی، مثل اینکه یک مهمانی بزرگ گرفته باشند. ما را به داخل خانه‌ای بردند که وسط آن خانه یک گودال بود و ما را مجبور کردند وارد این گودال بشویم.»

او گفت که او را به بیمارستانی بردند که در آنجا یک پزشک «بسیار بسیار مضطرب» و چند تن از افراد مسلح حماس حضور داشتند.

او می‌گوید این پزشک هم بدون اینکه داروی بیهوشی یا بی‌حسی و ضددرد به کار ببرد، گلوله را از پایش بیرون آورد.

او می‌گوید: «این پزشک انبر را در حفره زخم پایم فرو برد و بدون مسکن، گلوله را بیرون کشید، در حالیکه به من می‌گفتند ساکت باشم، من هم از ترس اینکه مرا بکشند ساکت ماندم. در تمام مدت هم به من سیلی می‌زدند، فحش می‌دادند و به صورتم تف می‌انداختند.»

ایتای را از خواهرش مایا جدا کردند. مایا هم به شدت زخمی شده و یک پایش آویزان بود. او را عمل جراحی کردند اما پای آویزانش را با زاویه و از پهلو به شکلی غیرطبیعی وصل کردند.

ایتای درخواست کرد خواهرش را ببیند اما گروگان‌گیرها این درخواست را رد کردند اما اجازه دادند یادداشت‌هایی را برای یکدیگر بفرستند و این یادداشت‌ها را به هر دو رساندند. در جریان اسارت، این خواهر و برادر به این ترتیب با هم ارتباط داشتند.

مایا موقع آزادی نمی‌توانست راه برود اما از آن زمان تحت معالجه قرار گرفته و در حال حاضر هم درمان توانبخشی برای کمک به او ادامه دارد.

ایتای که هفته گذشته ۱۹ ساله شد، از آزادی خود خوشحال است، اما زمانی که کسانی مانند دوستش اومر هنوز در گروگان هستند، برای آزادی آنها مبارزه می کند.

او گفت: «چرا اومر هنوز آنجاست و من اینجا هستم؟ گاهی اوقات از این موضوع احساس بدی دارم. من هر کاری که بتوانم می‌کنم تا او را برگردانم.»

ایتای می‌افزاید: «من آنجا بودم و دقیقا می دانم که او چه می‌کشد؛ می‌خواهم فریاد او را به گوش همه برسانم چون خود او گرفتار است و نمی‌تواند چنین کند.»