چرا رقابت در این دور انتخابات آمریکا اینقدر نزدیک است و چه عاملی تعیین‌کننده نتیجه نهایی خواهد بود؟

هرگز در تاریخ سیاسی معاصر آمریکا، پیش‌بینی نتیجه انتخابات ریاست جمهوری تا این حد سخت نبوده است - این رقابتی برای کسانی که اعصاب ضعیفی دارند، نیست.

اگرچه در گذشته هم گاه نتیجه انتخابات با اختلاف اندک آرا مشخص شده است – مثلا پیروزی جورج دبلیو بوش بر ال گور در سال ۲۰۰۰ نتیجه چند صد رای اختلاف در فلوریدا بود – اما همیشه این احساس وجود داشت که در روزهای پایانی رقابت، نتیجه به کدام سمت می‌رود.

گاهی اوقات، مانند سال ۲۰۱۶، این حس اشتباه از آب درآمده است. در آن سال، نظرسنجی‌ها وضعیت هیلاری کلینتون را بیش از حد مثبت برآورد کردند و نتوانستند جنبش تازه‌ای را که به نفع دونالد ترامپ آغاز شده بود، تشخیص دهند.

اما در انتخابات امسال، علائم به جهات مختلف اشاره دارند و هیچکس نمی‌تواند نتیجه را پیش‌بینی کند.

شیر یا خط

اختلاف آرا در اکثر نظرسنجی‌های روزهای نهایی مبارزات، چه سراسری و چه در هفت ایالت مهم، که رای‌ آنها برای نتیجه انتخابات حیاتی است، کلا در حاشیه ضریب خطا قرار می‌گیرند.

این بدان معناست که بر اساس آمار و حجم نمونه‌ها، هر کدام از نامزدها ممکن است جلوتر از دیگری باشد.

این عدم اطمینان کارشناسان سیاسی و استراتژیست‌های مبارزات انتخاباتی را به طور یکسان آزار می‌دهد.

چند شگفتی هم وجود داشته است مثلا حداقل یک نظرسنجی معتبر در ایالت اوهایو، که معمولا متمایل به جمهوریخواهان است، نشان داده که این ایالت به هریس متمایل شده است.

اما میانگین نظرسنجی‌های عمده و مدل‌های پیش‌بینی که آنها را تفسیر می‌کنند، همه حاکی از آن است که نتیجه این رقابت مثل شیر یا خط در پرتاب سکه است.

هنوز هم ممکن است انتخابات یک برنده قطعی داشته باشد

فقط به این دلیل که در حال حاضر نتیجه این انتخابات نامشخص است، بدان معنا نیست که ظهور یک برنده قاطع امکانپذیر نیست زیرا یک تغییر چند درصدی به سود یک نامزد می‌تواند رای تمام ایالت‌های چرخشی را به سود او تمام کند.

اگر مدل‌های مورد استناد در مورد مشارکت رای‌دهندگان اشتباه باشند و مثلا زنان بیشتری یا ساکنان روستایی بیشتری، یا رای‌دهندگان جوان ناراضی بیشتری به پای صندوق‌ها بروند، این وضعیت می‌تواند نتایج نهایی را به طرز چشمگیری تغییر دهد.

همچنین ممکن است در میان گروه‌های کلیدی جمعیتی شگفتی‌هایی بروز کند.

آیا همانطور که ستاد انتخاباتی ترامپ پیش‌بینی کرده است، او واقعا در میان مردان جوان سیاهپوست و لاتین‌تبار نفوذ دارد؟ آیا همانطور که ستاد هریس انتظار دارد، او رای زنان ساکن حومه شهری را که به طور سنتی جمهوریخواه هستند، به خود جلب خواهد کرد؟ آیا رای‌دهندگان مسن‌تر - که به طور قابل اعتمادی در همه انتخابات پای صندوق می‌روند و بیشتر به راست تمایل دارند - این بار به صف دموکرات‌ها خواهند پیوست؟

هنگامی که در آینده به این انتخابات نگاه کنیم، خواهیم توانست دلایل موفقیت نامزد پیروز را بدانیم اما در حال حاضر، هرکسی که بگوید می‌داند اوضاع چگونه پیش خواهد رفت، شما و خودش را دست انداخته است.

دیوارهای آبی و قرمز

در اکثر ایالت‌های ایالات متحده، نتیجه رای‌گیری ریاست جمهوری مشخص است. اما هفت ایالت میدان مبارزه کلیدی وجود دارند که آرای آنها نتیجه این انتخابات را مشخص خواهند کرد.

با این حال، همه ایالت‌ها میدان نبردی یکسان نیستند. هر یک از دو نامزد یک «دیوار» متشکل از سه ایالت دارد که مستقیم‌ترین مسیر به کاخ سفید را ترسیم می‌کند.

دیوار به اصطلاح «آبی» هریس که به خاطر رنگ آبی نشانه حزب دموکرات این طور نامگذاری شده است، در سراسر پنسیلوانیا، میشیگان و ویسکانسین در منطقه گریت لیکز کشیده شده است. از سال ۲۰۱۶، زمانی که ترامپ هر سه ایالت به طور سنتی دموکرات را به دست آورد، این وضعیت موضوع گفتگوهای سیاسی زیادی بوده است.

جو بایدن در سال ۲۰۲۰ گرایش این ایالت‌ها را به نفع دموکرات‌ها تغییر داد. اگر هریس بتواند اینها را حفظ کند، اگر فقط در یک حوزه انتخاباتی کنگره در ایالت نبراسکا نیز پیروز شود (که سیستم کمی متفاوت در نحوه ریختن آرای کالج الکترال خود دارد) به پیروزی در ایالت کلیدی دیگری نیاز نخواهد داشت.

به همین دلیل است که در مراحل نهایی مبارزات انتخاباتی، او بیشترین وقت خود را در این ایالت‌های دیوار آبی گذرانده و در هر کدام یک روز کامل مانده است.

دوشنبه شب، او آخرین همایش انتخاباتی خود را در شهر فیلادلفیا، پنسیلوانیا، در بالای ۷۲ پله منتهی به موزه هنر شهر برگزار کرد. این پلکان همان جاست که راکی، بوکسور خیالی با بازی سیلوستر استالونه در فیلمی به همین نام، قبل از اینکه به حریفش، اپولو کرید، ببازد از آن بالا رفت.

«دیوار قرمز» ترامپ در امتداد لبه شرقی ایالات متحده واقع شده است. در مورد این دیوار کمتر صحبت می‌شود اما به همان اندازه برای فرصت‌های انتخاباتی او مهم است. این دیوار از پنسیلوانیا شروع می‌شود و از جنوب تا کارولینای شمالی و جورجیا امتداد می‌یابد. اگر او این ایالت‌ها را بگیرد، برای پیروزی نهایی فقط به دو رای الکترال دیگر نیاز دارد و مهم نیست که دیگر ایالت‌های کلیدی چه طور رای می‌دهند.

این وضعیت مشخص می‌کند که چرا او فقط در طول یک هفته گذشته در پنج رویداد انتخاباتی در کارولینای شمالی حضور یافت.

البته نقطه تداخل این دو دیوار ایالت پنسیلوانیا، بزرگترین جایزه انتخاباتی در میان ایالت‌های کلیدی است.

آینده آمریکا مطرح است

آنچه که گاه در میان این همه بحث درباره استراتژی و بازی‌های انتخاباتی گم می‌‌شود اهمیت تاریخی این انتخابات ریاست جمهوری است.

هریس و ترامپ دارای دو نگرش کاملا متفاوت نسبت به ایالات متحده هستند – در زمینه مهاجرت، تجارت، مسایل فرهنگی و سیاست خارجی.

رئیس جمهور طی چهار سال آینده می‌تواند ساختار دولت آمریکا - از جمله ترکیب قضات دادگاه‌های فدرال - را به گونه‌ای شکل دهد که تاثیر آن برای نسل‌ها باقی بماند.

چشم انداز سیاسی ایالات متحده در چهار سال گذشته به طور چشمگیری تغییر کرده است که منعکس کننده تغییرات در ترکیب جمعیتی حامیان هر دو حزب است.

حزب جمهوریخواه یک دهه پیش با حزب پوپولیستی که ترامپ اکنون رهبری آن را دردست دارد بسیار متفاوت به نظر می‌رسید، حزبی که امروز برای رای‌دهندگان کم درآمد و کارگران نیمه ماهر جذابیت بیشتری دارد.

پایگاه حزب دمکرات همچنان بر رای‌دهندگان جوان و رنگین پوستان استوار است، اما اکنون بیشتر به قشر ثروتمند و دارای تحصیلات دانشگاهی متکی است.

نتایج رای‌گیری روز سه‌شنبه ممکن است شواهد بیشتری در این مورد ارائه دهد که چگونه این تغییرات بارز در سیاست آمریکا که تا حدود زیادی صرفا در هشت سال گذشته بروز کرده نقشه سیاسی ایالات متحده را تغییر می‌دهد.

و این تغییرات می‌تواند در انتخابات آینده به یک طرف یا طرف دیگر مزیت بیشتری بدهد.

تا چند دهه پیش - در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ - به نظر می‌رسید که جمهوریخواهان بر در ریاست‌ جمهوری قفل زده‌اند زیرا آنها به طور مداوم اکثریت را در ایالت‌های لازم برای پیروزی در کالج انتخاباتی به دست می‌آوردند.

این انتخابات ممکن است یک رقابت ۵۰-۵۰ باشد، اما این بدان معنا نیست که این انتخابات یک امر عادی جدید در سیاست ریاست جمهوری آمریکا است.