ترس، خشم و پیروزی؛ شش ساعتی که کره جنوبی را تکان داد

هوانگ، نوزده ساله، تظاهرات گرجستان را در اخبار سه‌شنبه شب تماشا می‌کرد که ناگهان تصاویر تلویزیون تغییر کرد.

با اعلام حکومت نظامی توسط یون سوک یول، رئیس جمهور کره جنوبی، این کشور به کانون توجه خبری تبدیل شد.

این دانش آموز ۱۹ ساله که مایل است تنها با نام خانوادگی خود شناخته شود، گفت: «نمی‌توانستم چیزی را که می‌دیدم باور کنم.»

بعد ازظهر چهارشنبه، او در میان معترضانی بود که همچنان متحیر از اتفاقات شب قبل، در برابر مجلس ملی کره جنوبی تجمع کرده بودند.

هوانگ گفت: «برای من مهم است که با حضورم نشان بدهم که با آنچه یون کرده مخالفم.»

در کمتر از شش ساعت، اقدامات نمایندگان پارلمان باعث شد تا یون اطلاعیه خود را در مورد برقراری شرایط اضطراری پس بگیرد.

اما همان شش ساعت پر هرج و مرج بود جرقه اعتراض، نگرانی و بلاتکلیفی را در کشوری روشن که به آقای یون رای داده بود.

اعلامیه رئیس جمهور

سه شنبه‌ شب (سوم دسامبر/۱۳ آذر)، در ساعت ۲۳:۰۰ به وقت محلی ، یون سوک یول، رئیس جمهور، در حالی‌ که در مقابل پرده‌های آبی نشسته بود، یک سخنرانی غیرمنتظره خطاب به ملت ایراد کرد.

او گفت که برای محافظت از کشور در برابر نیروهای «ضد ملی» که با کره شمالی همسویی دارند، شرایط اضطراری و مقررات حکومت نظامی برقرار می‌کند.

رهبر کره جنوبی درگیر بن‌بست در تصویب لایحه بودجه و تحقیقات در مورد رسوایی فساد بعضی از اعضای کابینه بوده است.

آنچه که در پی آمد یک شب بیخوابی برای ساکنان سئول، پایتخت، بود.

اندکی پس از سخنرانی آقای یون، ماموران پلیس به مقابل نرده‌های سفید ساختمان مجلس ملی در سئول اعزام شدند، ساختمانی که مقامات گردشگری کره جنوبی آن را به عنوان «نماد دموکراسی کره» معرفی می‌کنند.

سپس ارتش اعلام کرد که تحت مقررات حکومت نظامی، فعالیت‌های مجلس به حالت تعلیق درآمده است. اما نه این اعلامیه و نه حضور گسترده نیروهای امنیتی در برابر مجلس مانع از تجمع هزاران نفر تظاهرکننده خشمگین در مقابل مجلس نشد.

امروزه به آسانی فراموش می‌کنیم که کره جنوبی - که اکنون یک دموکراسی پر تحرک است – در گذشته‌ای نه چندان دور گرفتار رژیمی اقتدارگرا بود.

تنها در سال ۱۹۸۷ بود که حکومت نظامیان بر کره جنوبی برای همیشه خاتمه یافت. آخرین بار در سال ۱۹۷۹ بود که در این کشور مقررات حکومت نظامی وضع شد.

جویه هونگ، دانشجوی دانشگاه در سئول به بی‌بی‌سی گفت: «هرگز انتظار نداشتم کره جنوبی در قرن بیست و یکم شاهد چنین وضعیتی باشد.»

خیزش عمومی

بلافاصله پس از انتشار اعلامیه تکان‌دهنده رئیس جمهور، لی جائه میونگ، رهبر حزب دموکرات، حزب مخالف رئیس‌جمهور، در شبکه اجتماعی به طور زنده از مردم خواست تا با تجمع در برابر مجلس ملی به این اقدام اعتراض کنند.

وی همچنین از نمایندگان مجلس خواست تا برای رای به الغای فرمان رئیس جمهور در مجلس حضور یابند.

صدها نفر از مردم کره جنوبی به دعوت او پاسخ دادند.

تنش به سرعت بالا گرفت و دریایی از مردم با کت‌های زمستانی تیره رنگ در برابر صف ماموران پلیس که کت‌های زرد شب‌نما بر تن داشتند، صف کشیدند و شعار «نه به حکومت نظامی» سر دادند.

هنگامی که خودروهای حامل نفرات ارتش به محل رسیدند، جمعیت راه آنها را مسدود کرد. یک زن جلوی یکی از خودروها روی زمین دراز کشید.

شرایط در بقیه نقاط سئول، کاملا بر خلاف وضعی که در برابر مجلس بر پاشده بود، عادی به نظر می‌رسید. اگرچه مردم سردرگم بودند.

جان نیلسون رایت، دانشیار دانشگاه کمبریج، که در سئول است به سرویس جهانی بی‌بی‌سی گفت: «خیابان‌ها عادی به نظر می‌رسند، اما اوضاع مردم اینجا را مطمئنا گیج کرده است.»

او افزود: پلیسی که او با او صحبت کردم «به اندازه من بهت زده بود.»

آن شب برای بعضی‌ها شب بی‌خوابی بود.

کوون هو، ۱۵ ساله، روز چهارشنبه به بی‌بی‌سی در سئول گفت: «در ابتدا از اینکه که امروز به مدرسه نروم هیجان زده بودم اما پس از آن چنان ترسی برم داشت که من را تمام شب بیدار نگه داشت.»

یک نفر اهل کره جنوبی که نخواست نامش فاش شود به بی‌بی‌سی گفت: «هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند وحشت مرا از این توصیف کند که ممکن است برای ما هم اوضاعی مثل کره شمالی پیش بیاید.»

در همین حین اخباری در مورد اعزام نیروهای ویژه به ساختمان مجلس ملی منتشر شد. صدای هلیکوپترهایی که قبل از فرود بر بام مجلس در آسمان می چرخیدند به گوش می‌رسید.

خبرنگاران در میان جمعیت بیرون دروازه به جنب و جوش آمدند و صدای دوربین‌های عکسبرداری بلند شد.

با افزایش نگرانی در این مورد که ممکن است دولت برای رسانه‌ها محدودیت ایجاد کند، روزنامه‌نگاران در سئول با یکدیگر در تماس بودند و در مورد نحوه حفظ امنیت خود، توصیه رد و بدل می‌کردند.

آهن گوی ریونگ، سخنگوی حزب دموکرات مخالف دولت که ۳۵ سال دارد، خود را با اسلحه سربازان مواجه دید. ویدیویی از او در فضای مجازی پخش شده که لحظه کنار زدن لوله تفنگ یک سرباز را نشان می‌دهد.

او به بی‌بی‌سی گفت: «من به هیچ چیز منطقی یا عقلانی فکر نمی‌کردم، فقط می‌گفتم: باید جلوی این کار را بگیریم، اگر جلوی این کار را نگیریم، دیگر چیزی باقی نخواهد ماند.»

او افزود: «راستش را بخواهید، در ابتدا وقتی برای اولین بار نیروهای حکومت نظامی را دیدم، کمی ترسیدم. فکر کردم آیا چنین چیزی می‌تواند در کره قرن بیست و یکم به ویژه در برابر مجلس ملی اتفاق بیفتد؟»

او با یادآوری شب قبل از آن افزود: «پس از طوفان دیشب، بازگشت به واقعیت دشوار بود. احساس می‌کردم که شاهد سیر قهقرایی تاریخ هستم.»

در حالی که آهن در حال رویارویی با سربازان بود، برای نمایندگان مخالف مجلس زمان به سرعت می‌گذشت. آنها با عجله وارد مجلس می‌شدند تا مانع از اجرای دستور برقراری حکومت نظامی شوند. با رای توقف اجرای این دستور، رئیس جمهور ناگزیر می‌شد آن را پس بگیرد.

اما برای این منظور، لازم بود اول نمایندگان مجلس و دستیارانشان وارد ساختمان شوند. برخی از لابلای پاهای نیروهای امنیتی رد شدند و بعضی دیگر با هل دادن و فریاد زدن از صف سربازان مسلح عبور کردند. بسیاری هم دیوانه‌وار از نرده‌ها و دیوارها بالا رفتند.

لی سونگ یون از حزب دموکرات به بی‌بی‌سی گفت که برای ورود به ساختمان باید از حصاری به ارتفاع ۱/۵ متر بالا می‌رفت و پلیس حتی پس از اینکه او مدارک نمایندگی مجلس خود را نشان داد بازهم جلو او را گرفت.

هونگ کیون، یکی دیگر از نمایندگان مخالف، گفت که معترضان به او کمک کردند تا از دیوار بالا برود. زمانی که یون برقراری حکومت نظامی را اعلام کرد، او خواب بود اما بعد از آنکه همسرش او را بیدار کرد، به سمت مجلس دوید.

هونگ گفت: «دموکراسی در اینجا قوی است. ارتش باید به حرف ما، یعنی قانون اساسی گوش بدهد و و نه رئیس جمهور.»

رای پارلمان

قانونگذارانی که موفق شدند به ساختمان وارد شوند، در آنجا دور هم جمع شدند هرچند هیجان آنها از مردم خارج از ساختمان تنها کمی کمتر بود.

آنها با عجله درهای ورودی را با هر چیزی که می‌توانستند سد کردند: نیکمت‌ها، میزهای بلند، مبل‌ها.

برخی سعی کردند سربازانی را که به ساختمان مجمع راه یافته بودند بیرون کنند.

تا ساعت ۰۱:۰۰ به وقت محلی، وو وون سیک، رئیس مجلس ملی، قطعنامه ای را به رای گذاشت که خواستار لغو حکومت نظامی می‌شد.

کمتر از دو ساعت پس از اعلامیه تکان‌دهنده رئیس جمهور، ۱۹۰ تن از نمایندگان مجلس که توانسته بودند گرد هم بیایند، از جمله برخی از اعضای حزب یون، به اتفاق آرا به توقف اجرای دستور رئیس جمهور رای دادند.

به این ترتیب، نمایندگان به دستور حکومت نظامی یون رای منفی دادند.

پس از رای‌گیری، لی رهبر مخالفان به خبرنگاران گفت که این «فرصتی تعیین کننده برای لغو چرخه معیوب و بازگشت به جامعه عادی است.»

ساعت ۰۴:۳۰، یون به تلویزیون برگشت، جلوی همان پرده‌های آبی، و گفت که فرمان برقراری حکومت نظامی را پس می‌گیرد.

اما او گفت که لغو دستور اول زمانی رسمیت می‌یابد که بتواند تعداد کافی از اعضای کابینه خود را کافی جمع کند.

در بیرون از مجلس این سخنرانی با تشویق مردم روبرو شد. در ساعات قبل از سپیده دم، افراد بیشتری از کسانی که در داخل ساختمان سنگر گرفته بودند از آنجا بیرون آمند.

سوراخ‌های روی درها و پنجره‌های شکسته این ساختمان با عظمت نشانه‌های شبی است که مردم کره ‌جنوبی دموکراسی خود را نجات دادند.

مدارس، کسب و کارها و بانک‌ها طبق معمول صبح چهارشنبه باز شدند – و پرواز هواپیماها به پایتخت پرهیاهوی کره جنوبی بدون وقفه ادامه یافت.

اما خشم عمومی - و پیامدهای سیاسی آن – هنوز پایان نیافته است.

با طلوع خورشید در روز چهارشنبه، هزاران نفر تجمع کردند و خواستار استعفای یون شدند. رئیس جمهور با روند استیضاح مواجه است.

یانگ بونام، سیاستمدار حزب دموکرات، به بی‌بی‌سی گفت: «ما یک دموکراسی قوی هستیم... اما مردم کره می‌خواهند در امنیت باشند - یون یا باید خودش استعفا دهد یا استیضاح شود.»