ЖАНЕТА СКЕРЛЕВ, УРЕДНИЧКА НА МАКЕДОНСКАТА РЕДАКЦИЈА, ЗА ПИШУВАЊЕТО ЗА РАДИО

Не повеќе од петнаесетина зборови, бидејќи, за разлика од телевизијата, каде што и сликите говорат, и печатот, каде што ако нешто не сте разбрале можете да се вратите и да разберете „што сакал да каже авторот“, во радиото имате најчесто само една шанса да објасните и да оставите впечаток.

Слушателите најчесто не можат да се вратат назад за да слушнат уште еднаш нешто што не разбрале.

Велам „најчесто“, бидејќи тука се програмите на интернет кои можат да се вратат и слушаат повеќе пати.

Но за радиото е исклучително важно - да ве разберат од прва!

Долгите ( некогаш и предолги) реченици треба ги поделиме на две или три покуси кои пак полесно се читаат и разбираат.

Најдобар начин да се провери тоа е – да се обидете да ја прочитате реченицата која што сте ја напишале.

Ако на половината се зацрвените, а кон крајот почнете да помодрувате во лицето од недостиг на здив, тогаш реченицата не ви е добра за радио.