Cwpan y Byd yn tanio o'r diwedd
Wedi dechrau araf yn y gemau cynnar does dim dwywaith fod Cwpan y Byd yn Ne'r Affrica wedi cydio yn y dychymyg gyda gemau cyffrous, penderfyniadau dadleuol, canlyniadau annisgwyl a digon o ddadlau a straeon oddi ar y cae i gadw'r wasg yn hapus ac mewn gwaith am fisoedd.
Y wlad sydd yn ennill y gystadleuaeth yw'r wlad sydd dros y mis yn gallu perfformio'n gyson, sydd yn gallu cadw disgyblaeth a chadw ysbryd, disgyblaeth ac undod o fewn y garfan am fis.
Cyn y gystadleuaeth eleni roedd y darogan ynglŷn â gobeithion Yr Ariannin. Tîm cyffrous, chwaraewyr penigamp ond cymeriad anwadal yn rheolwr, sef Diego Maradona. Mi fyddai ymddygiad Maradona yn penderfynu tynged y wlad. Wel hyd yn hyn, mae pethau yn ymddangos yn fêl i gyd o fewn y garfan. Maradona yn cofleidio ei chwaraewyr, yn cicio a phenio bob pêl. Dyma wlad grafodd drwodd i'r rowndiau terfynol.
Mae hynny wrth gwrs yn gwbl wahanol i'r ysbryd o fewn carfan Lloegr a charfan Ffrainc. Yn sydyn iawn wedi dau ganlyniad gwael mae pawb a phopeth am waed Fabio Cappello. Mae'r tactegau yn anghywir; nid dyma'r chwaraewyr iawn; pam enwi tîm dwy awr cyn y gic gyntaf?
Pan roedd Lloegr yn hwylio drwy'r rowndiau rhagbrofol doedd neb yn gofyn cwestiynau bryd hynny. Ond ar ôl curo Slofenia, efallai bydd Lloegr yn symud ymlaen i fod yn weddol lwyddiannus. Ond ydyn nhw gystal â beth maen nhw yn ei feddwl?
Dyw'r ffaith fod miliynau o bunnau yn cael ei daflu at yr Uwch Gynghrair yn Lloegr ddim yn golygu mai dyma'r cynghrair gorau yn y byd. Siomedig fu Steven Gerrard y tymor hwn i Lerpwl heb bresenoldeb Xavi Alonso, dyw John Terry ddim yr un chwaraewr heb Carvalho wrth ei ochr yn yr amddiffyn. A phe bai Syr Alex Ferguson yn edrych i gryfhau Manchester United a chael hyd yn oed yn fwy allan o Wayne Rooney, dwi' n amau y byddai'n ffonio Martin O'Neill i ofyn am y posibilrwydd o ddenu Emile Heskey i Old Trafford.
Mae Lloegr wedi bod yn y safle yma o'r blaen wrth gwrs. Mi gafodd y diweddar Syr Bobby Robson ei anfarwoli gan y byd pêl-droed, ac eto ewch nôl i Gwpan y Byd ym Mecsico yn 1986 roedd o'n destun gwawd gan bawb a phopeth.
Wedi methu ag ennill eu dwy gêm gyntaf, fe anafwyd y capten Brian Robson, cafodd Ray Wilkins, chwaraewr dylanwadol arall, ei ddanfon o'r maes. Ond yn sgil hynny fe wellodd Lloegr a chyrhaeddodd y tîm rownd yr wyth olaf cyn colli yn erbyn Yr Ariannin. Yr un oedd y patrwm yn 1990 a'r sôn am bŵer y chwaraewyr yn dylanwadu ar y rheolwr. Roedd Lloegr yn anlwcus i golli yn erbyn Gorllewin yr Almaen yn y rownd gynderfynol ar giciau o'r smotyn.
A beth am Ffrainc? Wedi treulio cymaint o amser yn y wlad ar wyliau gyda'r teulu dwi am i Ffrainc wneud yn dda bob tro. Ond wedi ennill y gystadleuaeth yn 1998, yn 2002 fe aethon nhw allan yn gynnar heb ennill gêm na sgorio gôl. Fe gyrhaeddon nhw'r rownd derfynol yn 2006 a dyw pethau ddim wedi mynd yn dda eleni. Rhwygiadau yn y garfan a Nicolas Anelka yn cael ei ddanfon gartref.
Fe soniais i am fy ymweliad ag Ysgol Bro Eirwg yng Nghaerdydd a brwdfrydedd plant deg mlwydd oed wrth edrych ymlaen at y gic gyntaf a hynny er nad yw Cymru yno. Wel dychmygwch filoedd ar filoedd o blant tebyg ledled Ffrainc yn edrych ymlaen at weld eu harwyr yn cynrychioli eu gwlad yn Ne'r Affrica. Y cyffro, yr edrych ymlaen ac yna'r siom. Y newyddion fod chwaraewyr yn gwrthod ymarfer. Gwarth o beth.
Chwaraewyr Ffrainc yn anghofio yn llwyr am eu cyfrifoldeb ac yn hunanol ar y naw ac yn dangos esiampl ofnadwy.
Trin a thrafod y byd pêl-droed yn ffordd unigryw criw 
