Çocukları öldürülen ailelerin kederle mücadelesi

Cinayete kurban giden beş yaşındaki April Jones'un anne ve babası, kızlarının kayboluşuyla ilgili olarak bir kitap yazdı.

Kitabın, acılarıyla baş etmede kendilerine yardımcı olduğunu söylüyorlar.

Peki böylesi bir acıyla baş etmek ne ölçüde mümkün?

April Jones'un evinin önünde oynarken kaybolmasının üzerinden iki buçuk yıl geçti. Birleşik Krallık tarihindeki en geniş polis araması olmasına rağmen, Jones hiçbir zaman bulunamadı.

Ancak bilgisayarında çocuk istismarı fotoğrafları bulunan Mark Bridger, April'i öldürmekten suçlu bulundu.

April kaybolduğunda babası Paul'un tepkisi, ailesi ve arkadaşlarının anlattığına göre, polisle dolu bir evden uzaklaşabilmek için yürüyüşlere çıkmak olmuş.

Paul "Tepenin üzerinde oturup aşağıya, olup bitenlere bakarak April'e yakın olduğumu hissettim" diyor; "Onunla az da olsa konuştuğumu ve bunun benim üzerimdeki baskıyı hafiflettiğini."

Eşi Coral'ın hissettikleri ise bambaşka; "Dışarı çıkamadım. İnsanları görmek istemedim" diyor. "Kimseyle görüşmek istemiyordum, o yüzden hayatımın çoğunu evde geçiriyordum. Bazen hala öyle yapıyorum."

April kaybolduktan sonra polis ve ailesi arasında iletişimi sağlamakla görevli bir yetkili, Paul'e düşüncelerini bir günlüğe aktarmasını tavsiye etti.

Bu günlük, bu ay Jones ailesinin yayınladığı April isimli kitabın bir bölümünü oluşturuyor.

Çocukları öldürülen ailelerden bazıları da aynısını yaptı.

2002 yılında okul hademesi Ian Huntley tarafından öldürülen iki öğrenciden biri olan Holly Wells'in babası Kevin Wells ortadan kaybolma, soruşturma ve mahkeme süreçlerinde neler yaşandığını bir kitapta anlattı.

1980'li yıllarda kızı Lesley Ann Downey, Ian Brady ve Myra Hindley tarafından öldürülen Ann West, cenazenin teşhisi ve kızının katillerine durmaları için yalvardığı ses kayıtlarını dinlemenin de aralarında olduğu süreci kitaba döktü.

Central Lancashire Üniversitesi'nden psikolog Sandi Mann "Olan biteni yazmak herkes için işe yaramıyor ama terapi etkisinde bulunabilir" diyor.

Ne yapmalı?

Kaynak: Çocuk Kaybı yardım hattı

Çocuk cinayetleri sık yaşanan olaylar değil. 2012-2013 yılında Birleşik Krallık'ta öldürülen 16 yaş altı çocuk sayısı 67.

Bu çocukların sekizi, ailenin tanımadığı bir yabancı tarafından öldürülmüş.

Bir ölçüde çok sık yaşanmadığı için aileler kendilerini medya ilgisinin ortasında buluyor.

Olaylar kamuoyunun hafızasında yıllarca yaşayabiliyor.

Araştırmalar evlatlarını kaybeden ailelerin farklı şekillerde yas tuttuklarını, bazılarının yasının ise hiç bitmediğini gösteriyor.

Kampanyalar ve başka çocuklar için mücadele

Hissedilen duygular arasında bir çocuğu koruyamamanın verdiği suçluluk duygusu da olabiliyor.

Ölümün hemen ardından başlayan yasal soruşturma ise durumu daha karmaşık hale getiriyor.

Çocuk Kaybı organizasyonundan Katie Koehler, "Bir kişinin kayba nasıl karşılık vereceği gelişimsel yaşına ve anlayışına, daha önceki kayıp deneyimlerine, etrafındaki insanların tepkilerine ve de ölümün oluş biçimine göre değişiyor" diyor.

April'in ölümünden sonra Jones ailesi çocuk istismarı görüntülerinin internet ortamından kaldırılması için bir kampanya başlattı.

Sekiz yaşındaki kızı Sarah Payne, 2000 yılında Batı Sussex'te bir pedofil tarafından öldürülen Sara Payne ile tanıştılar.

Sara Payne, kızını öldüren pedofilin daha önce sekiz yaşındaki başka bir çocuğa saldırdığı için sabıkası olduğu ortaya çıktıktan sonra, "Sarah'ın kanunu" adıyla bir kampanya başlattı ve çocuğu için endişeli ailelerin polise başvurarak şüphelendikleri bir yetişkinin çocuk istismarı sabıkasının olup olmadığını öğrenme hakkını elde etti.

Çocukları öldürülmüş başka aileler de çocukları adına kampanyalar başlattı.

1993 yılında Liverpool'da 2 yaşındaki oğlu James Bulgar daha büyük yaşta iki çocuk tarafından öldürülen Denise Fergus, zorbalığa maruz kalanlar ve çocuklarını kaybeden ailelere destek vermek için çaluşan James Bulger Vakfını kurdu.

Denise "Bir çocuğu kaybetmenin ne kadar çok acıya ve kedere yol açtığını biliyorum ve hayatımın çok karanlık bir döneminden sonra oğlum adına iyi birşeylar yapmaya karar verdim" diyor.

Sandi Mann "Kayıpla baş etme yolu olarak birçok insanın izlediği yollardan biri durumdan iyi birşeyler çıkarmanın yollarını aramak" diyor.

"Ya durumu daha iyi hale getirmeye çalışıyorlar ya da onlara olan şeyin başkalarına olmasının önüne geçmeye çalışıyorlar. Bu bir tür travmayı dengeleme çabası. İnsanların hayatlarına devam etmesini sağlıyor ama unutmalarını değil."

Evlat kaybetmenin sağlığı olumsuz etkilediği, evlilikleri parçaladığı ve ebeveynleri depresyona sürüklediği de, araştırmalarla ortaya konmuş durumda.

Geçen Ekim ayında Sarah Payne'in babası Michael Payne Maidstone'daki evinde ölü bulundu. 45 yaşındaki adam kızının ölümünden bu yana depresyon ve alkolizmle mücadele ediyordu.

Eşi Sarah'dan 2003 yılında boşanmıştı.

2011 yılında çok içtikten sonra kardeşine bardakla vurduğunu itiraf etti ve hapse girdi.

Avukatı mahkemede "Yaşadıkları onun üzerinde, o zamanki eşinde ve ailesinde hayatlarını değiştiren bir etkide bulundu" dedi, "Bu durum müthiş üzücü."