ผู้ชายที่ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวกลางป่าในสกอตแลนด์มานาน 4 ทศวรรษ

ที่มาของภาพ, Uruna Productions
- Author, สตีเวน บร็อกเคิลเฮิร์สต์
- Role, บีบีซี สกอตแลนด์ นิวส์
เป็นเวลาเกือบ 40 ปีแล้ว ที่เคน สมิธ ละทิ้งชีวิตแบบคนปกติทั่วไปและใช้ชีวิตโดยไม่มีไฟฟ้าหรือน้ำประปาใช้ในกระท่อมไม้ที่เขาสร้างขึ้นเอง ริมฝั่งทะเลสาบที่อยู่ห่างไกลในภูมิภาคสก็อตติช ไฮแลนด์ส (Scottish Highlands)
"เป็นชีวิตที่ดี" เคน กล่าว "ทุกคนปรารถนาว่า พวกเขาจะสามารถทำเช่นนี้ได้ แต่ไม่มีใครเคยทำ"
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเห็นดีเห็นงามกับรูปแบบการใช้ชีวิตที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวของเคน ซึ่งต้องออกไปหาอาหาร จับปลา เก็บฟืน และซักผ้าในอ่างน้ำเก่า ๆ นอกบ้าน โดยเฉพาะในวัย 74 ปี เช่นนี้
จากกระท่อมไม้ของเขาต้องใช้เวลาเดิน 2 ชั่วโมงในการไปถึงถนนที่อยู่ใกล้ที่สุดซึ่งอยู่ริมทุ่งรันน็อก มัวร์ (Rannoch Moor) ริมทะเลสาบล็อก ทรีก (Loch Treig)
"มันเป็นที่รู้จักในชื่อว่า ทะเลสาบเดียวดาย" เขากล่าว "ไม่มีถนนที่นี่ แต่มีคนเคยอาศัยอยู่ที่นี่ก่อนที่พวกเขาจะสร้างเขื่อน"
จากไหล่เขามองลงไปที่ทะเลสาบ เขาบอกว่า "ซากปรักหักพังของพวกเขาอยู่ที่นั่น จำนวนคนตอนนี้คือหนึ่งคน และนั่นคือผมเอง"
ลิซซี แม็กเคนซี ผู้สร้างภาพยนตร์ ได้ติดต่อกับเคนครั้งแรกเมื่อ 9 ปีก่อน และใช้เวลา 2 ปี ในการถ่ายทำเรื่องราวของเขาเป็นสารคดีเรื่อง The Hermit of Treig (อาจแปลเป็นไทยได้ว่า ฤาษีแห่งทรีก) ให้กับบีบีซี สกอตแลนด์
เคน ซึ่งมาจากดาร์บีเชียร์ เล่าให้ทางรายการฟังว่า เขาเริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 15 ปี เป็นงานก่อสร้างสถานีดับเพลิง
แต่ชีวิตเขาได้เปลี่ยนแปลงไปตอนอายุ 26 ปี เมื่อเขาถูกแก๊งอันธพาลรุมตีหลังออกไปเที่ยวช่วงกลางคืน
เขามีเลือดออกในสมองและหมดสติไปนาน 23 วัน

ที่มาของภาพ, Uruna Productions
"พวกเขาบอกว่า ผมจะไม่ฟื้น พวกเขาบอกว่า ผมจะพูดไม่ได้อีก" เขาเล่า
"พวกเขาบอกว่า ผมจะเดินไม่ได้อีก แต่ผมก็กลับมาเดินได้"
"นั่นคือตอนที่ผมตัดสินใจว่า ผมจะไม่ใช้ชีวิตตามเงื่อนไขของใครนอกจากตัวเอง" เขากล่าว
เคนเริ่มออกเดินทาง และสนใจพื้นที่ที่อยู่ห่างไกล
ในเมืองยูคอนของแคนาดาซึ่งอยู่ติดกับรัฐอะแลสกาของสหรัฐฯ เขาสงสัยว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาเดินออกไปจากถนน "ไปยังที่ที่อยู่ห่างไกล"
นั่นคือสิ่งที่เขาทำ เขาบอกว่า เขาเดินราว 22,000 ไมล์ (ประมาณ 35,400 กม.) ก่อนจะกลับบ้าน
ในช่วงที่เขาจากบ้านไปนั้น พ่อแม่ของเขาได้เสียชีวิตลง โดยที่เขาเพิ่งทราบตอนที่กลับมาถึงบ้าน
"ผมรู้สึกแย่ไปพักใหญ่" เขากล่าว "ผมรู้สึกว่างเปล่า"

ที่มาของภาพ, Ken Smith
เคนเดินท่องเกาะบริเตนไปถึงรันน็อกในสก็อตติช ไฮแลนด์ส แล้วจู่ ๆ ในตอนนั้นเขาก็คิดถึงพ่อแม่ของเขาและเริ่มร้องไห้
"ผมร้องไห้ตลอดทางตอนที่กำลังเดินอยู่" เขาเล่า
"ผมคิดว่า ที่ไหนกันนะที่เป็นที่ที่โดดเดี่ยวที่สุดในอังกฤษ" เคนพูดในภาพยนตร์สารคดี
"ผมเดินทางไปทั่ว ไปอ่าวทุกอ่าว และยอดเขาทุกยอด ที่ไม่มีบ้านคนสร้างอยู่"
"ระยะทางนับร้อย ๆ ไมล์ที่มีแต่ความว่างเปล่า ผมมองข้ามทะเลสาบไปแล้วก็พบป่าแห่งนี้"
เขารู้ว่า เขาได้พบสถานที่ที่เขาต้องการจะพักอาศัยอยู่แล้ว
เคนเล่าว่า นั่นคือจุดที่เขาหยุดร้องไห้ และยุติการร่อนเร่พเนจรของเขาลง
เขาเริ่มสร้างกระท่อมไม้ โดยทดลองใช้ไม้เล็ก ๆ มาทำเป็นแบบก่อน

ที่มาของภาพ, Ken Smith
40 ปีผ่านไป กระท่อมมีเตาเผาไม้ แต่ไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีแก๊สหรือน้ำประปา และแน่นอนว่า ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์
เขาต้องตัดฟืนในป่า แล้วค่อยขนกลับมาที่กระท่อมที่อยู่ห่างไกลนี้
เขาปลูกผักและเก็บเบอร์รีมากินเป็นอาหาร แต่แหล่งอาหารหลักของเขามาจากทะเลสาบ
"ถ้าคุณต้องการเรียนรู้การมีชีวิตอิสระ สิ่งที่คุณต้องทำคือ การเรียนรู้วิธีการจับปลา" เขากล่าว
10 วัน หลังจาก ลิซซี ผู้กำกับภาพยนตร์ ออกไปจากกระท่อมของเขา อันตรายของการอยู่โดดเดี่ยวก็มาถึงตัวเขา เมื่อเคนเผชิญกับภาวะสมองขาดเลือด (stroke) ขณะอยู่นอกบ้านช่วงหิมะตก
เขาใช้อุปกรณ์ระบุตำแหน่งจีพีเอสส่วนตัว ซึ่งเขาได้รับมาไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ในการส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ สัญญาณอัตโนมัติถูกส่งไปที่ศูนย์รับสัญญาณในเมืองฮิวสตัน รัฐเทกซัส ของสหรัฐฯ
ทางศูนย์ได้แจ้งหน่วยงานยามชายฝั่งในสหราชอาณาจักร และเคนก็ได้รับการนำตัวส่งโรงพยาบาลทางอากาศในเมืองฟอร์ต วิลเลียม ซึ่งเขาต้องใช้เวลา 7 สัปดาห์ในการพักฟื้น
เจ้าหน้าที่ทำหน้าที่อย่างเต็มที่เพื่อให้มั่นใจว่า เขาจะกลับไปใช้ชีวิตอย่างอิสระได้ และบรรดาแพทย์ได้พยายามที่จะโน้มน้าวให้เขากลับมาใช้ชีวิตในเมือง ซึ่งเขาจะได้อยู่ในแฟลตและมีเจ้าหน้าที่ดูแล แต่เคนอยากจะกลับไปกระท่อมของเขา

ที่มาของภาพ, Uruna Productions
อย่างไรก็ตาม "การเห็นภาพซ้อน" ที่เขาเผชิญหลังจากเกิดภาวะเส้นเลือดสมอง และการสูญเสียความทรงจำ ทำให้เคนต้องยอมรับความช่วยเหลือมากกว่าตอนก่อนหน้านี้
คนที่ดูแลป่าที่เคนอาศัยอยู่ จึงต้องคอยนำอาหารมาส่งให้เขาทุก ๆ 2-3 สัปดาห์ ซึ่งเขาได้ใช้เงินบำนาญของเขาในการจ่ายค่าอาหารนี้
"ผู้คนตอนนี้ดีกับผมมาก" เคนกล่าว
หนึ่งปีหลังจากที่ได้รับการช่วยชีวิตครั้งแรก เคนต้องถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยทางอากาศอีกครั้ง หลังจากได้รับบาดเจ็บจากกองไม้ที่ถล่มใส่ตัวเขา
แต่เขาบอกว่า เขาไม่กังวลเกี่ยวกับอนาคตของเขา
"เราไม่ได้อยู่บนโลกนี้ตลอดไป" เคนกล่าว
"ผมจะอยู่ที่นี่จนกระทั่งวันสุดท้ายของผมมาถึง"
"ผมเคยเผชิญกับเหตุการณ์หลายอย่าง แต่ดูเหมือนจะรอดชีวิตมาได้ทุกครั้ง"
"ผมคงจะล้มป่วยอีกบางช่วง ผมจะต้องเจอเรื่องบางอย่างที่จะพรากผมไปในสักวันหนึ่ง เช่นเดียวกับที่ทุก ๆ คนเผชิญ"
"แต่ผมหวังว่า ผมจะอยู่ถึง 102 ปี"










