رضا تقی زاده در اسکاتلند

	بلر پس از ده سال زمامداری گوردون براون را به عنوان جانشین خود مورد تایید قرار داده است

پیش از آقای براون در مقام نخست وزیری یک اسکاتلندی دیگر بنام، رمزی مک دانلد از حزب کارگر، در فاصله سالهای 1929 تا 1935 نخست وزیر بریتانیا بوده است.

گوردون، دومین فرزند جان براون کشیش اسکاتلندی، در 21 ماه فوریه سال 1951 در محله "گاوون" کنار رودخانه کلاید در شهر گلاسگو در اسکاتلند، بدنیا آمد.

سه سال بعد پدر او به کلیسائی در کرکالدی -شمال فایف- منتقل شد. کرکالدی زادگاه آدام اسمیث، یکی از بزرگترین اقتصاددان جهان و معمار تجارت آزاد است.

نفوذ فکری پدر

در نمایش مخالفت با نظرگاه های آدام اسمیث و جانبداری از سوسیالیزم، مردم فقر زده محله کرکالدی، تندیسی فراهم کرده و آنرا در مقابل کلیسائی که پدر گوردون در آن مشغول بود نصب کردند.

این تندیس شاید در شکل دادن به افکار سوسیالیستی گوردون جوان کمک کرده باشد؛ اما برای آقای بروان تغییر باورهای سیاسی از سوسیالیزم به سرمایه داری و حمایت از نظرگاههای ادام اسمیث و تجارت آزاد نیازمند یک سفر چهل ساله در مسیر دگراندیشی و تکامل بود.

جان براون، پدر گوردون، شاید بیش از هر کس دیگری در شکل دادن به افکار اولیه سیاسی او موثر بود.

توزیع مجدد و عادلانه ثروت از جمله شعارهائی بود که در کلیسای او تکرار می شد و بر اساس روایتهای تاریخی گوردون نیز تا سالها هر یکشنبه دو بار در کلیسا حاضر بود.

در مدرسه ابتدائی گوردون با فرزندان فقیر معدن کاران و معدودی خانواده های ثروتمند همکلاس بود. از دوستان آن دوران، موری آلدر، همچنان دوست او باقی مانده است. او همان کسی است که قریب چهل سال بعد خبر عقب ماندن گوردون براون در مسابقه با تونی بلر برای رهبری حزب کارگر را بگوش او رساند.

عشق به فوتبال

شکست سنگین 9-3 تیم فوتبال اسکاتلند از انگلیس در سال 1961 گوردون را به این فکر تشویق کرد که یک فوتبالیست حرفه ای بشود. از آن زمان، و علی رغم شکل گرفتن عشق بزرگتری در زندگی او- سیاست - پیوند های ورزشی در وجودش باقی ماند.

شش ماه قبل از ورود به دانشگاه طی یک مسابقه راگبی گورون به زمین خورد و برای مدت کوتاهی چشمانش تیره شد ولی شاید به دلیل درونگرائی شخصیتیش، به پزشکی رجوع نکرد. در اولین سال دانشجوئی و هنگام سرزدن یک توپ حین بازی فوتبال عارضه چشم دوباره بروز کرد. سر انجام بعد از چهار عمل جراحی که طی اولین مرحله آن گوردون جوان و طالب قدرت بمدت شش ماه در یک اتاق تاریک بستری شد، قدرت بینائی چشم راست او از دست رفت.

پرهیز از مقابله

نگرانی از شکست در مراحل مقدماتی برای انتخاب نامزدهای حزبی و انتظار طولانی برای دست یافتن به یک حوزه امن انتخاباتی دست گوردون براون را از رسیدن به یک کرسی پارلمانی دروست مینیستر تا سال 1983 کوتاه نگاه داشت.

پس از دست دادن سه شانس شرکت درانتخابات از حوزه های مختلف منجمله گلاسگو و شهر کوچک همیلتون، گوردون براون سرانجام طی انتخابات عمومی ماه مارس سال 1979 بعنوان کاندیدای حزب کارگر از حوزه ادینبورگ (پایتخت اسکاتلند) به مبارزه پرداخت ولی از نامزد حزب محافظه کار- مایکل انکروم - با فاصله 2400 رای شکست خورد. او بعدها اولین شکست انتخاباتی اش را "خردکننده" خواند.

سرانجام طی انتخابات عمومی ماه ژوئن سال 1983 با وجود شکست حزب کارگر تحت رهبری مایکل فوت که ملی کردن کارخانجات و رویکردن به شعارهای قدیمی سوسیالیزم را تبلیغ می کرد، گوردون براون با بدست آوردن 51.5 در صد مجموع آرا از حوزه کرکالدی در شمال اسکاتلند به پارلمان بریتانیا راه یافت.

تفکر سیاسی

گوردون براون با فاصله گرفتن از جریانهای چپ افراطی دهه هفتاد در درون حزب کارگر و حمایت از اصلاح سیاسی در اسکاتلند بجای استقلال و جدائی از انگلیس، در کنار دانلد دوائر و جان اسمیث از پایه گذاران نوسازی در درون حزب کارگر و بخصوص شاخه اسکاتلندی آن محسوب می شود.

آقای براون از جمله سیاستمداران روشنفکر و عملگرا تاریخ معاصر بریتانیا بشمار می رود. پاره ای از همکاران ناموافق او در حزب کارگر منجمله آقای کلارک وزیر سابق آموزش او را به اعمال کنترل استالینی در دولت متهم کرده اند.

در صف حزب مخالف نیز مایکل پورتیلو، وزیر دفاع پیشین در دولت محافظه کار، در ماه مه سال گذشته طی مقاله ای در روزنامه "ساندی تایمز" او را به حفظ تمایلات چپ متهم و در مقام نخست وزیری احتمالی بریتانیا خطرناک خواند.

درحیطه روابط خارجی انتظار می رود آقای براون ضمن حمایت از پیوندهای بریتانیا با ایالات متحده آمریکا، روابط اروپائی قویتری را از از نخست وزیر کنونی دنبال کند. علیرغم اعلام حمایت از برنامه های روابط خارجی دولت کنونی منجمله حمایت از جنگ عراق، باید انتظار داشت که سرعت کاهش تعهدهای نظامی بریتانیا در عراق پس از روی کار آمدن گوردون براون افزایش یابد.

دوستی و رقابت با بلر

دربدو ورود به پارلمان، گوردون براون با تونی بلر نماینده جوان دیگری که طی همان انتخابات از حزب کارگر به مجلس راه یافته بود هم اتاق شد.

شریک شدن در یک اتاق کار کوچک، آغاز دوستی و همکاری دراز مدت آنها بود. به روی کار آمدن نیل کینوک بجای مایکل فوت بعنوان رهبر جدید حزب کارگر زمینه لازم برای ترقی سریع سیاسی بلر و بروان را فراهم ساخت.

پس ازتحمل سومین شکست انتخاباتی حزب کارگراز محافظه کاران ودر سال 1992 و متعاقبا کنار رفتن نیل کینوک از رهبری حزب، موقعیت براون مستحکم تر از پیش شد. رهبراسکاتلندی تازه حزب کارگر- جان اسمیث - به عقاید روشنفکرانه و تجدد خواه بر اون احترام می گذاشت و او را از همکاران نزدیک خود می شمرد. در عین حال جان اسمیث براون را در مقایسه با بلر فاقد جاذبه های کافی برای رهبری آینده حزب و کشور می شمرد.

پس از مرگ نا بهنگام جان اسمیت در 12 ماه می سال 1994 گوردون براون که پست وزیر خزانه داری سایه را عهده دار بود، بار دیگر در شرایط مسابقه مستقیم برای انتخاب شدن قرارگرفت. اینبار مقام رهبری حزب کارگر و نخست وزیری آینده بریتانیا مطرح بود- جایگاهی که گوردون براون از کودکی آرزوی رسیدن به آنرا در دل حفظ کرده بود.

علیرغم پیش بینی های اولیه دایر بر جلو بودن براون از بلر در آن رویاروئی، رهبری حزب کارگر پس از کنار رفتن گوردون براون از رقابت مقدماتی سر انجام به تونی بلر رسید و گوردون بروان ناگزیر به ایفای نقش درجه دو در مقایسه با نخست وزیر در اداره کشور رضایت داد.

طی ده سال گذشته گوردون براون در منصب وزیر خزانه داری بریتانیا بگفته تونی بلر موفق ترین وزیر خزانه داری تاریخ معاصر آن کشور بوده است.

از روز 27 ماه ژوئیه گوردون جیمز براون فرصت خواهد یافت با رسیدن به آرزوی دیرینه خود و در مقام شماره یک اجرائی هدایت کشور را بدست گیرد. پیروزی اوو حزب کارگر در انتخابات عمومی آینده بریتانیا هدفی است که گوردون براون از لحظه ورود به خانه شماره 10 خیابان داونینگ رسیدن به آن را سرلوحه برنامه های دولت خود قرار خواهد داد.