تونی بلر و همفکرانش عنوان "حزب کارگر نو" را برای حزبش برگزید و در انتخابات عمومی سال 1997 پیروزی چشمگیری کسب کرد

تونی بلر در بدو امر از این که یک سوسیالیست خوانده شود خوشحال بود ولی مخالف گروه های چپ افراطی حزب کارگر بود که به اعتقاد او حزبی در داخل حزب تشکیل داده بودند.

آقای بلر اعتقاد داشت که رای دهندگان طبقه متوسط و طبقه کارگر، دارای منافع مشترکی هستند. این فلسفه بعدها "راه سوم" خوانده شد.

یکی از متحدین وی گوردون براون یک نماینده دیگر جاه طلب و جوان پارلمان بریتانیا بود، دو متحدی که بعدها به رقابت با یکدیگر برخاستند.

مرگ جان اسمیت، رهبر حزب کارگر در سال 1994، سبب شد که کیفیت دوستی تونی بلر و گوردون براون، یک شبه تغییر کند.

خیلی زود روشن شد که تونی بلر در مقایسه با گوردون براون، شانس بیشتری برای رهبری حزب کارگر دارد. به همین جهت گوردون براون از کاندیدا شدن برای رهبری حزب کارگر منصرف شد تا راه برای رقیبش که از محبوبیت بیشتری برخوردار بود باز شود.

تردیدی نیست که تونی بلر موجب تغییرات رادیکالی در بریتانیا شد اگرچه حتی به اذعان خودش این تغییرات کافی نبوده است ... ولی در آینده از تونی بلر در ارتباط با اتفاقاتی که در خارج از بریتانیا افتاده به مراتب بیشتر یاد خواهد شد تا به خاطر موفقیت هایش در داخل بریتانیا

تونی بلر اصلاحات در حزب کارگر را شروع کرد و با حذف بخش های اساسی قانون اساسی سوسیالیستی قدیمی حزب، به رویارویی با جناح چپ حزب پرداخت.

شروع دوره نخست وزیری

تونی بلر با کمک گروهی از متحدین سرسخت خود صفت "حزب کارگر نو" را برای حزبش برگزید و توانست در انتخابات عمومی سال 1997 به پیروزی گسترده ای نایل شود.

در ابتدای دوره نخست وزیری، آقای بلر هزینه ها را کاهش داد ولی بسیاری از مالیات ها تغییر نکرده باقی ماندند.

پس از دو سال، تونی بلر سرمایه گذاری در بهداشت و آموزش و پرورش را به مقدار قابل توجهی افزایش داد. سرمایه گذاری در این زمینه ها به دلیل یک اقتصاد قوی و مالیاتی که منتقدین آنرا مالیات پنهانی می خواندند امکان پذیر شده بود.

اما بزرگترین دست آورد آقای بلر در سال های اول دوره نخست وزیری اش یک جا گرد آوردن احزاب مخالف در ایرلند شمالی بود.

برای آقای بلر، برقراری روابط نزدیک تر با آمریکا، در سیاست خارجی از اولویت برخوردار بود.

روابط با آمریکا

	بسیاری از بریتانیایی ها از روابط نزدیک تونی بلر با جورج بوش خوشحال نبودند

تونی بلر و بیل کلینتون رئیس جمهور سابق آمریکا رابطه بسیار نزدیکی برقرار کردند. تحکیم بیشتر این روابط در سال 1999 یعنی هنگامی بود که نیروهای پیمان ناتو بدون حمایت سازمان ملل متحد، به صربستان حمله کردند.

آقای بلر این حمله را بر اساس ملاحظات بشردوستانه موجه خواند.

در یازدهم سپتامبر سال 2001 حملات به نیویورک و واشنگتن رخ داد . در ظرف چند ساعت تونی بلر در واکنش به این حادثه چنین گفت:

" تروریسم جمعی، یک بلای تازه جهان امروز است. عاملین آن متعصبینی هستند که در برابر حرمت جان افراد بشر، کاملا بی تفاوتند. کشورهایی که مطابق اصول دموکراسی اداره می شوند باید برای جنگ با این بلیه و محو آن از کره زمین به اتفاق مبارزه کنند."

نظر آقای بلر در مورد تسلیحات مخرب جمعی و کشورهای شروری که جهان را تهدید می کنند با نظر جورج بوش رئیس جمهور وقت آمریکا همخوانی زیادی داشت، اگرچه از نظر ایدئولوژی جورج بوش نقطه مقابل تونی بلر بود.

این دو رهبر توانستند ائتلاف سنتی بریتانیا با آمریکا را به سطح تازه ای برسانند.

اشغال افغانستان در سال 2001 سبب تشویق کسانی شد که می خواستند اقدامات مشابهی در سایر نقاط منطقه صورت گیرد.

تغییر رژیم، بهیچوجه در دستور کار تونی بلر قرار نداشت ولی ائتلاف وی با جورج بوش او را در مسیری قرار داده بود که برگشت از آن دشوار بود.

آنها می خواهند این موضوع را باور کنیم که برخلاف سوابق و برخلاف اطلاعات ما، او (صدام حسین) به طور یک جانبه تمام سلاح های خود (تسلیحات مخرب جمعی) را از بین برده است. من می گویم یک چنین ادعایی عجیب و بی معنی است تونی بلر، پیش از حمله به عراق

جنگ عراق

هنگامی که جورج بوش در صدد حمله به عراق برآمد تونی بلر برای متقاعد کردن حزب خود به این که این نبرد، ارزش جنگیدن را دارد با مشکل روبرو شد.

صدها هزار نفر در بریتانیا در تظاهرات ضد جنگ شرکت کردند . آقای بلر تمام کوشش خود را برای متقاعد کردن نمایندگان پارلمان به لزوم مداخله در عراق به کار برد و در پارلمان بریتانیا چنین گفت:

" آنها می خواهند این موضوع را باور کنیم که برخلاف سوابق و برخلاف اطلاعات ما، او ( صدام حسین) به طور یک جانبه تمام سلاح های خود( تسلیحات مخرب جمعی) را از بین برده است. من می گویم یک چنین ادعایی عجیب و بی معنی است. اکنون وقت تردید نیست. ما باید برای نشان دادن آنچه آنرا درست می دانیم سرسختی نشان دهیم ما باید نشان دهیم که با ظلم و دیکتاتوری ها و تروریست ها، که شیوه زندگی ما را به مخاطره می اندازند مقابله خواهیم کرد ."

ولی هیچگونه سلاح مخرب جمعی در عراق یافت نشد و آقای بلر با این اتهامات روبرو شد که از اطلاعات، سوءاستفاده کرده و دروغ گفته است.

	در مخالفت با جنگ عراق، تظاهرات گسترده ای در بسیاری از نقاط جهان برگزار شد

اگرچه نتیجه چندین فقره تحقیقات در این باره، به نفع تونی بلر بود، مخالفین او قانع نشدند ولی آقای بلر همچنان بر موجه بودن اقداماتش پافشاری می کرد.

هنگامی که دیوید کلی، دانشمندی که برای دولت بریتانیا کار می کرد خودکشی کرد، آقای بلر با مشکلات بیشتری در ارتباط با جنگ عراق روبرو شد. خودکشی دیوید کلی پس از آن بود که فاش شد او عامل درز اطلاعاتی بوده که موجه بودن جنگ عراق را زیر سئوال برده بود.

دو رشته تحقیقات رسمی، دولت را از ارتکاب هرگونه کار خلافی تبرئه کرد ولی تونی بلر همچنان با این ادعاها روبرو بود که در مورد خطر عراق، مردم را گمراه کرده است.

سیاست داخلی تونی بلر

هنگامی که تونی بلر درماه مه سال 1997 وارد دفتر نخست وزیری بریتانیا شد پیامش روشن بود، این که میلیون ها نفری که به او رای داده بودند به خواسته هایشان خواهند رسید.

برخی از تغییراتی که تونی بلر قول آن را داده بود در همان روزهای اول نخست وزیری او صورت گرفت . دادن اختیار تعیین نرخ بهره به بانک مرکزی انگلیس یکی از این تغییرات بود.

برخی از تغییراتی که تونی بلر قول آن را داده بود در همان روزهای اول نخست وزیری او صورت گرفت . دادن اختیار تعیین نرخ بهره به بانک مرکزی انگلیس یکی از این تغییرات بود

از دیگر تغییرات این بود که اسکاتلند صاحب پارلمان و ویلز صاحب مجلس محلی خودش شد.

تونی بلر همچنین در صدد سرو سامان دادن وضعیت مدارس بریتانیا برآمد ولی برخی از اعضای حزب کارگر با برنامه های او برای امتحانات بیشتر از دانش آموزان، مدارس ویژه بیشتر و توجه به مدارس حرفه ای موافق نبودند.

واکنش به برنامه آقای بلر برای اصلاحات در ارائه خدمات پزشکی نیز متفاوت بود. مقدار زیادی از پول خزانه دولت صرف این اصلاحات شد ولی سرمایه گذاری های خصوصی نیز صورت گرفت.

پس از آنکه تونی بلر در سال 2001 با پیروزی گسترده ای دوره دوم نخست وزیری خود را شروع کرد تحت فشار قرار گرفت که از قدرت و اختیارات پارلمانی خود برای اجرای برنامه های رادیکال تر استفاده کند.

ولی حملات یازدهم سپتامبر سبب شد که توجهات از سیاست داخلی به مسائل جهانی معطوف شود و بقیه دوره نخست وزیری آقای بلر تحت الشعاع این مسئله قرار گیرد.

	صبر گوردون براون برای جانشینی تونی بلر تمام شده بود

لطمه سیاسی جنگ عراق برای تونی بلر بسیار زیاد بود و تمام مشاوران بلندپایه حزب کارگر به این نتیجه رسیدند که باید برای جلب مجدد اعتماد مردم تلاش کنند.

پیروزی آقای بلر برای سومین بار متوالی در انتخابات، از برخی جهات نشان دهنده نارضایتی از او هم بود. استقبال مردم از این انتخابات بسیار کم بود و اکثریت پارلمانی حزب کارگر، کاهش فاحشی یافت.

طولی نکشید که دولت آقای بلر با بحران دیگری روبرو شد. در تاریخ 7 ژوئیه 2005 در اثر حملات تروریستی به شبکه حمل و نقل لندن، 52 نفر کشته شدند.

این حمله فرصت دیگری به آقای بلر داد که همکاری نزدیک خود با آمریکا را توجیه کرده و آنرا برای مبارزه با تروریسم ضروری بداند.

پایان کار

ولی در سال 2005 این موضوع روشن شده بود که آقای بلر در حال از دست دادن محبوبیتش در میان مردم بریتانیا است.

کارنامه خدمت او به عنوان نخست وزیر بریتانیا تحت الشعاع جنگ عراق قرار گرفته است و حتی برامیدواری های خود او به تغییر دادن سیاست های بریتانیا برای یک نسل، سایه انداخته است

حتی با وجود پیروزی آقای بلر، برای سومین دوره متوالی در انتخابات، بسیاری او را یک نقطه ضعف انتخاباتی، برای حزب کارگر می دانستند و شاید پایان کار آن نبود که آقای بلر می خواست.

بسیاری ناظران سرخوردگی گوردون براون، رقیب دیرینه وی را که صبرش برای احراز پست نخست وزیری تمام شده بود، یکی از علل این وضعیت در ماه های آخر کار آقای بلر می دانند.

تونی بلر سیاستمداری بود که قادر به مجاب کردن و متقاعد کردن مردم بود و می توانست با عزم و جزم و بسیاری مواقع بدون رعایت نظر مشاورانش، آنچه را که صحیح می داند انجام دهد. خود در مورد ده سالی که اداره بریتانیا را عهده دار بوده می گوید:

" من سعی می کنم به نحو احسن کار کنم. من تلاش کرده ام که در طی ده سال گذشته به بهترین وجه کار کنم. من نمی گویم که همیشه همه چیز درست از کار درآمده . البته که اینطور نبوده و در این مدت اشتباهاتی صورت گرفته . ولی حقیقتا وقتی من به ده سال گذشته ام نگاه می کنم، می بینم که کارهای خوب زیادی نیز انجام شده ."

ولی کارنامه خدمت او به عنوان نخست وزیر بریتانیا تحت الشعاع جنگ عراق قرار گرفته است و حتی برامیدواری های خود او به تغییر دادن سیاست های بریتانیا برای یک نسل، سایه انداخته است.

تردیدی نیست که تونی بلر موجب تغییرات رادیکالی در بریتانیا شد اگرچه حتی به اذعان خودش این تغییرات کافی نبوده است. او از قدرت بسیار زیاد پارلمانی برخوردار بود و در برقراری رابطه با مخاطب بسیار تبحر داشت. ولی در آینده از تونی بلر در ارتباط با اتفاقاتی که در خارج از بریتانیا افتاده به مراتب بیشتر یاد خواهد شد تا به خاطر موفقیت هایش در داخل بریتانیا.