محمد منظر پور

	بحث درباره واقعيت هولوکاست و ابعاد آن، تنها بحثی تاريخی و علمی نيست و با حساسيت های سياسی بسياری همراه است

به نظر می رسد دو رويداد در طرح مجدد اين موضوع در افکار عمومی موثر بوده است: افسانه خواندن آن توسط محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری ايران و محاکمه ديويد اروين، استاد انگليسی تاريخ در اتريش به خاطر زير سوال بردن آن در يک سخنرانی.

اختلاف نظر پيرامون جنبه های مختلف مصائبی که در جريان جنگ جهاني دوم بر يهوديان اروپايی رفته، به ماه های اخير محدود نمی شود و سابقه آن به سال های اوليه پس از پايان جنگ باز می گردد.

در اين بين، برخی از اصلاحات در تئوری های احراز شده علمی صورت گرفته و برخی ابهامات نيز منحصرا توسط چهره های غير علمی احزاب راست افراطی در اروپا و آمريکا طرح شده که اصولا به لحاظ ماهيت سياسی و غير مستند، اساسا خارج از دايره اين گروه ها بازتاب چندانی نداشته است.

گزارش راديويی در همين زمينه- بخش اول

بخش دوم همين گزارش- کليک کنيد

اما در اين ميان، بخش هايی از قرائت رسمی و پذيرفته شده ماجرای قتل عام يهوديان که از آن با نام هولوکاست نام برده می شود، توسط تعدادی از مورخين و پژوهشگران جدی تر نيز به چالش کشيده شده است.

اين گروه که خود را تجديدنظر طلبان می نامند مدعی اند که رويکردشان صرفا ً جنبه علمی دارد و با هيچ هدف سياسی پيوند نخورده است؛ هر چند منتقدان اين رويکرد ادعای آنها را رد می کنند.

علاوه بر ديويد ايروين و روژه گارودی، از بين گروه تجديد نظر طلب مي توان به افرادي چون يوزف گينزبرگ، (Joseph Ginsberg) نويسنده يهودی ضد صهيونيست، دون کريستی (Dougn Christie) حقوقدان و فعال حقوق مدنی در کانادا و روبرت فائريسون( Robert Faurisson) استاد سابق دانشگاه ليون فرانسه نيز اشاره کرد.

اما اين گروه نسبت به بسياری از جنبه های ماجرای هولوکاست با نگاه غالب مورخين اتفاق نظر دارند.

مايکل سانتومارو، سردبير انتشارات کستل هيل(Castle Hill) در آمريکا و از مدافعان تز تجديد نظر طلبی در واقعه هولوکاست می گويد:"ما روی دادن وقايعی چون اخراج يهوديان و پاکسازی نژادی را تاييد می کنيم و تصديق می کنيم که يهوديان به عنوان دشمنان حکومت تلقی می شدند و در اردوگاه های کار اجباری نگهداری می شدند."

به گفته وی، با آنکه هيچ کس در اين زمينه ها اختلاف نظر ندارد، اما بين تجديد نظرطلبان و مورخين متعارف سه اختلاف مشخص وجود دارد.

آقای سانتومارو می گويد گروه اول اعتقاد دارد که هيچ نوع دستور حکومتی برای قتل و يا اعدام يهوديان در دايره حکومت حزب نازی وجود نداشت. تجديد نظر طلبان اعتقاد دارند که اکثر قربانيان يهودی جنگ در اثر بيماری هايی از قبيل تيفوس در اردوگاه هاب کار اجبارب جانشان را از دست دادند.

	موضوع وجود اتاق های گاز در برخی از اردوگاه های کار اجباری برای قتل عام يهوديان از اصلی ترين نقاط اختلاف مورخين متعارف و تجديد نظر طلبان محسوب می شود

وی می گويد:"البته ما اذعان داريم که شمار زيادی بالغ بر صدها هزار يهودی در جبهه شرقی نبرد قتل عام شدند. اما برخی از اين قربانيان مبارزان پارتيزانی بودند. ما در عين حال انکار نمی کنيم که زنان و کودکان و مردان بی گناه نيز در اين جبهه قصابی شدند، اما در خصوص شمار نهايی کل قربانيان يهودی با مورخين متعارف اختلاف نظرهای عمده ای داريم."

سردبير انتشارات کستل هيل می افزايد محور سوم اختلافات، بحث وجود اتاق های ويژه گاز برای قتل گروهی از بازداشت شدگان در اردوگاه های کار اجباری است که تجديد نظر طلبان آن را زير سوال می برند.

در سوی ديگر اين مجادله نظری، اکثريت مورخين و پژوهشگران تاريخ ايستاده اند که اساسا نوع نگاه تجديد نظر طلبان به موضوع و ابهامات طرح شده توسط آنان را مردود می شمارند.

عباس ميلانی، استاد تاريخ در دانشگاه استنفرد آمريکا که سال ها تاريخ حزب ناسيونال سوسياليست آلمان را تدريس کرده، می گويد که هولوکاست واقعيت دارد و اختلاف بر سر آمار نبايد اصل اين ماجرا را تحت الشعاع قرار دهد.

اما يورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئيسی که اکنون در مسکو در تبعيد به سر می برد، سوالات طرح شده توسط تجديد نظر طلبان را نکات فرعی و بی اهميتی نمی داند.

او می گويد: موضوع اتاق های گاز يک موضع محوری است. بدون اتاق های گاز ويژه قتل عام، اصل وجود اردوگاه های کشتار جمعی و قتل عام سازمان يافته رد می شود.

به گفته يورگن گراف از طرف ديگر، آمار قربانيان نيز بسيار حائز اهميت است. هر مورخ صادق بايد از مستند بودن حرفش اطمينان داشته باشد. مورخی که به دقت اهميت ندهد، يک پژوهشگر علمی محسوب نمی شود و در حد يک مبلغ سياسی تنزل می يابد.

وی می گويد:"ما اعتقاد داريم حدود يک ميليون يهودی در طول جنگ به قتل رسيده اند، اما گروه ديگر اين رقم را شش ميليون بر آورد می کند که اين اختلاف عظيمی است."

اما عباس ميلانی می گويد در قرائت غالب و رايج تاريخی، شمار قربانيان هولوکاست، بر مدارک به گفته وی متقن و بسيار دقيق طرح شده در دادگاه نورنبرگ استوار است.

اين در حالی است که تجديد نظر طلبان، اصالت اسناد طرح شده يا منتشر شده در دادگاه نورنبرگ را نيز زير سوال می برند.

در سال 1990، پروفسور يهودا باوور از دانشگاه عبری اسرائيل که از مورخين شاخص قتل عام يهوديان شناخته می شود و و شاموئل کراکوفسکی، مدير آرشيو مرکز هولوکاست "يادواشام" (Yad Vashem) اسرائيل اعلام کردند که داستان تهيه صابون از اجساد يهوديان توسط آلمان نازی واقعيت نداشته است.

تجديد نظر طلبانی مانند يورگن گراف، اين امر را دليل ديگری بر ضرورت بازبينی ساير جنبه های هولوکاست می دانند.

آقای گراف می گويد:"شما البته می توانيد بگوييد که داستان تهيه صابون از يهوديان يک موضوع جزيی است و من اين موضوع را رد نمی کنم. از طرف ديگر، تعداد زيادی از شهود به درستی اين داستان بی پايه شهادت داده بودند."

وی می افزايد:"در رابطه با وجود اتاق های گاز برای قتل عام يهوديان نيز ماجرا به همين نحو است، يعنی تمام داستان بر شهادت افراد مبتنی شده است. به طور کلی گزارش شاهدان عينی نسبت به مدارکی که از روش های علمی به دست آمده باشد، اعتبار بسيار کمتری دارد."

بی شک، موضوع وجود اتاق های گاز در برخی از اردوگاه های کار اجباری برای قتل عام يهوديان از اصلی ترين نقاط اختلاف مورخين متعارف و تجديد نظر طلبان محسوب می شود.