محمد منظر پور

	امروز بحث در خصوص هولوکاست ديگر يک مباحثه صرفا تاريخی محسوب نمی شود و به يکی از حساسيت های اصلی بسياری از دولت های غربی تبديل شده است

در حال حاضر، چهار نفر به اين جرم در اروپا زندانی هستند. شاخص ترين چهره های اين گروه عبارتند از ارنست زوندل که از سال 2003 به اتهام بی حرمتی به درگذشتگان در آلمان زندانی است و ديويد ايروين، مورخ بريتانيايی که نوزدهم فوريه در اتريش به جرم انکار هولوکاست به سه سال زندان محکوم شد.

در سايت های اينترنتی و نوشته های بسياری از سازمان های راست افراطی و مبلغان تبعيض نژادی در اروپا و آمريکا، به نحو گسترده ای به مقالات و تحقيقات تجديد نظر طلبان اشاره شده، اما خود اين افراد منکر هر نوع نگاه نژاد پرستانه هستند و مدعی اند که رويکردشان منحصرا علمی و مستند است.

مورخين تجديد نظرطلب برای اين شواهد توجيهات ديگری نيز دارند. يورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئيسی تاکيدمی کند که قطعا شواهدی مبنی بر وجود سيانور در اتاق های گاز وجود دارد، ولی تمام اين اتاق های گاز منحصرا برای شپش زدايی مورد استفاده قرار می گرفته اند و اين امر حتی از سوی مورخين متعارف نيز رد نمی شود.

گزارش راديويی در همين زمينه- بخش دوم

بخش اول همين گزارش- کليک کنيد

آقای گراف می گويد:"اما هيچ نشانه ای از سيانور در ديوارهای اتاق هايی که بر اساس ادعا، برای قتل جمعی يهوديان استفاده می شده يافت نشده و اين موضوع در تحقيقات گرمر رودلف به نحو مستندی اثبات شده است."

به گفته وی، در خصوص ارائه خدمات درمانی به بازداشت شدگان در اردوگاه آشويتز، اسناد و مدارک فراوانی وجود دارد. صدها سند رسمی نشان می دهد که زندانيان بيمار، اعم از يهودی و غير يهودی درمان می شدند و در مواردی نيز تحت عمل جراحی قرار می گرفتند.

	در ده کشور اروپايی، از جمله آلمان، اتريش، فرانسه، لهستان، بلژيک، سوئيس و رومانی شبهه افکنی در خصوص هولوکاست جرم محسوب می شود

يورگن گراف می افزايد:" چنين امری نشان می دهد که آلمان ها تلاش می کردند زندانيان را از بيماری نجات دهند. شايد اين اقدامات تنها با هدف اقتصادی صورت می گرفته، ما انگيزه آنها را نمی دانيم اما اين مدارک مستند هستند؛ حال مورخين متعارف چگونه می توانند اين مدارک را با سياست قتل عام يهوديان توجيه کنند؟"

ظاهرا در اين بحث، دو طرف تنها اعتبار پژوهشگران خودشان را به رسميت می شناسند. با وجود اين، اکثر پژوهش های منتشر شده بر وجود چنين اتاق هايی دلالت می کند.

با اين حال، تجديد نظر طلبان، اتهام ديگری را طرح می کنند که می تواند تبعات بسيار عميق تری برای قدرت های پيروز در جنگ دوم جهانی به همراه داشته باشد.

وينستون چرچيل، نخست وزير وقت بريتانيا خاطرات خود از جنگ جهاني دوم را در شش جلد به طور مفصل نگاشته است.

دوايت آيزنهاور، رييس جمهوری وقت ايالات متحده آمريکا نيز خاطرات خود از ايام جنگ را با ذکر جزئيات منتشر کرده، اما در هيچ يک از اين دو اثر، هيچ اشاره ای به وجود اتاق های گاز نشده است.

تجديد نظر طلبان استدلال می کنند که عدم اشاره به اين موضوع توسط رهبران متفقين غربی، از عدم وجود چنين اتاق هايی حکايت می کند.

عباس ميلاني که به وقوع هولوکاست اعتقاد دارد، اين موضوع را يک معمای حل نشده جنگ جهانی دوم می داند و می گويد اين احتمال وجود دارد که سران متفقين از اين مساله آگاه بوده اند، ولی نسبت به آن بی توجهی کرده اند؛ هر چند اين موضوع خود می تواند اتهامات جدی تری را متوجه آنان کند.

صرف نظر از مباحث علمی و پژوهشی که تقريبا از زمان پايان جنگ جهانی دوم جريان داشته و قطعا ادامه خواهد يافت، واقعيت اين است که امروز بحث در خصوص هولوکاست ديگر يک مباحثه صرفا تاريخی محسوب نمی شود و به يکی از حساسيت های اصلی بسياری از دولت های غربی تبديل شده است.

در ده کشور اروپايی، از جمله آلمان، اتريش، فرانسه، لهستان، بلژيک، سوئيس و رومانی شبهه افکنی در خصوص هولوکاست جرم محسوب می شود.

از طرف ديگر، زير سوال بردن هولوکاست که در گذشته عموما به محافل معدود راست گرايان افراطی در اروپا و آمريکا محدود بود، اکنون به عرصه سخن برخی دولتمردان جهان اسلام نيز راه يافته است.

در چنين فضای احساسی و تعصب آميزی، امکان بحث منصفانه و علمی در خصوص قتل عام يهوديان و ساير قربانيان جنگ جهانی دوم بعيد به نظر مي رسد.