پل رينکون گزارشگر علمی سايت خبری بی بی سی

	اين بقايا از جمله شامل استخوان های دست، پا و همچنين يک استخوان ران است

کشف بقايای اين موجود کهن به دانشمندان کمک کرده است شکاف هايی بزرگ در مرحله ای مهم از تکامل انسان را پر کنند.

پروفسور تيم وايت از دانشگاه کاليفرنيا در برکلی و همکارانش اين گنجينه فسيلی را در منطقه "اواش ميانی" در اتيوپی کشف کرده اند.

آنها اين يافته ها را که می گويند به گونه ای به نام "آسترالوپيتکوس آنامنسيس" (Australopithecus anamensis) تعلق دارند در نشريه "نيچر" تشريح کرده اند.

آسترالوپيتکوس يک نوع اصلی کهن از موجودات انسان نما يا همان هومينيدهاست.

عموما تصور می شود که نوع ما انسانها، هومو، از اين گروه تکامل يافته باشد. بنابراين رابطه آسترالوپيتکوس با هومينيدهای دو پای حتی قديمی تر، برای درک سرمنشاء پيدايش ما انسان ها اهميت اساسی دارد.

وقتی دانشمندان بقايای 1/4 (چهار و يک دهم) ميليون ساله آنامنسيس را در کنار فسيل های يافته شده در همان ناحيه کلی از اتيوپی قرار می دهند، به اين نتيجه می رسند که اين نمونه ها ظاهرا سير تکامل ميان گونه های قديمی تر و جديدتر را کامل می کند.

تيم وايت به سايت خبری بی بی سی گفت: "نکته با اهميت در مورد اين سلسله اتيوپيايی اين است که آنامنسيس بين هومينيدها قديم تر و اخيرتر جای گرفته است."

انسان ميانی

اين يافته شکاف ميان يک گونه کهنتر به نام آرديپيتکوس راميدوس با قدمت 4/4 ميليون سال و گونه های تازه تر موسوم به آسترالوپيتکوس آفارنسيس که در حدود 4/3 ميليون قبل در اواش ميانی می زيستند را پر می کند.

	منطقه اواش ميانی در اتيوپی محل کشف بسياری از بقايای مهم فسيلی است

آسترالوپيتکوس آنامنسيس نقش واسطه را ميان اين دو بازی می کند؛ نه فقط از لحاظ ترتيب زمانی بلکه همچنين به لحاظ آناتومی.

گونه آنامنسيس برای دانشمندان تازگی ندارد، اما محققان می گويند که "اين اولين بار است که نشان داده می شود اين سه گونه به ترتيب زمانی و در يک مکان، يکی پس از ديگری ظاهر می شوند."

يک توضيح ممکن برای اين کشف اين است که يک گونه به سادگی به گونه ديگر تکامل يافته است.

يک احتمال ديگر اين است که آسترالوپيتکوس ابتدا به عنوان انشعاب فرعی آرديپيتکوس ظهور کرد. براساس اين نظر، گونه مادر برای مدتی در کنار گونه دختر می زيسته تا اينکه منقرض شده است.

اما هيچ نشانه ای مبنی بر اينکه اين سه گونه همزمان در اتيوپی زيسته باشند يافت نشده است.

شکافی که هنوز باز است

تيم وايت توضيح داد: "فکر می کنم بتوان بدون اغراق استدلال کرد که شواهد ضمنی استوار بر جغرافيا و زيستگاه، نشانگر تکامل يکی از گونه ها به ديگری است و آنچه ما اينجا ناظر آن هستيم همانا شکل گرفتن مرحله دوم تکامل انسان يعنی پيدايش آسترالوپيتکوس است."

	اين نمونه ها ظاهرا سير تکامل ميان گونه های قديمی تر و جديدتر را کامل می کند

کشفيات تازه تا حدودی شکاف ميان آرديپيتکوس و آسترالوپيتکوس را پر می کنند اما نه به طور کامل.

پروفسور وايت گفت: "شکاف کاملا پر نمی شود؛ يک شکاف بزرگ پر شده اما دو شکاف کوچکتر ايجاد شده است."

"ما اکنون شکافی ميان 4/4 ميليون سال قبل و 1/4 ميليون سال را پيش چشم داريم. اين يعنی 300 هزار سال؛ که با مقياس های انسانی زمانی بس طولانی است، اما نه در مقياس های زمين شناسی."

اين فسيل ها متعلق به حداقل 8 موجود بوده است و شامل بزرگترين دندان نيش متعلق به يک هومينيد، قديمتی ترين استخوان ران شناخته شده از آسترالوپيتکوس و همچنين استخوان های دست و پا از اين موجود است.