دويدن از جمله باعث بلند شدن پاها شده است

محققان آمريکايی می گويند که انسان دوی مقاومت را در حدود دو ميليون سال قبل در جستجوی شکار آغاز کرد که بر نحوه شکل گرفتن اندام او اثر گذاشته است.

مطالعه تازه که در نشريه "نيچر" منتشر شده است می گويد که شکل گرفتن باسن های بزرگ، توازن سر و پاهای بلند در جريان روند تکامل، به انسان در جمع آوری آذوقه کمک کرده است.

پروفسور دنيس برامبل، از دانشگاه يوتا و پروفسور دانيل ليبرمن از دانشگاه هاروارد در مقاله خود نوشتند که انسان های اوليه احتمالا مجبور به دويدن در فواصل طولانی برای تعقيب شکار يا جمع آوری لاشه حيوانات در دشت های آفريقا بوده اند.

اين دانشمندان می گويند انسان بدون دويدن و تکامل ناشی از آن، همچنان دارای پاهای کوتاه، سر کوچکتر و حالت خميده می بود.

درحالی که انسان ها در مقايسه با بسياری از حيوانات دونده های سريعی نيستند، اما در مسافت های طولانی دونده های خوبی به حساب می آيند.

اين دو دانشمند پس از مطالعه 26 مشخصه بدن انسان که برای دوی مقاومت ضروری است، نتيجه گيری کردند که انسان ها احتمالا به اين دليل از اجداد خود (که مانند ميمون بودند) تکامل يافتند که می توانستند در فواصل طولانی بدوند.

ساختمان جمجمه برای جلوگيری از داغ شدن سر، ليگمان ها برای جهش، پاهای بلند برای افزايش طول قدم ها و حرکت آزاد سر و شانه ها برای کمک به ايجاد توازن از جمله مشخصه های مهم برای دوی مقاومت است.

دانشمندان گفتند که آن دسته از اجداد انسان موسوم به استرالوفيتکوس (Australophithecus)، که دونده های خوبی بودند در فرآيند "انتخاب طبيعی" به حيات خود ادامه دادند درحالی که انواع پا کوتاه تر آنها منقرض شدند.

پرفسور برامبل گفت: "امروز دوی مقاومت عمدتا يک نوع ورزش و تفنن به حساب می آيد، اما ريشه های آن احتمالا به قدمت پيدايش نوع انسان است و شکل اندام انسان تا حدود زيادی زير فشار نيازهای دويدن شکل گرفت."