|
جمجمه های 195 هزار ساله: کهن ترين بقايای انسان اوليه | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
مطالعات تازه نشان می دهد که قدمت دو جمجمه که ابتدا در سال 1967 در اتيوپی کشف شده بود 195 هزار سال است که آنها را به کهن ترين بقايای انسانی که دانشمندان تاکنون به آنها دست يافته اند بدل می کند. دانشمندان تاريخ گذاری مجدد صخره هايی که اين بقايا در نزديکی آنها کشف شده بود به اين تخمين تازه دست يافته اند. براساس تخمين های اوليه قدمت اين دو جمجمه که به "اوموی يک و دو" (Omo I and II) مشهور هستند 130 هزار سال تعيين شده بود. آخرين مطالعه در اين زمينه در نشريه "نيچر" چاپ شده است. اين فسيل ها ابتدا توسط تيمی از کاوشگران تحت سرپرستی ريچارد ليکی، فسيل شناس معروف، در رسوبات کنار رود اومو در جنوبی ترين نقطه اتيوپی در نزديکی شهر کيبيش کشف و به جهانيان معرفی شد. آنها تنها بخشی از جمجمه اوموی يک (بدون استخوان صورت) را در کنار پاره هايی از اسکلت بدن و تنها بخش فوقانی و پشتی جمجمه اوموی دو را کشف کردند. در تاريخ گذاری اوليه در سال 1967 نتيجه گيری شد که جمجمه ها 130 هزار ساله هستند. اين تاريخ گذاری براساس واپاشی اتم های اورانيوم-238 به توريوم-238 در پوسته صدف هايی که در لايه های سنگی مجاور جمجمه ها پيدا شد انجام شده بود. اما اين نتايج از مدت ها قبل مورد ترديد بود و ايان مک داگال، از دانشگاه ملی استراليا در کانبرا و همکارانش به تازگی نتايج يک تکنيک متفاوت برای تعيين قدمت جمجمه را گزارش کرده اند. شيوه آنها بر واپاشی شناخته شده اتم های راديواکتيو پتاسيم-40 به گاز آرگون-40 در بلورهای معدنی فلدسپات (نوعی کانی) استوار است. اين بلورها از خاراسنگ هايی در لايه های آتشفشانی که در بالا و پايين جمجمه ها تشکيل شده بود استخراج شد. اين شواهد، به اضافه شواهد فرعی، قدمت جمجمه های اومو را چيزی نزديک به 196 هزار سال رقم می زند. تا پيش از اين قديمی ترين جمجمه های متعلق به يک "هومو سيپين" (Homo Sapiens) |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||