اندرو نورث خبرنگار بی بی سی در بغداد

	"من بسياری از اعضای فاميلم را بيش از يکسال است که نديده ام. آنها در بغداد هستند اما بيرون رفتن و سفر در شهر بسيار خطرناک است."

چرخی در بغداد، پايتخت، که بزنيد متوجه می شويد که اين شهر همه ويژگيهای يک پايتخت در خاورميانه را دارد ويژگيهايی مانند شلوغی خيابانها و رفت و آمد مردم و جنب و جوش روزمره.

اما عليرغم اين ظاهر معمولی مردم عراق هر روز با خشونت ناگهانی روبرو هستند.

هراس بسياری در عراق اين است که در زمانی نامناسب در محلی نامناسب باشند؛ مثلا مانند زمانی که يک کاروان از خودروهای آمريکايی از محلی در حال گذر است.

اين خودروها با خود پلاکاردهای ويژه ای حمل می کنند که بر روی آنها نوشته است "فاصله 100 متری (با اين خودروها را) حفظ کنيد. (در غير اينصورت) از سلاح استفاده خواهد شد."

تا آنجا که به سربازان آمريکايی مربوط می شود، هر خودرويی يک بمب انتحاری بالقوه است.

بنابراين يک قانون نانوشته ساده وجود دارد: وقتی که خودروهای آمريکايی را ديديد تا آنجا که می توانيد از آنها فاصله بگيريد.

اما تقريبا هرکسی شخص و يا اشخاصی را می شناسد که در زمان مناسب درست عمل نکرده و اين قانون را رعايت نکرده و اکنون مرده است.

تدريجا عراقيها از چيز ديگری نيز هراس دارند و آن خودروهای امنيتی ماموران عراقی است که در وانتهای خود که بر پشت آنها سلاح نصب شده است به گشت زنی مشغولند و ماموران داخل آنها در حالی که سلاحهای خود را بدست دارند آنها را بطرف هر خودرويی که فکر می کنند نزديک باشد، نشانه می روند. هيچکس به درستی نمی داند که اين اينها چه کسانی هستند.

هراس ديگر مردم ربوده شدن است.

به طور متوسط هر روز 20 عراقی و بيشتر برای باج خواهی ربوده می شوند. تعداد اين افراد ربوده شده بسيار بيشتر از خارجيهايی است که در عراق ربوده می شوند.

با اين اوضاع و همچنين وجود مقررات منع آمد و شد که در ساعت 8 شب به وقت محلی به اجرا در می آيد، بسياری تا آنجا که می توانند کمتر از خانه خارج می شوند.

يکی از دوستان عراقيم به من گفت: "ما زندگی اجتماعی معمولی خود را نداريم و وضعيت امنيتی در کشور در واقع بسياری از خانواده ها را از هم جدا کرده است."

يکی ديگر از دوستانم به من گفت: "من بسياری از اعضای فاميلم را بيش از يکسال است که نديده ام. آنها در بغداد هستند اما بيرون رفتن و سفر در شهر بسيار خطرناک است."