رابين لوستيگ خبرنگار بی بی سی

	انقلاب نارنجی اميد مردم اوکراين را برای دستيابی به دموکراسی افزايش داد

اين روزها در اوکراين چنين احساس می شود که تجربه دموکراسی در اين کشور نيمه تمام مانده است.

روزهای هيجان انگيز زمستان گذشته که شاهد انقلاب نارنجی بود، باعث شکوفايی آزادی در اين جمهوری شد.

در نتيجه آزادی شکايت نيز امکانپذير شد، بخصوص شکايت از اينکه آزادی به حد کافی وجود ندارد.

ولی آيا می توان گفت حکومت اوکراين مبتنی بر دموکراسی است؟ بهرحال رئيس جمهور کنونی اوکراين کسی است که بيشترين آراء را بدست آورده و قرار است انتخابات پارلمانی، ماه مارس آينده مجددا برگزار شود.

قانون اساسی در دست ترميم است تا اختيارات بيشتری به پارلمان و نخست وزير داده شود. اين روند به اين معنی است که رئيس جمهور قدرت کمتری خواهد داشت.

تا اينجا چنين به نظر می رسد که همه چيز بطور دموکراتيک انجام می گيرد.

" هيچ چيز تغيير نکرده است"

ولی اگر با مردانی که در محوطه خارج پارلمان اوکراين در يک زمين باير چادر زده اند صحبت کنيد می بينيد که آنها نوميد به نظر می رسند. البته آنها نمی خواهند که رژيم سابق بازگردد و تنها می خواهند به شکاياتشان رسيدگی شود.

آنها همچنين می خواهند که مقامات فاسد محلی، که ساليان دراز موجب بدبختی مردم شده بودند، برکنار شوند.

آنها در تعريف انقلاب نارنجی می گويند که اين انقلاب صرفا سبب شده سياستمداران جابجا شوند.

يکی از آنان می گويد برای ما که در استانهايی دور از کيف، زندگی می کنيم چيزی تغيير نکرده است.

آندره کورکف، نويسنده اوکراينی با اين عقيده مخالف است و می گويد اکنون سياستمداران از نظر رعايت دموکراسی بيشتر بايد جوابگو باشند.

	کورکف ( سمت راست) می گويد اکنون سياستمداران بيشتر پاسخگو هستند

آندره کورکف می گويد:" درگذشته هنگامی که من در نقاط مختلف کشور از دانش آموزان می پرسيدم که برای آينده شان چه آرزويی دارند، می گفتند که می خواهند مهاجرت کنند. اما حالا اوضاع تغيير کرده و اين اميدواری جديد ديده می شود که آنها بتوانند در اوکراين به موفقيت نايل شوند.

فرصت ها

من به ياد تعريفی افتادم که يک کارشناس علوم سياسی در کاليفرنيا از دموکراسی کرده بود. او می گفت:" دموکراسی يک نظام دولتی است که به مردم فرصت و امکان را می دهد که کشف کنند چه کسی می توانند باشند."

براين اساس، اوکراين مطمئنا در مقايسه با قبل از انقلاب نارنجی، دموکراتيک تر بنظر می رسد.

ولی هنوز راه درازی بايد پيموده شود. بايد با فساد، به خصوص در سطوح محلی مبارزه کرد.

تحت فشار بودن ائتلاف حاکم، که منجر به اين شد که پرزيدنت ويکتور يوشچنکو، کل دولت خود را برکنار کند، سبب شده که اجرای اصلاحات اقتصادی که به آن نياز مبرمی است، به تاخير افتد.

همچنين روسيه، همسايه قدرتمند شمالی اوکراين، به اتفاقات اوکراين بدبين است.

کاخ کرملين نمی خواهد روس ها فکر کنند که آنها هم می توانند بصورت صدها و هزارها به خيابان ها بريزند و رژيم را عوض کنند.

آيا انقلاب نارنجی يک انقلاب مردمی بود؟ ناتاليا، يکی از دانشجويانی که در هوای سرد نوامبر و دسامبر گذشته در ميدان استقلال در کيف، دست به تظاهرات زده بود مطمئنا به اين سئوال پاسخ مثبت می دهد.

او در ميدان استقلال پرچم نارنجی رنگ خود را تکان می داد، شال گردن نارنجی رنگ داشت و حتی رنگ موی خود را نارنجی کرده بود. او می گويد:" بله، من احساس می کنم که من دموکراسی را به کشورم آوردم. همه ما اين کار را کرديم. اين يک احساس عالی بود."

البته به آنها کمک هم می شد. چندين سازمان طرفدار دموکراسی خارجی اگر نه سالها، حداقل برای ماه ها در اوکراين فعال بودند. آنها گروه های مختلف محلی را آموزش می دادند و برای به راه انداختن انقلاب به آنان کمک مالی می کردند.

چيزی که هيچ کس نمی توانست پيش بينی کند اين بود که هنگامی که از قضات ديوان عالی درخواست شد انتخابات رياست جمهوری را که با خلافکاری همراه بود باطل اعلام کنند و انتخابات دوباره برگزار کنند آنان چه حکمی صادر خواهند کرد.

يوهن فدچنکو، متخصص علوم سياسی می گويد آنها صدای مردم در ميدان استقلال را شنيدند و اين شهامت را پيدا کردند که عليه رژيمی که آنان را منصوب کرده بود، رأی دهند.

يا شايد آنان صرفا حساب کرده بودند که اعم از اينکه رأی آنها چه باشد، رژيم در شرف تغيير است و چه بهتر که آنها جانب برنده را بگيرند.

به هرحال آنچه که مسلم است اين است که مردم اوکراين در حال حاضر در مقايسه با يک سال قبل از آزادی بيشتری برخوردارند.

اما اينکه آيا اين امر به دموکراسی واقعی تر خواهد انجاميد و نظامی حاکم خواهد بود که در آن مردم از طريق رهبران منتخب و پاسخگو حکومت کنند، موضوعی است که شايد هنوز مطمئن شدن از آن، کمی زود باشد؛ رهبرانی که به حقوق شهروندان احترام بگذارند و از قانون حمايت کنند.