"صدای مردم در سال ۲۰۰۵"، برنامه ای که مؤسسه بين المللی نظرسنجی گالوپ آنرا اداره می کند به سفارش بخش جهانی بی بی سی، نظر بيش از پنجاه هزار نفر در ۶۸ کشور را که نماينده ديدگاههای بيش از يک ميليارد و سيصد ميليون نفر محسوب می شوند، جويا شده است.

نتيجه نظرسنجی در مورد ديدگاه مردمان کشورها به حکومتهايشان همزمان با برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل متحد منتشر می شود و تحليلگران می گويند اکنون که رهبران 191 کشور جهان يکجا گردآمده اند، زمان مناسبی است که بپرسيم: دنيای شما در دست کيست؟

با در نظر گرفتن يافته های اين نظرسنجی، از تاريخ شانزدهم سپتامبر تا سوم اکتبر، بخش جهانی بی بی سی با پخش برنامه به ۴۳ زبان، به اضافه تلويزيون جهانی بی بی سی و نيز بخش خبر اينترنتی بی بی سی برنامه های مهمی پخش خواهند کرد.

اين برنامه ها که "دنيای شما در دست کيست؟" نام دارد به اين موضوع می پردازد که در قرن ۲۱ قدرت از تمام جهات، در دست چه کسانی است.

اين برنامه ها درباره اينکه مردم فکر می کنند چه کسانی بر آنها حاکمند، به چه کسانی اعتماد دارند و اينکه آيا فکر می کنند می توانند زندگی شان را شخصاً تغيير دهند اطلاعات جالبی می دهد.

مهمترين يافته های اين نظرسنجی عبارت است از:

در سطح جهانی، ۶۵ درصد مردم فکر نمی کنند که کشورشان براساس اراده ملت اداره می شود. در جمهوری های شوروی سابق، اين رقم به ۷۵ درصد و در آمريکا و کانادا نزديک به شصت درصد است، تنها در کشورهای اسکانديناوی و آفريقای جنوبی اکثريت مردم معتقدند که کشور طبق ميل آنها اداره می شود.

ولی با وجود عدم اعتماد مردم به نمايندگانشان، ۴۷ درصد مردم در سراسر جهان فکر می کنند که انتخابات کشورشان آزاد و منصفانه برگزار می شود. اين رقم در آمريکا و کانادا ۵۵ درصد و درآفريقای جنوبی ۷۶ درصد، ولی در غرب آفريقا تنها ۲۴ درصد است. بيشتر مردم کشورهای عضو اتحاديه اروپا ( تا ۸۲ درصد) معتقدند انتخابات در کشورشان آزاد و منصفانه است.

دادن قدرت بيشتر به روشنفکران: روشنفکران (دانشگاهيان و نويسندگان) گروهی اند که به نسبت، بيشترمردم (۳۵ درصد) می خواهند قدرت زيادتری به آنان داده شود. رهبران مذهبی در مرتبه بعدی (۲۵ درصد) قرار می گيرند و پس از آنها نظاميان، رهبران بازرگانی و روزنامه نگاران قرار دارند ( هرکدام ۲۰ درصد)

رهبران مذهبی بيش از همه مورد اعتماد مردمند (۳۳ درصد) و سياستمداران کمتر از همه از اعتماد مردم برخوردارند ( ۱۳ درصد)

در سراسر جهان، خانواده دارای بيشترين نفوذ واحد، بر مردم است. ۶۱ درصد مردم جهان می گويند که در سال گذشته، شريک زندگی يا يک عضو خانواده شان در تصميم گيری های آنان درباره زندگی شان بيشترين نفوذ را داشته است. در مکزيک اين رقم ۸۸ درصد است. پايين ترين ميزان نفوذ خانواده در زندگی شخص در آمريکای شمالی است (۳۵ درصد) جايی که نفوذهای ديگری بخصوص نفوذ رهبران مذهبی ( ۱۲درصد) ديده می شود.

درجه ای که مردم احساس می کنند می توانند زندگيشان را کنترل کنند در کشورهای توسعه يافته و در حال توسعه تفاوت بسيار زيادی دارد. بالاترين ميزان مربوط به کشورهای آمريکای لاتين است (۶۵ درصد) و پس از آن کانادا و آمريکا (۶۲ درصد) و اروپا (۵۳ درصد) قرار دارد. مردم آفريقا، منطقه آسيا و آقيانوس آرام و بلوک شوروی سابق، کمتر از کشورهای ديگر احساس کنترل زندگيشان را دارند.

هويت ملی هنوز قوی است: يک سوم کسانی که در نظرسنجی شرکت کرده بودند با ذکر مليتشان خودشان را معرفی کرده اند- پس از آن مذهب قرار می گيرد (۲۱ درصد). حس مليت در آمريکای لاتين از هر نقطه ديگر بيشتر است (۴۵درصد). در قاره آفريقا قوی ترين احساس، احساس مذهبی است (۵۶ درصد) اين نسبت در کانادا و آمريکا (۳۲ درصد) است.

۱۱ درصد کسانی که در آلمان در نظرسنجی شرکت کرده بودند معتقد بودند که کارفرمايانشان در تصميم گيری های زندگيشان موثرند – در سراسر اروپا اين نسبت ۴ درصد و در سطح جهانی اين نسبت ۲ درصد است.