احمد زیدآبادی کارشناس مسائل ایران و خاورمیانه

	محمود احمدی نژاد در این دو سال نشان داده آدم سرسختی است

تاکنون اغلب چهره‌ های موثر نظام اسلامی که در این باره اظهار نظر کرده اند، بیشتر جانب تصمیم بازپرس مبنی بر رفع دو مورد اتهام از آقای موسویان را گرفته اند، تا جانب محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران که عملا خود را در طرف مقابل تصمیم قضایی قرار داده است.

افرادی مانند علی اکبر ناطق نوری، مشاور رهبر ایران، غلامعلی حداد عادل، رئیس مجلس شورای اسلامی، محمد نبی حبیبی، دبیر کل حزب موتلفه اسلامی، و نیز شماری از نمایندگان برجسته مجلس که درباره تصمیم بازپرس پرونده آقای موسویان به اظهار نظر پرداخته اند، به صراحت یا به طور ضمنی از رفع اتهام از وی ابراز خشنودی کرده اند، هر چند که موضع گیری آنها نسبت به نقض تصمیم بازپرس از سوی دادستان تهران مشخص نیست.

نکته مهم در این میان تعلقات سیاسی افراد فوق است که هیچ کدام در طیف اصلاح طلبان قرار ندارند و عموما به عنوان محافظه کار و یا آن طور که خودشان خود را می نامند اصول گرایان، شناخته می شوند. یعنی طیفی که متحد آقای احمدی نژاد هستند.

در واقع چنین به نظر می رسد که آقای احمدی نژاد با موضع گیری علنی خود نسبت به پرونده آقای موسویان و تاکید بر وارد بودن اتهام های وی، خود را حتی در بین طیف اصول گرا نیز منزوی کرده است.

آیا این انزوا، از فاصله گرفتن متحدان محافظه کار آقای احمدی نژاد از وی و نزدیکی آنها به اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجلس خبرگان که مهمترین حامی آقای موسویان محسوب می شود، نشانه ای با خود دارد؟

هر چند که بر تعداد علامت هایی که حاکی از نارضایتی طیف محافظه کار بخصوص بخش سنتی تر آن از دولت آقای احمدی نژاد است، روز به روز افزوده می‌شود، اما داوری در مورد این که مناقشه بر سر پرونده آقای موسویان سبب فاصله گرفتن رهبران طیف محافظه کار از رئیس جمهور ایران شده است، کار دشواری است.

اگر آن گونه که اصلاح طلبان ایرانی می گویند هدف از ایراد اتهام علیه آقای موسویان و موضع گیری علنی آقای احمدی نژاد علیه وی، ضربه زدن به موقعیت سیاسی آقای رفسنجانی بوده باشد، باید اذعان کرد که حامیان آقای احمدی نژاد با انگشت گذاشتن بر آقای موسویان هدف سهلی را انتخاب نکرده اند.

بر خلاف چهره ای مانند غلامحسین کرباسچی، شهردار سابق تهران، آقای موسویان همواره پیوندهای محکمی با جریان محافظه کار سنتی در ایران داشته و احتمالا همین پیوندها در شرایط کنونی به کمک او آمده است.

بر خلاف چهره ای مانند غلامحسین کرباسچی، شهردار سابق تهران، که به رغم اتحادش با آقای رفسنجانی به چند سال زندان و محرومیت از مشاغل دولتی محکوم شد، آقای موسویان همواره پیوندهای محکمی با جریان محافظه کار سنتی در ایران داشته است و احتمالا همین پیوندها در شرایط کنونی به کمک او آمده است.

به عبارت دیگر، حمایت نسبی رهبران جناح محافظه کار جمهوری اسلامی از آقای موسویان ممکن است بیش از آن که اقدامی در جهت مخالفت با آقای احمدی نژاد باشد، حرکتی در جهت حمایت از یکی از متحدان پیشین خود باشد.

با این حال، همین که افرادی مانند آقای ناطق نوری و محمد نبی حبیبی حمایت از یک نیروی کم و بیش نزدیک به خود را به بهای رد علنی اظهارات آقای احمدی نژاد پذیرفته اند، نشان دهنده آن است که مخالفت علنی با رفتار رئیس جمهور دیگر خط قرمز بسیاری از محافظه کارانی که تاکنون از نقد علنی او خودداری می کردند، محسوب نمی شود.

بدین ترتیب آقای احمدی نژاد برای پیشگیری از گسترش دامنه انتقادها و ایجاد نارضایتی بیشتر در بین متحدان خود، می توانست شکست بر سر مناقشه پرونده آقای موسویان را بپذیرد و از اصرار خود بر انتشار عمومی اطلاعات درون پرونده دست بردارد.

تجربه گذشته اما نشان می‌دهد که آقای احمدی نژاد فرد سرسختی است و نقض تصمیم بازپرس پرونده از طرف دادستان تهران ممکن است به این سرسختی بی ربط نباشد.

به هر حال دادستان تهران تصمیمی گرفته است که نتیجه نهایی آن روشن نیست و همچنان احتمال دارد که پرونده آقای موسویان در هر یک از دو مسیر تبرئه یا محکومیت حرکت کند.

این مساله نشان می دهد که توازن قوا در درون هیات حاکمه ایران هنوز به زیان آقای احمدی نژاد به هم نخورده است، اما خصلت زیگزاگی سیاست در ایران را نیز نمایان می کند.

ظاهرا سرنوشت آقای موسویان به توازن نیروی بین جناح های مختلف سیاسی در ایران گره خورده است، اما احتمالا تصمیم گیران اصلی در نظام جمهوری اسلامی پرونده او را در مسیری خواهند انداخت که هیچ کدام از دو طرف مناقشه نتواند اعلام پیروزی قطعی کند.