امروزه تقريبا در تمام مطالبی که در ارتباط با نوجوانان نوشته می شود از چند مقوله محدود برای تعريف دنيای آنها استفاده می شود. اما به يقين موضوع اينترنت و وابستگی آنها به دنيای مجازی آن، تکنولوژی و ارتباط جمعی الکترونيکی، موسيقی و فيلم بخش های جدايی ناپذير زندگی نوجوانان در اکثر نقاط جهان است.

در اينجا درددل چند نوجوان ايرانی و نگاهشان به جايگاهی که اجتماع و جامعه به عنوان بخشی از عضويت در نسل فردا برای آنها در نظر گرفته است:

نسل من نسلی بود که بخاطر کمبودهايی که داشت نتوانست رشد و پيشرفت کنه، نسلی که بخاطر نيازهای عاطفی نتوانست موسيقی مدرن رو بپذيره و به موسيقی دهه هشتاد اروپا و آمريکا روی مياره.

شايد همه ما سوپر استارهای جديد غرب رو بشناسيم و ترانه های اونها رو از حفظ بخونيم ولی حقيقت اينه که هيچ کدام از ما در خلوت خود از موسيقی مدرنی که نوجوانان غربی گوش می کنند لذت نميبريم و به موسيقی دهه هشتاد پناه ميبريم که شعارهايی از صلح، آزادی و عشق رمانتيک دارد.

تنها دليل آن هم اين است که ما نوجوانان ايران هنوز نيازهايی را داريم که مردم اروپا در دهه هشتاد داشته اند .

نسل من نسلی است که نتونست به يک فروشگاه موسيقی بره و آخرين آلبوم های روز دنيا رو تهيه کنه و نتونست به يک سينمای ديجيتال بره و بهترين فيلم های روز دنيا رو ببينه.

نسل من مجبوره برای پر کردن خلاء هايی که در زندگيش وجود دارد به انسانهايی با انديشه هايی پناه ببره که هماهنگی با پيشرفت دنيای مدرن امروز ندارند و مانند مانعی عمل می کنند در بوجود آمدن نسلی جديد با انديشه هايی جديد

پس از کودکی به آرشيو موسيقی، فيلم و کتاب پدرانمان رو برديم و می بريم و من بيزارم از نسلی که به موسيقی پدرانش گوش می دهد، فيلم های پدرانش رو نگاه ميکند، کتاب پدرانش رو ميخواند و در نهايت هم تفکرات پدرانش رو خواهد پذيرفت و به نسل بعد از خود انتقال خواهد داد.

اشتباهات پدرانمان را تکرار خواهيم کرد و در نهايت جامعه ايران به جامعه ای تبديل خواهد شد که هيچ گاه نبايد اميدی به پيشرفت آن داشته باشيم .

فقط کافی است به گروه ها و "کاميونيتی های اينترنتی" سری بزنيد و ببينيد که نوجوانان ايرانی عضو گروه هايی هستند که افراد بالای چهل سال در آنها عضو هستند.

برای مثال جوانترين قشر کاميونيتی هوادار "پائولو کويلو"، نويسنده برزيلی، در "اورکات" را نوجوانان ايرانی تشکيل می دهند و اين در حالی است که جوانان در اکثر نقاط دنيا عرفان خالص آمريکايی رو از روند زندگی خود کنار گذاشته اند چه برسد به خواندن کتاب هايی مثل "کيمياگر" و "خاطرات يک مغ".

نسل من مجبوره برای پر کردن خلاء هايی که در زندگيش وجود دارد به انسانهايی با انديشه هايی پناه ببره که هماهنگی با پيشرفت دنيای مدرن امروز ندارند و مانند مانعی عمل می کنند در بوجود آمدن نسلی جديد با انديشه هايی جديد.

همه نسل ها نسل خودشون رو نسل سوخته اين جامعه می دانند و من هم اين حق رو به خود ميدهم که نسل خود را نسل سوخته جامعه ايران بدانم.

و اينها تنها جزئی از حقايق نسل من بود که نمی توانم راه حلی برايش بيابم چون خودم به سختی در مشکلات اين نسل غرق شده ام و ترسم از اين است که نسل فردای ايران نيز حماقت ها و اشتباهات نسل های قبل رو تکرار کنه و حتی به نسل بعد از خود انتقال بده .

تاثير وسايل ارتباط جمعی در زندگی من و شايد اکثر نوجوانان ايرانی کمی خنده دار به نظر برسد. وقتی که سانسور همچون غولی بر سر همه اين وسايل قرار گرفته من چه حق انتخابی می توانم داشته باشم، وقتی که ديگران برای من تعيين می کنند که چه بخوانم، چه ببينم،چه بنويسم، و حتی چه چيز را جستجو کنم، من چه می توانم ياد بگيرم؟

من در دنيای سانسور بزرگ می شوم و شايد هيچگاه نفهمم که "سينما پاراديزو" در مورد تاريخ سينمای جهان است و چطور يک فيلم سه ساعته به راحتی يک ونيم ساعته می شود.

يادگيری من کنترل شده است، عمده مطالعه من رمان و مقاله است چون فکر می کنم در رمان ها نکاتی هست که بسياری از نويسندگان کتب اجتماعی و سياسی نمی توانند به طور واضح بيان کنند، من با خواندن کتابهايی مانند "۱۹۸۴" ، "قلعه حيوانات"، "خداحافظ گاری کوپر"، "شوخی"، "ناطور دشت" و خيلی کتابهای ديگر البته با سانسور توانستم خيلی چيزها ياد بگيرم ولی خب خيلی چيزها را هم نتوانستم يا بهتر بگويم نگذاشتند ياد بگيرم.

ترجمه کتابهای ما واقعا تاسف برانگيزاست، مترجم بايد جمله ها را آنطور که آنها می خواهند ترجمه کند نه آنطور که هست، مقاله هايی که من در روزنامه ها و مجلات می خوانم نيز از اين قاعده مستثنی نيستند. نويسنده در ازای هر جمله ای که می نويسد مسئول است، در غير اينصورت ...

اجازه بدهيد به سراغ وسيله ارتباط جمعی ديگری برويم، فيلم که تاثير دولت ها برروی آن انکار ناپذير است، در هر کجای جهان که باشيد آنها به راحتی جملات و حتی نسبت های داخل فيلم را تغيير می دهند و بر بلاحت ما تماشاگران لبخند می زنند.

من در دنيای سانسور بزرگ می شوم و شايد هيچگاه نفهمم که "سينما پاراديزو" در مورد تاريخ سينمای جهان است و چطور يک فيلم سه ساعته به راحتی يک ونيم ساعته می شود.

ما ياد گرفته ايم که بايد دروغ بگوييم اين تربيت ماست که آنچه که ياد گرفته ايم يا بايد کنترل شده باشد يا اگر نباشد نشان بدهيم که هست

فيلم های روز دنيا بدون سانسور پخش می شود. به دست من می رسد اما نه به راحتی، با ترس و لرز، با کلی جستجو و اگر به زبان انگليسی آشنا نباشی، فقط بايد در پايان به صفحه مانيتور خيره شوی و اگر با سانسور ببينی همان بهتر که نبينی.

در ايران هر چه که می خواهی بايد با سختی به دست بياوری، آموزش و ياد گرفتن چيزهايی غير از آنچه به تو ديکته می کنند کار ساده ای نيست. اينکه در گزينش استخدام نام چند کتاب را بياوری و بگويی که اصلا به موسيقی های به اصطلاح ( مبتذل ) علاقه ای نداری کاری طبيعی و الزامی است.

ما ياد گرفته ايم که بايد دروغ بگوييم اين تربيت ماست که آنچه که ياد گرفته ايم يا بايد کنترل شده باشد يا اگر نباشد نشان بدهيم که هست.

بحث اينترنت شايد از همه خنده دار تر باشد نود و هشت درصد جوانان ما از اينترنت تنها برای چت استفاده می کنند يا حداقل يکی از کارهای آنهاست و کسی نيست که به آنها بگويد چرا نبايد از آن استفاده کرد و چه چيز را می توان جايگزين آن کرد.

سايت ها يکی پس از ديگری فيلتر می شوند و من حتی در دنيای مجازی نيز سهمی از آزادی با خبر شدن ندارم. حتی وبلاگ ها را نيز فيلتر می کنند يعنی تو حتی نمی توانی عقايد خود را بر زبان بياوری و اين يعنی کيش يعنی مات.

نوجوانی برای من سرآغاز آشنايی با احساساتی بود که پيش از اين تجربه نکرده بودم و حاضر نبودم خودم را در تجربه ها و قانون هايی که اطرافم را پر از بايد ها و نبايد ها کرده بود محصور کنم. "اشتباه می کنی، اشتباه می کنی، ..." عبارتی تکراری که هر روز می شنيدم اما چه ايراد دارد بگذار اشتباه کنم، مگر دنيا به آخر می رسد مگر بزرگترهای من اشتباه نکرده اند.

اينها مرا عصبانی می کند و بی تحمل، به من می گويند "هان چی شده؟ تازگيها پرخاشگر شدی ، ديگه اون پسر مودب هميشگی نيستی؟"

حس می کنم ديگر خودم بايد لباس هايم را انتخاب کنم و سبک مرتب کردن موهايم را هم تغيير دهم. شلوار بگ، يا شلوار تنگ، آستين بلند يا آستين کوتاه ، موی موريانتسی، ژل زدن يا نزدن اصلا اينها مهم نيست مهم اين است که ديده شوم

حس می کنم ديگر خودم بايد لباس هايم را انتخاب کنم و سبک مرتب کردن موهايم را هم تغيير دهم. شلوار بگ، يا شلوار تنگ، آستين بلند يا آستين کوتاه ، موی موريانتسی، ژل زدن يا نزدن اصلا اينها مهم نيست مهم اين است که ديده شوم.

برادر بزرگترم که دانشجو است راک و متال گوش می کند، يک جورهايی خاص است و هميشه توجه ديگران را به خود جلب می کند، دوست دختر دارد و مدام با تلفن صحبت می کند، برايش هديه ولنتاين می گيرد و می بوسدش و هميشه می گويد :" من خيلی با زندگی حال می کنم."

پس من بايد اينطوری باشم، شايد به اين شکل بزرگ شدن من رو هم بپذيرند.

بايد دست به کار شم. گيتار ياد گرفتن مد است، موسيقی پاپ گوش کردن امروزی است، دوست دختر داشتن تشخص است. بايد زودتر شروع به کار کنم.

گيتار ياد بگيرم و "ام پی تری پلير" داشته باشم و هدفونش توی کوچه و خيابون در گوشم باشه، سه، چهار تا دوست دختر داشته باشم آخه ديگه قديمی شده فقط با يکی باشی و تريپ لاو بريزی، عشق و عاشقی شده امل بازی.

دوست دارم عضو گروهی باشم، اکيپ دوستانه داشته باشم در جمع هم سالانم بودن به خصوص دوستانی از جنس مخلاف برای من جذابيت زيادی داره.

دوست دارم مخالف باشم با چی و با کی مهم نيست مهم مخالفت منه.