آقای گينگريچ از اعضای تندرو حزب جمهوريخواه است که رياست کنگره آمريکا در دوران رياست جمهوری کلينتون را به دليل رسوايی اخلاقی از دست داد

آقای گينگريچ می نويسد تلاش حکومت ايران برای دستيابی به فن آوری هسته ای که با سرپيچی از سازمان ملل متحد صورت می گيرد، باعث شده که بعضی ها خواستار حمله نظامی به تاسيسات هسته ای ايران شوند تا از دستيابی اين حکومت "حامی تروريسم" به سلاح هسته ای جلوگيری شود.

اما ادامه می دهد که تا زمانی که حکومت ايران با حکومتی که از تروريسم حمايت نکند و به دنبال برنامه هسته ای نباشد، تعويض نشود، اين خطر نه تنها باقی می ماند بلکه گسترش هم پيدا خواهد کرد.

آقای گينگريچ که از تندروترين جناح حزب جمهوريخواه آمريکاست و در دوران رياست جمهوری بيل کلينتون مقام رياست کنگره را به سبب رسوايی های اخلاقی از دست داد، اشاره می کند که حمله نظامی به تاسيسات هسته ای ايران، به احتمال زياد از توانايی های اين کشور خواهد کاست، اما تضمينی نخواهد بود که ايران در نهايت به سلاح هسته ای دست نيابد.

تنها استراتژی مناسب در درازمدت برای ايجاد امنيت در مقابل تهديد ايران، تغيير حکومت اين کشور است که اگر لازم باشد می تواند با زور صورت بگيرد، اما بايد در حد امکان بدون استفاده از زور انجام شود نيوت گينگريچ

به باور اين سياستمدار آمريکايی، ايران ايران می تواند حتی در صورت نياز بمب اتمی را بخرد، ضمن اينکه حمله نظامی به آنچه که وی حمايت ايران از تروريسم در عراق، لبنان و اسرائيل می خواند، پايان نخواهد داد.

رئيس پيشين کنگره آمريکا با اشاره به سخنان محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران، در مورد اسرائيل تاکيد می کند که نبايد به جمهوری اسلامی اجازه داد به سلاح اتمی دست پيدا کند.

آقای گينگريچ در بخش ديگری از مقاله می نويسد اگر تنها راه تغيير حکومت ايران حمله نظامی باشد، وی از آن حمايت می کند، اما تاکيد می کند که حمله نظامی بايد آخرين گزينه باشد چرا که به اعتقاد وی به هيچ وجه 'بهترين گزينه' نيست.

اين عضو تندرو حزب جمهوريخواه سپس می نويسد يک سياست موفق تغيير رژيم در ايران بايد مانند سياستی باشد که رونالد ريگان رئيس جمهور پيشين آمريکا برای شکست کمونيسم در اروپای شرقی در پيش گرفت.

آقای گينگريچ استدلال می کند که اتحاد جماهير شوروی تنها با استفاده از قدرت اقتصادی، سياسی و ديپلماتيک آمريکا و همکاری با گروه های اپوزيسيون، بدون شليک يک گلوله فرو ريخت و اظهار می کند که برنامه مشابهی را در ايران نيز می توان پياده کرد.

وی در خاتمه می گويد که تنها استراتژی مناسب در درازمدت برای ايجاد امنيت در مقابل تهديد ايران، تغيير حکومت اين کشور است که اگر لازم باشد می تواند با زور صورت بگيرد، اما بايد در حد امکان بدون استفاده از زور انجام شود.