احمد زيدآبادی کارشناس مسايل سياسی ايران

	منابع ايرانی ملاقات پنجشنبه سولانا و لاريجانی را کوتاه و غيررسمی توصيف کرده اند

پيش از اين، محمود احمدی ‌نژاد رئيس جمهور ايران اعلام کرده بود که جمهوری اسلامی پاسخ خود را به پيشنهاد مذکور اواخر مرداد ماه خواهد داد.

اغلب کشورهای بزرگ جهان تاريخ مورد نظر آقای احمدی‌ نژاد را دير دانستند و رهبران جمهوری اسلامی را تحت فشار گذاشتند تا پاسخ خود را پيش از برگزاری اجلاس سران هشت کشور صنعتی که قرار است 15 ژوئيه (۲۴ تير ماه) در شهر پترزبورگ روسيه برگزار شود، تسليم کند.

هنوز مشخص نيست که آيا آنچه علی لاريجانی به عنوان "پاسخ مقدماتی" از آن نام برده، خواست اعضای دائم شورای امنيت و هشت کشور بزرگ صنعتی را مبنی بر دريافت پاسخی روشن و قاطع از ايران، تامين خواهد کرد يا خير؟

پاسخ ايران به مجموعه پيشنهادی بين المللی چه مثبت باشد و چه منفی، نياز به آماده سازی افکار عمومی داخلی در همان جهت دارد، يعنی همان کاری که جمهوری اسلامی نسبت به آن کاملا بی ‌اعتناست

در واقع، علائم متفاوت و متضادی که ايران در باره پذيرش يا عدم پذيرش مجموعه پيشنهادی بين‌المللی ارسال می‌ کند، برخی از محافل جهانی را نسبت به پاسخ نهايی ايران دچار شبهه و سرگردانی کرده است.

پاسخ مثبت؟

اين سرگردانی در جامعه ايران نيز به روشنی قابل رويت است. برخی از ايرانی‌ها با قاطعيت بر اين باورند که جمهوری اسلامی برای عبور از بحران جاری مجموعه پيشنهادی را می‌ پذيرد.

اين دسته از افراد، افزون بر اظهارات خوش‌ بينانه مذاکره کنندگان هسته ‌ای ايران، دستور اخير رهبر جمهوری اسلامی مبنی بر تشکيل شورای راهبردی و روابط خارجی و نيز فرمان وی برای اجرای سياست خصوصی سازی در حوزه اقتصادی را به عنوان شواهدی از اراده جمهوری اسلامی برای پيوستن به نظام جهانی تلقی می ‌کنند.

جالب اينکه همين تلقی مورد پذيرش خبرنگار روزنامه آمريکايی واشنگتن پست نيز قرار گرفته و او در همين جهت مطلبی در واشنگتن پست به چاپ رسانده است.

پاسخ منفی؟

برخی تحليلگران بر اين نظرند که نظام جمهوری اسلامی درباره مجموعه پيشنهادی به تصميم نرسيده و برخی ديگر معتقدند که حکومت ايران به عمد می ‌کوشد تا هم نظام جهانی و هم افکار عمومی داخلی را در ابهام نگاه دارند

اين در حالی است که برخی ديگر از ايرانيان باز هم با قاطعيت معتقدند که پاسخ نهايی ايران به پيشنهاد بين ‌المللی منفی خواهد بود و دليل آن را نيز سياست "وقت‌کشی" تهران می دانند.

به باور اين افراد اگر ايران قصد پذيرش پيشنهاد را داشته باشد، هيچ نيازی ندارد که به بهای به جان خريدن فشارهای سنگين بين‌ المللی، پاسخ نهايی خود را به پس از برگزاری اجلاس سران هشت کشور صنعتی موکول کند.

سرگردانی افکار عمومی جامعه ايران در باره پاسخ نهايی جمهوری اسلامی به پيشنهاد بين‌ المللی، نتيجه نوع خبر رسانی دستگاه های دولتی و اظهارات مقام‌ های رسمی در اين باره است.

به عبارت ديگر، مقام‌های رسمی هيچ نوع اطلاعات شفافی در مورد گزينه ‌ای که مورد نظر آنان است، به جامعه منتقل نمی‌ کنند.

بی اعتنايی به افکار عمومی؟

برخی تحليلگران بر اين نظرند که دليل اين مساله به تصميم نرسيدن نظام جمهوری اسلامی درباره مجموعه پيشنهادی است و برخی ديگر معتقدند که حکومت ايران همانگونه که به عمد می ‌کوشد تا نظام جهانی را در باره پاسخ نهايی خود در ابهام نگه دارد، همين کار را با افکار عمومی داخلی نيز می‌ کند.

آنچه در اين ميان باعث حيرت ناظران سياسی شده اين است که به فرض آنکه جامعه بين‌ المللی تاريخ اعلام شده از سوی رئيس جمهور ايران را برای پاسخ نهايی به پيشنهاد مذکور بپذيرد، اما تا آخر مرداد ماه مگر چه مدت زمانی باقی مانده است؟

سرانجام در آن روز ايران مجبور به ارائه پاسخ نهايی خواهد شد و اين پاسخ چه مثبت باشد و چه منفی، نياز به آماده سازی افکار عمومی داخلی در همان جهت دارد، يعنی همان کاری که جمهوری اسلامی نسبت به آن کاملا بی ‌اعتناست.

اين بی ‌اعتنايی قاعدتا سبب شوکه شدن يکی از دو گروه جامعه ايران می شود که پاسخ مثبت يا منفی جمهوری اسلامی به مجموعه تشويقی بين ‌المللی را با انتظار اوليه خود متفاوت می يابند.