مقاله محمدجواد ظريف با اين عنوان در نيويورک تايمز چاپ شده است: ما برنامه سلاح اتمی نداريم

آقای ظريف در مقاله خود نوشته آنچه در سروصداها و جنجال مربوط به مسئله هسته ای ايران گم شده اين است که ايران علاقمند به پاسداشت و تقويت پيمان بين المللی منع گسترش جنگ افزارهای اتمی است و پيشاهنگ تلاشهايی بوده که برای حفظ جهان شمول بودن و جامعيت اين پيمان صرف می شود.

به نوشته وی، ايران به سه دليل خود را پايبند به پيمان بين المللی منع گسترش جنگ افزارهای اتمی می داند؛ نخست اينکه به عنوان امضاکننده اين پيمان خود را از لحاظ حقوقی به آن متعهد می داند، ديگر به دليل محاسبات هوشمندانه راهبردی و در نهايت، به دلائل روحانی و ايدئولوژيک، چراکه آيت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی با صدور فتوايی خريداری، ساخت، نگهداری و استفاده از سلاح اتمی را منع کرده است.

نماينده ايران در سازمان ملل سپس با ذکر نمونه ها و شواهدی بر اينکه ايران هيچگاه از تعهدات بين المللی خود به عنوان عضو سازمان ملل متحد تخطی نکرده پای فشرده و بخشهايی از گزارشهای بازرسان آژانس بين المللی انرژی اتمی را نقل کرده که در آنها به عدم يافت مدارک حاکی از وجود اهداف تسليحاتی در برنامه اتمی ايران اشاره شده است.

در ادامه مقاله آقای ظريف، تأکيد شده که ايران همواره آماده مذاکره در مورد برنامه اتمی اش بوده و هست و هزينه های زيادی برای جلب اعتماد جامعه بين المللی به برنامه اتمی خود پرداخته است.

وی پس از ذکر تک تک اقداماتی که ايران به گفته وی برای جلب اعتماد جامعه جهانی به فعاليت اتمی اش کرده در پايان به موضوع يافتن راه حل برای مسئله اتمی کشورش پرداخته و در اين رهگذر راه حلهايی مطرح کرده است که پيشتر هم از زبان ديگر مسئولان ايرانی مطرح شده بودند.

يکی از اين راه حلها، تأسيس کنسرسيومی منطقه ای است که طی آن کشورهای مختلف تحت نظارت آژانس بين المللی انرژی اتمی در توليد سوخت اتمی با ايران مشارکت کنند و ديگری طرحهای ديگر کشورها، بويژه روسيه.

هرچند آقای ظريف در توضيح طرح روسيه فقط به اين بسنده کرده که آن را "امکانی معقولانه" بداند.

مقاله محمدجواد ظريف در نيويورک تايمز با تکرار موضع رسمی دولت ايران در مورد مسئله اتمی به پايان می رسد، اينکه ايران به دنبال يافتن راه حلی است که هم حقوق اتمی اين کشور را به رسميت بشناسد و هم صلحجويانه بودن برنامه اتمی اش را تضمين کند.

وی در عين حال گوشزد کرده که فشار و تهديد هيچ مشکلی را حل نمی کند و حل مسئله به اراده سياسی و آمادگی شرکت در مذاکرات جدی نياز دارد، مذاکراتی که به گفته آقای ظريف ايران آماده شرکت در آن است و اميدوار است ديگر کشورها هم به آن بپيوندند.