مسعود بهنود روزنامه نگار مستقل

يک روزنامه نزديک به حکومت ايران، تظاهرات بيروت را نشانگر 'گوشه ای از قدرت رهبر جمهوری اسلامی' دانست

روزنامه های هوادار محافظه کاران در روزهای گذشته با تعبيرهای حماسی تعداد شرکت کنندگان در تظاهرات بيروت را به دو ميليون نفر رسانده و سيد حسن نصرالله روحانی جوان و رهبر حزب الله لبنان را به عنوان يکی از قدرتمندترين رهبران عرب توصيف کرده اند. اين روزنامه ها در تحليل های خود ادعا کرده اند که وی توانست با تظاهرات سه شنبه لبنان از تکرار "انقلاب مخملين" مورد علاقه آمريکا در آن کشور جلوگيری کند.

واضح ترين تفسير را روزنامه جمهوری اسلامی در آغاز هفته (شنبه، 12 مارس) منتشر کرد که با اشاره به اين که سيد حسن نصرالله در کنفرانس سران اسلامی دست آيت الله خامنه ای را بوسيد و خود را پيرو وی خواند نوشته تظاهرات لبنان نشانگر گوشه ای از قدرتی است که رهبر جمهوری اسلامی دارد.

سرمقاله جمهوری اسلامی تهديد کرده که اگر آمريکا در صدد حمله به ايران برآيد با واکنشی چند برابر لبنان روبرو خواهد شد و اين تنها بخشی از قدرت رهبر جمهوری اسلامی بود.

دو روز پس از تظاهرات بيروت، روزنامه های نزديک به حاکميت، ديگر روزنامه های تهران را متهم کردند که با کمرنگ ديدن حوادث لبنان نشان داده اند که هوادار آمريکا هستند. به دنبال اين اتهام بيشتر روزنامه های مستقل به نوشتن مقالات و گزارش هائی درباره اهميت اين حادثه پرداخته و شرق که در رديف اتهام قرار داشت روز شنبه انتخاب مجدد عمر کرامی را به نخست وزيری لبنان از اثر تظاهرات حزب الله لبنان دانست.

آنچه به سياست تبليغاتی رسانه های وابسته به حکومت ايران اهميت می دهد، همزمانی آن با خروج نيروهای سوری از لبنان است. اين نيروها، به دنبال ظاهر شدن اعتراض بخشی از مردم لبنان به حضورشان در لبنان، که در مراسم تشييع جنازه رفيق حريری رخ داد، زير فشار آمريکا و اروپا مجبور به عقب نشينی به دره بقاع شدند.

ناظران سياسی معتقدند تبليغات گسترده رسانه های وابسته به حکومت در ايران، پيرامون نفوذ و قدرت حزب الله لبنان که کسی در وابستگی اش به حکومت شيعی تهران ترديد ندارد، نشان دهنده اين است که ايران از سياست خارجی ملايم بشار اسد رضايتی ندارد و ترجيح می دهد که در مناقشات جاری خود با آمريکا، از نفوذ شيعيان لبنان هم بهره برداری کند.

به اعتقاد همين دسته از ناظران، پس از آن که نيروهای آمريکا در دو منطقه نفوذ ايران، افغانستان و عراق مستقر شده و برای تامين استقرار و ثبات در اين کشورها، همراهی های ايران را پذيرفتند و به نوعی نفوذ ايران را به رسميت شناختند، اينک نوبت لبنان است تا ثابت شود که تحولات در آن منطقه مهم هم حتی در صورت عقب نشينی نظامی سوريه بدون جلب رضايت ايران، به دشواری صورت خواهد گرفت.

اما نقطه ای که تبليغات داخلی را از سياست خارجی جمهوری اسلامی جدا می کند و به دو راه مختلف می اندازد، وضوحی است که در مورد منطقه نفوذ ايران و نحوه اعمال اين نفوذ در مقالات و گزارش های داخلی به چشم می آيد اما ديپلماتهای ايرانی ترجيح می دهند که از اشاره مستقيم به آن خودداری کنند و شايد در مواردی هم، آن را عامل تهديد کننده ای برای منافع ملی ايران به حساب می آورند.