|
واکنش ايران به قطعنامه شورای حکام | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در پی تصويب قطعنامه شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی عليه ايران، سيد حسين موسويان، سرپرست هيأت ايرانی مذاکره کننده با اين شورا در جمع خبرنگاران اعلام کرد که ايران از ابتدا خواهان به رسميت شناختن حق خود در کاربرد صلح آميز از فناوری هسته ای بر اساس بند چهار اساسنامه آژانس بوده و اکنون با قطعنامه ای که عليه ايران تصويب شده، اين حق به رسميت شناخته شده است. آقای موسويان همچنين گفته است که ايران بر اساس پيمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای به همکاری کامل با آژانس ادامه می دهد اما خود را ملزم به اعتمادسازی نمی بيند. طی قطعنامه ای که در شورای حکام بدون رأی گيری به تصويب رسيده ايران بايد تا نشست بعدی شورا که 25 نوامبر آينده تشکيل خواهد شد برنامه خود را برای دستيابی به فناوری غنی سازی اورانيوم متوقف کرده باشند. به گفته آقای موسويان، تصميم گيری ايران در مورد پذيرفتن قطعنامه و متوقف ساختن برنامه دسترسی به فناوری غنی سازی اورانيوم طی روزهای آينده انجام خواهد گرفت. اين در حالی است که جان بولتون، معاون وزيرخارجه آمريکا طی گفتگويی با خبرگزاری رويتر در واکنش به اظهارات آقای موسويان گفته است که تفسير او از قطعنامه شورای حکام، "ملانقطی" و پرداختن به کلمات به جای مفاهيم است. پيش نويس قطعنامه ای که عليه ايران در شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی به تصويب رسيده را آلمان، بريتانيا و فرانسه تدوين کرده و آمريکا، استراليا و کانادا نيز از آن حمايت کرده بودند. کشورهای عضو پيمان عدم تعهد خواهان اصلاحيه ای بر اين قطعنامه بودند که در صورت تصويب، ضرب الاجلی برای متوقف کردن برنامه غنی سازی اورانيوم به ايران تحميل نمی کرد اما اين اصلاحيه به رأی گذاشته نشد. اظهاراتی که تنی چند از مقامهای ايرانی در پی تصويب قطعنامه کرده اند حاکی از ناخرسندی آنان نسبت به نتيجه مذاکراتی است که در زمينه پرونده هسته ای ايران با دولتهای اروپايی داشته اند. طی مدتی که بحث و جنجال برسر فعاليت هسته ای ايران ادامه داشته، ايران استراتژی خود را بر جلب نظر اروپا در مقابله با خواسته های آمريکا قرار داده بود اما قطعنامه ای که عليه ايران به تصويب رسيده حاکی از نوعی وحدت موضع ميان اروپا و آمريکا و حاکی از اين است که استراتژی ايران آن گونه که مقامهای ايرانی پيش بينی می کرده اند موفقيت آميز نبوده است. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||