"در دو سه ماه اول ورود، هر روز صبح تلفنی از آژانس مسافرتی بليطی برای ايران رزرو می کردم و شب بعد از بر گشت به خانه، آن را پس می دادم!"

"در هجده سالگی بعد از آمدن به کانادا دوران بسيار سختی را گذراندم. چيزی که بيشتر از همه سختش می کرد اين بود که احساس ناراحتی می کردم از اين که چطور ممکن است بعد از اين همه سال که دلم می خواست بيام اينجا، حالا که آمدم خوشحال نيستم.

در دو سه ماه اول ورود، هر روز صبح تلفنی از آژانس مسافرتی بليطی برای ايران رزرو می کردم و شب بعد از برگشت به خانه، آن را پس می دادم!

در ايران می گفتند دانشگاه رفتن مثل يک قيف وارونه است، وارد شدنش سخت است اما وارد که شدی همه بيرون می آيند. اينجا درست بر عکس بود، وارد شدن آسان بود اما بيرون آمدن، نمی گويم کار سخت اما، خب زحمت می خواهد، کار آسانی نيست.

همه اينجا روابط دختر و پسر را راحت تر از آنچه ما در ايران فکر می کنيم می گيرند. خيلی راحت می توانيد با يک پسر يا يک دختر دوست باشيد بدون اينکه هيچ چيز خاصی بين شما باشد. ولی فهميدن اين موضوع يک دوره خاص خودش را دارد.

کار کردن در کانادا با ايران فرق می کند، نه به اين معنا که سخت تر باشد اما جدی تر است. آدم زحمت می کشد و عصر که از سر کار بر می گردد خسته تر از آن است که بتواند به گردش و پارتی برود.

در ايران ما را، حداقل طبقه ای که من بودم را، توی پنبه بزرگ می کنند. هميشه کسی هست که دنبال کار های آدم برود، هميشه پدر و مادر هستند که مشکلات آدم را برطرف کنند، يکی از بانک پول بگيرد، ديگری برای دانشگاه اسم نويسی کند...

ولی جوان ها در کانادا، به دليل مسئوليت زيادی که به عهده آنهاست، زودتر بزرگ می شوند.

نه اينکه نخواهم (به ايران) برگردم يا مشکلی داشته باشم، چون بعضی ها می گويند به اينجا عادت کردی و نمی توانی به ايران برگردی، اما به نظر من مسئله اين نيست. مسئله اين است که يک جوری، ديگر به آنجا تعلق نداريد.

کسانی که در سن من، حدود هجده سالگی يا بزرگتر، به خارج می آيند، مثل اين است که نه به اينجا تعلق داريم نه به آنجا. اين وسط، از اينجا رانده از آنجا مانده هستيم. نه اينکه بد باشد، ولی تنها کسی که حرف آدم را می فهمد کسانی هستند که در همان شرايط آمدند."

تهيه و تدوين فيلم ها: ياسمن عامری